Ik zat aan mijn bureau te kijken OpenAI livestreaming vlak voor Halloween, bijna 58 minuten van een niet-spectaculaire uitzending van 62 minuten. Ik geef toe dat er op dit moment nog geen supercontact met mij is opgenomen. Laten we alles afmaken, ik ben klaar voor de lunch!
OpenAI-hoofdwetenschapper Jakub Pachocki was net klaar met praten over de rol van AI bij het veroorzaken van massaontslagen toen CEO Sam Altman zich plotseling tot hem wendde en vroeg: “Wat denk je dat dat betekent? Hoe denk je dat werk er in de toekomst uit zal zien? Wat denk je dat als AI zoveel van de dingen van vandaag automatiseert, hoe denk je dat we voldoening zullen krijgen en onze tijd zullen besteden?”
Die vraag verblindde mij. Ik had niet gedacht dat een CEO van een miljardair over zo’n vraag zou nadenken. En het trok mijn volledige aandacht.
Hoe denk je dat de betekenis eruit zal zien?
Pachocki zweeg even en gaf toen een doordacht antwoord over het vermogen om meer over de wereld te begrijpen en de ongelooflijke diversiteit aan kennis die toegankelijk wordt naarmate de kunstmatige intelligentie vordert.
Livestreaming is voltooid. Mijn werkdag gaat door.
Maar ik kan het niet loslaten. Die vraag achtervolgt me nog steeds – terwijl ik bij een stoplicht in mijn auto zit, mijn hond uitlaat, er een tijdje over nadenk voordat ik in slaap val. Ik heb vrienden in het nauw gedreven om hun mening te vragen over doel, betekenis en vervulling.
Hoe ziet betekenis eruit in het AI-tijdperk?
Mis onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumbeoordelingen niet. CNET toevoegen als favoriete Google-bron.
Dit betekent verder dan AI-automatisering
Ik heb hier lang over nagedacht. Dus hier is mijn antwoord, Sam.
Betekenis en doel zijn geworteld in de dingen die we persoonlijk waarderen en waar we energie in steken. We zullen het vinden in dingen die AI-genen niet kunnen automatiseren, maar we zullen het ook vinden in doe die dingen nog steeds hoewel AI.
Automatisering vermindert niet noodzakelijkerwijs de waarde van dingen met de hand doen. We zijn al eeuwen bezig met het mechaniseren van handwerk, maar mensen breien nog steeds dekens, rollen deeg met de hand, smeren olie op canvas en schrijven brieven met de hand, omdat die handelingen zo bevredigend zijn. De vervulling wordt niet gevonden in de uitvoer. Het is te vinden in onze participatie.
Terwijl generatieve AI elk hoekje en gaatje van ons leven doordringt, word ik meer gedreven door het proces en vakmanschap dan ooit tevoren. In een tijd waarin een groot deel van de onlinecultuur het gevoel heeft dat er sprake is van hersenrot, kijk ik naar anime omdat de kunst geweldig is, volg ik pottenbaklessen om het met de hand te doen, en lees ik interviews met filmgeluidsontwerpers omdat ik gefascineerd ben door de manier waarop zij de wereld horen en deze in cinema vertalen. Dit zijn allemaal dingen die machines kunnen imiteren en misschien zelfs perfect kunnen uitvoeren, maar wat ik betekenisvol vind, is het feit dat ik deel uitmaakte van het proces. Ik houd me bezig met tijd, moeite, nieuwsgierigheid, moeite.
Betekenis beperkt zich niet alleen tot dingen die AI niet kan doen. Het hangt af van wat we kiezen om te doen. Niet omdat de technologie minder geavanceerd is, maar omdat deze inhumaan is. Er is iets aan het getuige zijn van menselijke vaardigheden, menselijke zorg en menselijke zorg dat nu waardevoller voelt dan ooit. Dit is geen nostalgie. Het is maar een bekentenis.
Waarde in analogieën en gedeelde ervaringen
Wanneer ChatGPT binnen enkele seconden essays kan uitspugen, Sora fotorealistische video’s kan toveren, NotebookLM verbindingen tussen bibliotheken kan blootleggen, en generatieve chatbots zoals Claude, Gemini en Grok meer cognitief en creatief werk kunnen doen, voelen dingen die echt en onvolmaakt zijn, nieuw en suggestief voor mij. Ik leerde opnieuw hoeveel ik de analoge ervaring nodig had.
Vorige maand werd ik in het Toledo Museum of Art in Ohio gefascineerd door een meer dan dertig minuten durende glasblaasdemonstratie. De kunstenaar werkt met gesmolten glas bij temperaturen van meer dan 2000 graden en geeft het vorm met adem, gereedschap en kennis die in de loop van tientallen jaren is gerealiseerd. Ik zie hem met ernst en finesse onvolkomenheden compenseren, en van wat een fout zou kunnen zijn, een opzettelijk ontwerpelement maken. De menigte om mij heen was volkomen stil, gebiologeerd. We observeren niet alleen een object dat wordt gemaakt. We zien een mens in realtime onderhandelen met de natuurkunde en zijn eigen mogelijkheden en beperkingen. Geen enkele AI kan deze specifieke onderhandelingen, die materialiteit en risico combineren, repliceren. Het punt is niet dat AI geen glas kan blazen, maar dat we allemaal aanwezig zijn en deze ervaring delen.
