Mijn favoriete ding over ‘The Beauty’, een procedureel horroravontuur van Ryan Murphy en Matthew Hodgson dat woensdag in première gaat op FX en Hulu, zijn de grappen van Chad en Jeremy, begraven in dialogen die niets zullen betekenen voor iemand die het zangduo uit de jaren 60 niet kent dat verantwoordelijk is voor ‘Distant Shores’ en ‘A Summer Song’, of onthoud hun optreden als rode jas op “De Dick Van Dyke Show.” Ik kan bijna de voldoening voelen, het innerlijke gelach dat gepaard moet gaan met het schrijven ervan. De rest van het eerste seizoen van de serie, bestaande uit elf afleveringen, vond ik iets minder plezierig, maar plezier was het laatste waar ik aan dacht.
Om te beginnen. Een supermodel (gespeeld door het echte supermodel Bella Hadid) gaat tekeer tijdens een modeshow in Parijs, pakt waterflessen van het publiek, laat de inhoud leeglopen en gooit de lichamen rond als… lege waterflessen. Hij steelt een motor en rijdt roekeloos door de straten van Parijs Wonderkind “Vuurstarter.” tikken op de soundtrack totdat hij wordt aangereden door een auto. Hij vermande zich, ging een café binnen, nam en dronk meer water, bracht nog meer lichamelijk letsel toe, werd neergeschoten, liep verder en toen hij de straat opkwam, werd hij geconfronteerd met een rij politieagenten met getrokken wapens. Toen ontplofte hij. Cue de openingstitels.
De show ontwikkelt informatie langzaam en in niet-chronologische volgorde, dus als je terughoudend bent om tot de basis van het uitgangspunt te komen, wil je misschien nu stoppen met lezen – hoewel ik niets dat volgt als een spoiler zou beschouwen. De kern van dit plezier is een medicijn genaamd Beauty, dat het lelijkste eendje in de mooiste zwaan kan veranderen, maar na een tijdje de ongelukkige bijwerking veroorzaakt die hierboven is beschreven, waardoor het letterlijk heet wordt. (Daarom hebben we de FDA, mensen.) Wat de mondiale gezondheid betreft, is het zelfs nog betreurenswaardiger dat als één dosis eenmaal is toegediend – ‘One shot and you’re hot’ is een sleutelzin in de serie – het een virus wordt dat seksueel kan worden overgedragen, en als je bedenkt hoe mensen in elkaar zitten, weet je hoe dat gaat.
Dit baart de zeer rijke figuur achter de drug – die door de media omwille van de geheimhouding alleen maar The Corporation (Hollywood-hunk Ashton Kutcher) wordt genoemd – niet omdat er mensen zouden kunnen sterven, maar omdat het zijn plannen bedreigt om Beauty op de markt te brengen, die al aan zijn controle is ontsnapt en de wereld in is gegaan. (Het is tenslotte geen goed businessplan.) Zijn manier om problemen op te lossen is door middel van moord, waarbij hij uiteindelijk een gemene figuur in dienst neemt die de Assassin (Anthony Ramos) wordt genoemd, hoewel hij het werk indien mogelijk zelf zou doen. (Anthony krijgt een assistent-huurmoordenaar, Jeremy, gespeeld door Jeremy Pope.)
Ashton Kutcher als Corporation, het rijke personage achter The Beauty.
(Eric Liebowitz/FX)
Deze explosieve supermodellenzaak roept beelden op van een paar in Parijs gevestigde FBI-agenten, Cooper Madsen (Evan Peters) en Jordan Bennett (Rebecca Hall), en hun droge relatie. Mulder en Scully de burleske en maatpakken zijn mijn tweede favoriete onderdeel van ‘The Beauty’. (In tegenstelling tot Mulder en Scully hoeven we niet te wachten tot ze samen slapen; we ontmoeten ze in bed.) Terwijl mooie mensen steeds weer opduiken op prachtige plekken, jagen ze de bug na naar Venetië, Rome en New York, waarbij beroemde scènes worden benadrukt om te laten zien dat de productie zich niet verdubbelt op locaties in Praag of Vancouver. Zoals bijna al het andere in deze productie en omgeving ruikt het naar geld (en misschien naar vakanties die in het budget zijn verwerkt), maar dat is misschien nog steeds mijn derde favoriete onderdeel van de serie. Dat de agenten Frans en Italiaans spreken, is een leuke en opbeurende bijkomstigheid.
Van “De foto van Dorian Gray” tot “De stof”, en in bijna elke vampierfilm die ooit is gemaakt, eindigt de zoektocht naar eeuwige jeugd en schoonheid nooit goed. In een wereld die we nog steeds als echt kunnen beschouwen, hoeven we ons alleen maar naar het nieuws te wenden om het bloedbad te zien dat door deze obsessie wordt aangericht. (Met name Murphy werd voor het eerst populair in 2003 met “Bijten/Tuck,” (een vereerde en onsmakelijke show over cosmetisch chirurgen.) Ik durf te wedden dat hier een satirische bedoeling zit met betrekking tot de oppervlakkige ambities van dit Ozempic-tijdperk. Dat de Corporation meerdere onnozele zonen heeft, doet waarschijnlijk denken aan president Trump, ook al vertegenwoordigt het personage overal verachtelijke miljardairs.
Schoonheid hangt natuurlijk af van smaak, cultuur en allerlei onverklaarbare dingen. Als Franny Forst, die op onverantwoorde wijze in de Corporation trouwt, maakt Isabella Rosselini haar eigen pleidooi voor mooi ouder worden. (Daar krijgt hij ook een toespraak over.) Tegelijkertijd schuwen Murphy en Hodgson, die de strip van Jeremy Haun en Jason A. Hurley verfilmen, er niet voor terug om van dikke mensen verdrietige mensen te maken. De gerenoveerde patiënten, zo zou je ze zeker zouden noemen, zijn weliswaar knap, maar over het algemeen sexy, bijna saai – de vrouwen zijn slank, de mannen zijn gespierd – wat eerder zielig dan opwindend aanvoelt. Een Nobelprijswinnende wetenschapper zal worden gevraagd om een ‘verklaring’ te geven over hoe het medicijn werkt en wat het kan doen, maar het zijn eigenlijk alleen maar magische bonen.
Er is veel bloed en bloed – het transformatieproces is niet geweldig. Sommige verhaallijnen zijn bedoeld om aangrijpend te zijn, maar zitten vol met vreemdheid of voelen uitbuitend aan, of de personages hebben niet genoeg dimensie om je te ontroeren. Natuurlijk zijn er plotwendingen en aanpassingen, maar het is te voor de hand liggend om eng te zijn; het spel wordt vroeg gegeven. (Dat sluit de mogelijkheid van een walgelijke ontdekking van het tweede seizoen niet uit; deze eindigde met een cliffhanger.)
Tegelijkertijd is er genoeg onzin, die overgaat in dwaasheid, dat de serie het beste kan worden benaderd als een zwarte actiekomedie (aan het einde van de openingsscène is de politie bedekt met stukjes supermodel) of als een zeer luxe B (misschien C) foto. “Star Wars” bouwde op basis van dit laatste een imperium op.
