Dorpen zijn op zoek naar gaten die ze op de wereldmarkt kunnen opvullen. De stad Xuchang bijvoorbeeld profiteerde van haar erfgoed op het gebied van het maken van haarversieringen voor operaartiesten – en de bereidheid van plattelandsvrouwen om hun zwarte paardenstaarten te verkopen – en transformeerde haar tot een megastad. hub voor pruiken. Zhuangzhai werd de grootste leverancier van doodskisten in Japan, deels vanwege de nabijheid van paulowniabossen, een licht, langzaam brandend hout dat de voorkeur geniet bij Japanse crematieceremonies. De stad Qiaotou werd de hoofdstad van de knopenproductie ter wereld nadat drie broers een handvol afgedankte knopen in een greppel vonden en besloten deze door te verkopen, zo gaat het verhaal.
Donghai beschikt al over een groot en bekwaam personeelsbestand, evenals ondernemers die bereid zijn te experimenteren. Wu Qingfeng, voormalig redacteur bij het Kristalmuseum en nu leider van een trainingskamp voor aspirant-kristalondernemers, zei dat ambachtslieden eind jaren tachtig de motoren van wasmachines leerden aanpassen zodat ze kristallen halskettingen konden polijsten, wat voorheen een handmatig klusje was. Toen er niet genoeg ruw kristal was om aan de vraag te voldoen, gebruikten fabrikanten glas uit bierflesjes om kralen te maken. Mensen in Donghai vertelden ons dat ze zich de biertekorten zo ernstig herinnerden dat restaurants en bars zonder bier kwamen te zitten.
Tegelijkertijd loopt de illegale mijnbouw steeds meer uit de hand. Al dat graven zorgde ervoor dat wegen instortten en huizen zonken, met soms gewonden en doden tot gevolg, aldus Chinese media. Eind 2001 waarschuwden de autoriteiten van Donghai County voor hardhandig optreden tegen illegale mijnbouw. Nu de binnenlandse kristalvoorraden krapper worden, reizen steeds meer lokale ondernemers de wereld rond op zoek naar nieuwe bronnen van grondstoffen. Zoals een directeur van een groep uit de kristalindustrie tegen een krant zei: “Overal waar ruwe stenen zijn, zijn er mensen uit Donghai.”
Het betreden van afgelegen gebieden wordt niet als gedurfd beschouwd, maar gewoon als een standaardmanier van zakendoen, zegt Kyle Chan, een onderzoeker bij de Brookings Institution die gespecialiseerd is in het Chinese industriebeleid. In China heerst ‘het idee, bijna een overmoed, dat je overal ter wereld hard kunt werken en beter kunt presteren dan wie dan ook’, zei Chan. Mensen hebben de neiging om ‘culturele barrières niet als echte obstakels te zien’.
Wu Qingfeng zei dat kooplieden in Donghai verbaasd waren over de rijkdom die in het buitenland te vinden was. Ze hoorden over enorme voorraden in Afrika, zei hij, nadat mensen in aangrenzende provincies daarheen waren gereisd om deel te nemen aan humanitaire projecten. Sommige landen hebben zoveel kwarts dat ze er wegen mee aanleggen. In Donghai zijn de kristalafzettingen verspreid, zei Wu, “maar als je naar Madagaskar, Zambia, Congo en andere landen gaat, merk je dat lokale rozenkwarts als steenkool is – hele bergen zijn rozenkwarts.”
Liu, eigenaar van Big Purple Crystal, zei dat hij ongeveer tien jaar geleden naar het buitenland begon te reizen op zoek naar amethisten. Zijn eerste stop was Brazilië. “Ik kreeg een goedkoop vliegticket en had een tolk meegenomen”, zei hij. “De volgende dag kocht ik mijn eerste zeecontainer – ongeveer 20 ton aan spullen.” Maar Liu had moeite om geld te verdienen, dus zocht hij elders naar mogelijkheden. Op de Tucson Gem and Mineral Exposition in Arizona, een uitgestrekte jaarlijkse bijeenkomst, ontdekte hij een indrukwekkende amethist uit Uruguay, en hij besloot daarheen te gaan.
