‘Mercy’-recensie: Chris Pratt wordt door AI berecht in een sombere toekomst in Los Angeles

De stiekeme dystopische actiethriller Mercy bestempelt zichzelf als gemaakt voor Imax, maar dat is geen verkoopargument, aangezien bijna de hele film close-ups zijn van Chris Pratt, vastgebonden in een stoel. Dit realtime AI-mysterie is een combinatie van “Rechter Dredd” En “Zoek naar,” waarin een rechercheur uit Los Angeles (Pratt) zijn onschuld aan moord moet bewijzen tijdens een proces van 90 minuten, uitgevoerd door een kunstmatig intelligentiesysteem genaamd Mercy, geleid door een entiteit die bekend staat als rechter Maddox (Rebecca Ferguson).

‘Mercy’, geschreven door Marco van Belle en geregisseerd door de Russische actieauteur Timur Bekmambetov, is een zeer conservatieve – hoewel misschien niet verrassende – film die zowel pro-politie als pro-AI weet te zijn. Het toont op kritieke wijze een stad die snel verandert in een gemilitariseerde toezichtstaat, met een rechtssysteem gerund door robots die als rechter, jury en beul dienen. Maar goed, de misdaad is gedaald, of in ieder geval gestopt in de ‘Rode Zone’ van Hollywood.

Rechercheur Chris Raven (Pratt), een van de eerste agenten die Mercy gebruikte om moordzaken te vervolgen, bevindt zich aan de verkeerde kant van de wet wanneer zijn vrouw (Annabelle Wallis) thuis doodgestoken wordt aangetroffen; hij was om 11.00 uur dronken in een bar. Raven was wakker in Mercy’s systeem met 90 minuten om haar onschuld te bewijzen of op zijn minst de kans op schuld onder de 92% te krijgen en een onmiddellijke dood te voorkomen. Hij heeft een heel arsenaal aan AI-surveillancetools binnen handbereik, waaronder bodycambeelden van de politie, videodeurbellen en sociale media-accounts die zijn verbonden met de ‘stadswolk’, en hij krijgt de mogelijkheid om een ​​vriend te bellen, zoals zijn partner Jaq (Kali Reis), zijn radeloze dochter Britt (Kylie Rogers) en sponsor Rob (Chris Sullivan), om te proberen alles in elkaar te passen.

Natuurlijk is al dit materiaal bedoeld om de film filmischer te maken, want het is niet erg interessant om Pratt en Ferguson met elkaar te zien praten, zelfs als ze niet in dezelfde kamer zijn, of ze nu voor Imax zijn gefilmd of niet. Maar Bekmambetov en cameraman Khalid Mohtaseb, evenals een team van zes redacteuren, hebben wankele camerabeelden en een handsfree interface versmolten tot een visuele esthetiek van ‘surfen op het web’ die alleen maar kan worden omschreven als maagkrampen. Ga hier niet te dicht bij zitten; het snel over grote schermen vegen van lichaamscamera’s en mobiele telefoonbeelden kan migraine veroorzaken. (Nou, ik denk dat er twee manieren zijn om het te beschrijven.)

Terwijl de film ruim 90 minuten duurt, wordt onze straatslimme detective, die tijdens het hele proces op zijn instincten en zeer invasieve AI-hulpmiddelen vertrouwt, eindelijk losgelaten in het derde bedrijf, terwijl het kronkelige verhaal verandert in een aanval op Mercy zelf. Er zijn tijdens de climax een aantal echt geweldige locatiefoto’s in het centrum van Los Angeles, gezien door de lenzen van bodycams, quadcopters of drones. Het is echter niet genoeg om de algehele esthetiek van de film te redden, die op de een of andere manier grijs en misselijkmakend is.

‘Mercy’ betoogt in wezen dat het de mensen achter de instructies zijn die ervoor zorgen dat kunstmatige intelligentie werkt (of niet). Elke persoon en elk systeem is feilbaar, maar niets kan het instinct vervangen – kunnen robots zulke intelligentie bereiken? De film presenteert een verhaal waarin een agent en een machine hun weg vinden door dit doolhof van mysterie, met het argument dat wetshandhavingsinstanties toegang moeten hebben tot dit soort surveillance, wat een meer ontnuchterend concept is dan toevallig gevonden beeldmateriaal.

Mensen zullen het vreselijk vinden om het te zien CO2-voetafdruk deze AI-proef. Het is belachelijk om te suggereren dat het grootste probleem in de nabije toekomst van Los Angeles het gebruik van een door AI aangedreven rechtssysteem een ​​paar rommelige meth-dealers uit Hollywood zal zijn. Hoe kan de stad over voldoende drinkwater beschikken als ze al die datacenters bedient? Dat is misschien een relevantere vraag, maar “Mercy” kiest er niet voor om deze te beantwoorden.