Wat gebeurt er als de mooie jongen Jonathan Anderson‘S debuut hun strikjes afdoen, hun haar zuurgeel verven en een beetje glans toevoegen?
De tweede jaarlijkse herencollectie van de ontwerper voor het huis, die vanmiddag werd gelanceerd, was gedurfd in zijn glamour en eclectische geest. Het optreden vond waarschijnlijk plaats bij de zogenaamde Monsieur Diorzijn 121e verjaardag, maar deze keer was het het werk van een andere medewerker die Anderson’s ontwerpwerk leidde. Paul Poiret bracht het begin van de 20e eeuw door met het brengen van een theatrale sfeer in de wereld van de couture, waarbij hij ideeën uit Noord-Afrika en Oost-Azië verwerkte in zijn luxueuze creaties. Ze liet het korset op beroemde wijze achterwege en stond erom bekend extravagante verkleedfeestjes te organiseren voor de elite.
Poiret had ooit een boetiek op een steenworp afstand van de Dior-winkel aan de Avenue Montaigne. Kijk vandaag naar de stoep buiten het vlaggenschip en je ziet een gedenkplaat voor Poiret, met daarop een vrouw die een papegaai vasthoudt (de jurk die ze droeg was geel, vergelijkbaar met Guido Palaugolvende pruiken paradeerden vandaag op de catwalks).
Anderson stelde zich de ‘aristojeugd’ voor in zijn debuut waarin hij het werk van Poiret ontdekte, waardoor ze een gevoel van vreugdevolle spontaniteit in hun uitvoeringen brachten. Het resultaat is een collectie vol intelligente tegenstellingen, een mix van gedurfde ideeën die dansen tussen mannelijk en vrouwelijk en die zich in een duizelingwekkend tempo ontwikkelen.
Op het gebied van punk (en dan hebben we het niet alleen over het haar, stekelig alsof het geëlektrocuteerd was), droegen de eerste modellen die uitkwamen regenpijpjeans, rockerlaarzen en hemdachtige hemdjes versierd met paarse en groene pailletten. Ze zien eruit alsof Ziggy Stardust en His Spiders From Mars naar het heden zijn geteleporteerd en chaos veroorzaken in de straten van Parijs.
Door het hele verhaal heen wijst Anderson op de superioriteit van de garderobe van de man door hem te knipogen en aan te stoten. De shirts zijn voorzien van sprankelende geborduurde epauletten. De jas heeft afschuwelijke harige manchetten. De boodschappentas zag eruit alsof hij van een gescheurd tapijt was gemaakt. De ontdekkingstocht van de ontwerper op het gebied van kleding doet hem spelen met verhoudingen. Veel van de jassen waren bolvormig en coconvormig, inclusief bomberjacks die opzwollen en veranderden in wervelende brokaten capes. In plaats daarvan zijn de naden teruggebracht tot het lichaam en gesneden uit Donegal-wol.
Nu de visie van de ontwerper voor het huis zich begint te ontvouwen, wordt het duidelijk dat Anderson gedreven wordt door nieuwsgierigheid, niet alleen om de codes die de kern vormen van Dior opnieuw te bedenken – hier verschijnt het Bar-jasje in versleten denim en rafelige tweed – maar ook om uit te dagen wat herenkleding echt modern maakt. Het onderscheid tussen verleden en heden vervaagt. Het resultaat? Absoluut geweldig.
Fotografie met dank aan Dior.