Analoge zeldzaamheden zullen ook steeds waardevoller worden, omdat digitaal zich oneindig verspreidt. Terwijl ik deze opmerking aan het schrijven was, ontving ik een bericht per post van mijn beste vriend, Sydney. Toen ik zijn handschrift zag – dat mij net zo bekend voorkwam als het mijne, met zijn kenmerkende inslag en de manier waarop hij zijn Y’s omcirkelde – moest ik huilen. Het handschrift bevatte hem. Zijn hand ging over het papier. Hij dacht aan mij toen hij die brieven schreef. De AI kon het script perfect nabootsen, maar niet het feit dat hij daar met de pen in de hand aan mij had zitten denken.
AI-chatbots kunnen veel ‘denken’ en beter presteren dan uw werktaken, dus laten we allemaal de moeite en praktische vaardigheden inzetten die het lichaam op de eerste plaats zetten. Het zou mij niet verbazen als vechtsporten, boksen, yoga, rotsklimmen, wandelen en dansen populairder worden als krachtige tegengiffen voor AI-burn-out.
Bedenk dat de hersenen ook een fysieke realiteit zijn. Zelfs een schrijver die niet veel beweegt en aan dictie en syntaxis sleutelt, zal betekenis vinden als hij probeert, selecteert, verwijdert en vormgeeft. AI-modellen kunnen proza componeren of een video maken van iemand die danst of bokst, maar ze kunnen het spiergeheugen niet reproduceren, of de onherhaalbare manier waarop een danser muziek op een bepaald moment interpreteert, of de manier waarop een schrijver met een zin worstelt totdat deze zegt wat hij nodig heeft. Het is bedoeld voor ons mensen.
Menselijke delen
Dit is waar ik steeds op terugkom: Betekenis komt alleen voort uit wat ons beweegt. En intelligentie zal ons nooit in beweging brengen. Niet echt, niet in wat er ook maar toe doet.
Doel, identiteit, betekenis, veiligheid en vele andere belangrijke dingen zijn verbonden met chaos, inefficiëntie, frustratie en misverstanden. Dit is niet alleen een kenmerk van de mensheid, aangezien fouten, eigenaardigheden en mislukkingen ook voorkomen in generatieve AI-output. Maar voor ons mensen heeft deze fout een enorme impact. Wat op het spel staat, zijn onze inspanningen, onze ego’s, onze hoop… de duur van ons leven terwijl we leren en groeien, ouder worden, moe worden en rust nodig hebben, en dat in een beperkte hoeveelheid tijd. Als we een fout maken, proberen we het opnieuw, en het is het proces dat ons verandert en waarde toevoegt.
Ik heb veel nagedacht over het Japanse concept van wabi-sabi, dat schoonheid vindt in imperfectie en vergankelijkheid. Dat ontdekte ik tijdens het kijken naar de film The Smashing Machine, waarin het personage van Emily Blunt een prachtige blauwe kom in verschillende fijne stukjes breekt. Later in de film presenteert hij haar een gerestaureerde keramische kom, gerepareerd met goud, en legt hij de kunst van kintsugi uit, een techniek die geworteld is in wabi-sabi en waarbij lak wordt gebruikt die is bestrooid met goud, zilver of platina in poedervorm om beschadigd aardewerk te repareren. De resultaten zijn vaak asymmetrisch en de gebreken liggen voor de hand: een bewijs dat het product door mensenhanden is gemaakt en nog steeds kan worden beïnvloed door menselijke fouten en beperkingen.
We worden geraakt door bewijzen van het bestaan van andere bewustzijnsvormen die vergelijkbaar zijn met het onze. Als bewijs dat er hier andere mensen zijn die meekijken, keuzes maken, sporen achterlaten. Door te weten dat iets inspanning, risico of tijd vergt – dingen die AI naadloos maakt. In een wereld waar AI ‘geoptimaliseerde’ beelden, ‘geoptimaliseerd’ proza en ‘geoptimaliseerde’ kunst kan produceren, wordt imperfectie veel waardevoller. Een menselijke handtekening zal op zichzelf een teken van betekenis zijn.
Sam, in het tijdperk van AI zal de betekenis lijken op alles wat AI moet elimineren. Traagheid. Inefficiëntie. Onvolmaaktheid. De risico’s. Menselijke delen. De belichaamde, volledig menselijke ervaringen die we nog steeds hebben, komen niet door ons eigen doen, maar omdat het doen van die dingen ons op zoveel verbazingwekkende manieren verandert.
