Dit vertelde essay is gebaseerd op een gesprek met Amanda Litman, 35, die in New York City woont. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
In december 2024 kregen mijn man en ik een dochter van drie maanden en twee jaar oud, en we voelden ons eenzaam en geïsoleerd. Kinderen krijgen is magisch, maar het is veel.
In de eerste jaren van ons ouderschap beseften we dat dit waar was het is moeilijk om plannen te maken en neem de tijd om met volwassenen te praten. We grapten altijd dat iedereen eenzaam was, maar niemand kon met elkaar overweg.
Dat kan chatten met andere ouders in de speeltuin of als ik hem zie bij de pick-up, maar nadat ik kinderen heb gekregen, Je verliest gemakkelijk de spontaniteit van naar de film gaan, uit eten gaan, of naar een feestje gaan. Het werd logistiek moeilijk. We vragen altijd: “Is het evenement waarvoor we zijn uitgenodigd de moeite waard wat het ons kost, plus $ 150 voor een babysitter?”
We wilden een soort sociaal anker in ons leven creëren, en mijn man stelde voor om er een te creëren nieuwjaarsresolutie om tegen 2025 elke zaterdag mensen te ontvangen voor het diner.
Eerst dacht ik: “Ik denk dat je gek bent. Dat is stom.” Maar hij is de kok in onze familie, niet ik, dus ik stemde toe.
We maakten een lijst van iedereen die we kenden, wilden kennen of zouden kunnen uitnodigen, gebruikten een spreadsheet als schema en begonnen mensen berichten te sturen.
We zullen zeggen: “Hé, we hebben het voornemen om elke zaterdag mensen bij ons thuis te ontvangen. Zou je dat willen? kom eten Weekend X, Y of Z om vijf uur? Breng de kinderen mee!” En aangezien mensen ja zouden zeggen, gingen we heen en weer volgens het schema en zetten het op de kalender.
Amanda Litman is mede-oprichter en voorzitter van Run For Something, een non-profitorganisatie die jonge mensen ondersteunt die zich kandidaat stellen voor een ambt. Amanda Litman
We hebben er vaak aan gedacht om te annuleren, maar waren blij dat we dat niet deden
Wij wonen in een appartement met twee slaapkamers in New York City, dus proberen we etentjes onder controle te houden. Aan onze tafel konden maximaal zes personen tegelijk zitten, maar we zaten ook op de grond, aten op de bank en de kinderen klommen alle kanten op.
Normaal gesproken accepteren we één tot drie gezinnen. Ons grootste gezelschap had 15 gasten (11 volwassenen en vier kinderen), en ons kleinste gezelschap had één gast.
We hebben een mix van oude vrienden, nieuwe vriendenen mensen met wie we nog nooit langer dan twintig minuten hebben gesproken. Soms kennen mensen elkaar en soms hebben de gasten elkaar nog nooit ontmoet, dus we hebben de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten helpt nieuwe mensen verbinding te maken.
Na een paar weken kwamen we in een redelijk goed ritme. Maandag sms ik iedereen die die zaterdag gepland heeft, waarin ik het diner bevestig en vraag of ze dieetbeperkingen hebben.
Mijn man gebruikt het om erachter te komen wat hij moet koken. Hij houdt van de mogelijkheid om iets ambitieus te maken. Enkele van mijn favorieten zijn de Gochujang-karamelcake, citroenrepen, lasagne en hun gebakken kip.
De echtgenoot van Litman houdt van de mogelijkheid om ambitieuze gerechten te creëren en te bereiden. Amanda Litmn
Ze gaat naar de supermarkt en gaat op donderdagavond een beetje koken of bakken als ze desserts of brood maakt. Hij zal meer doen op vrijdagavond als de meisjes in bed liggen, en meer op zaterdagochtend als wij thuis bezig zijn en de kinderen aan het spelen zijn. Als de kinderen tussen 13.00 en 16.00 uur een dutje doen, is ze klaar met koken.
Mensen kwamen om 17.00 uur en vertrokken rond 19.00 uur, soms om 21.00 uur en soms om 22.00 uur. We zijn 35 en hebben kinderen, dus dit gebeurde pas om 02.00 uur.
Elke zaterdag rond 15.00 uur, als mijn man bezig is met koken, zich zorgen maakt dat hij het niet op tijd klaar krijgt, en de kinderen zich misdragen, denken we: “Moeten we gewoon afzeggen?” Maar dat hebben we nooit gedaan.
We voelen ons bijna gedwongen om onze streak levend te houden, en aan het eind van de avond zijn we altijd blij om gastheer te zijn.
We vonden het niet leuk, maar we besloten dat het prima was
Ik maak de badkamer en de tafel schoon en maak het huis hygiënisch, niet opgeruimd. Dit is geen museum en we zorgen ervoor dat onze gasten begrijpen dat we hen als onvolmaakte mensen in ons huis verwelkomen.
Niet al onze gerechten pasten bij elkaar omdat ze door de jaren heen uit een combinatie van twee huishoudens kwamen. Als waterkan gebruiken wij een formulekan. We vonden het niet leuk, maar we besloten dat het prima was.
In het weekend was het moeilijk om iemand in de stad te vinden, en verschillende keren annuleerden gasten op het laatste moment en moesten we ons haasten om meer mensen uit te nodigen. Soms maken de kinderen er een puinhoop van, of breken we een wijnglas, maar over het algemeen valt het mee.
Litmans grootste etentje telde 15 gasten. Amanda Litman
We vertrekken nog steeds in 2026 en hebben geboekt tot en met maart
Ik denk dat mensen zich op dit moment zo alleen voelen, en ik ben zo blij dat we zinvolle actie kunnen ondernemen om dat in ons leven op te lossen.
Dit doen is goed voor mij geestelijke gezondheid. 2025 is een moeilijk jaar. Ik heb twee kinderen onder de twee, ik publiceer boeken en mijn werk in de politiek is zeer veeleisend. Maar ondanks dat heb ik een sociaal leven, tijd met familie en vrienden en elke week een schone badkamer. Bovendien heb ik heel veel lekkers gegeten.
Etentjes zorgen ervoor dat Litman zich minder alleen voelt. Amanda Litman
Als mensen klaar zijn, kijk ik niet meer naar mijn telefoon en voer ik een echt volwassen gesprek, wat zelden voorkomt, vooral buiten het werk. En sommige mensen waren vroeger eerlijk Kennissen worden nu vriendenwat volgens mij heel moeilijk is om te doen als je volwassen bent.
Ik denk dat het veel betekent om iets te hebben dat we elke week zonder twijfel doen. Het is zoiets als: “Dit is wat we doen, wie hebben we deze week ontmoet?”
Waar ik moeite mee heb, is het loslaten van gevoelens van wederkerigheid. We hebben veel mensen uitgenodigd, maar ze… nodig ons niet terug. Ik moet mezelf eraan herinneren dat dit niet betekent dat ze ons niet mogen.
Iedereen voelt zich anders als het gaat om hosten en planner zijn versus gast. Het heeft geen morele waarde om de uitnodiger te zijn, en het is moeilijk en belangrijk om de score niet bij te houden.
We zijn erg trots dat we ons voornemen hebben bereikt, en we gaan proberen dit door te zetten tot en met 2026. We zullen niet te streng zijn als mensen op het laatste moment afzeggen, maar we zijn nu tot en met maart volgeboekt.
