Boekrecensie
Als u een boek koopt waarnaar op onze site wordt verwezen, kan The Times een commissie verdienen Boekwinkel.orgwaarvan de kosten onafhankelijke boekwinkels ondersteunen.
Marilyns gezicht is ruim 60 jaar na haar dood overal te zien. Ze is een van de weinige mensen die alleen al aan haar voornaam onmiddellijk te herkennen is, vergelijkbaar met Madonna en Mary. Zijn films zijn klassiekers, zijn vertolkingen worden nog steeds geprezen. Het is dus geen verrassing dat lezers op de honderdste verjaardag van zijn geboorte in juni werden getrakteerd op niet één maar twee (minstens) romans over zijn leven en tragische dood.
Er waren al andere romans verschenen: de gedenkwaardige en zeer fictieve werken van Joyce Carol Oates “Blond,” bijvoorbeeld – om nog maar te zwijgen van de lawine aan non-fictie die is geschreven sinds Marilyn verscheen. Maar twee nieuwe dingen zijn baanbrekend (of proberen dat te doen).
De eerste die ik nam, “De laatste dagen van Marilyn Monroe,” belooft lezers een “echte misdaadthriller” die onderzoekt of Marilyns dood echt zelfmoord was. Het is geschreven door Imogen Edwards-Jones samen met James Patterson en begint zoals de meeste thrillers: de huishoudster van Marilyn Monroe ontdekt haar lichaam en laat haar dokter komen. Ze hadden allemaal een meltdown die een telenovela waardig was, chaos op de plaats delict en uren later werd de politie gebeld.
Ik hoopte, gezien de titel en de openingsscène, dat ik een roman zou lezen waarin de populaire theorie van Marilyns dood werd overgenomen en gefictionaliseerd hoe het had kunnen gebeuren. Zou het kunnen dat de dokter door de FBI werd betaald om hem te vermoorden? Misschien de huishoudster, een groep geobsedeerde artsen, toch?
In plaats daarvan beslaat het boek meer dan 300 pagina’s met nauwgezette details over misbruikers, geliefden, filmschema’s, modeparafernalia, reizen, rivaliteit en acteerlessen. (De bronnenlijst voor de roman beslaat maar liefst tien pagina’s.) Het wordt verteld in de kenmerkende scherpe hoofdstukken van Patterson en is een meeslepend boek, maar ik bleef me afvragen wanneer de slechterik zou verschijnen. Helaas heeft hij dat nooit gedaan.
Marilyn Monroe op de set van haar laatste film, ‘Something’s Got to Give’, in Los Angeles.
(gerelateerde pers)
Ondanks dat het de titel ‘The Last Days of Marilyn Monroe’ draagt, beslaat dit ruim 400 pagina’s tellende boek minder dan 100 pagina’s op de laatste pagina. jaar over Marilyns leven en nog geen 10 pagina’s op de dag van haar overlijden. Het volgt niet de formule van het thrillergenre of het format van het true crime-genre. Het is een biografie. Een fictie gebaseerd op echte krantenknipsels, Marilyns eigen schrijfsels en interviews met haar vrienden. Als fictieve biografie is wat Edwards-Jones en Patterson hebben gecreëerd meeslepend en sympathiek. De journalistieke achtergrond van Edwards-Jones komt naar voren: goed onderzocht en zorgvuldig gepresenteerd.
De grootste zonde van “The Last Days” is dat er geen verhaallijn gekozen wordt. Hoewel het belooft te onderzoeken wat er met Marilyn is gebeurd, is er geen duidelijke misdaad of misdaad in thrillerstijl.
Een ander probleem is het ontbreken van een hoofdpersoon. Er is een alwetende verteller die de feiten van Marilyns leven in schetsstijl onthult. Maar niets perspectief. Niemand onderzocht zijn dood of trok de officiële theorie in twijfel. En er is nog een andere optie: zijn oude vriend en roddeljournalist Sidney Skolsky zou een geweldige verteller zijn. De eigenlijke assistent-lijkschouwer, die gaf toe dat hij gedwongen was het certificaat te ondertekenen zijn dood een zelfmoord noemen, was een andere mogelijkheid die nooit werkelijkheid werd. (Een boek dat dit in de buurt komt, als je ernaar zoekt, is het boek van JI Baker “Leeg glas.”)
Gelukkig is de roman van Lynn Cullen over Marilyn, ‘Als we stralen’ ontwijk al deze talloze kogels. Het wordt verteld vanuit het standpunt Eva Arnoldinnovatieve en gerenommeerde documentairefotograaf – en de enige vrouwelijke fotograaf die Marilyn uitgebreid heeft gefotografeerd. Door de hele roman heen bouwen deze twee vrouwen een band op en bouwen ze elkaar op, waarbij ze elkaar steunen terwijl ze een niveau bereiken dat ze nog nooit eerder voor vrouwen hadden gerealiseerd.
Dit is een empathische roman, verteld door een schrijver wiens zorg voor elk van de personages die hij afbeeldt op elke pagina terugkomt. Ten slotte wordt Marilyn niet gepresenteerd als een cijfer dat moet worden gekraakt of als een opgraving die moet worden ingeperkt. Ze is een vrouw. Een ongelooflijk mooi en ongelooflijk getalenteerd persoon – met alle sluwheid, complexiteit van liefde en vreugde die daarmee gepaard gaat, dat is wat het betekent om mens te zijn.
Marilyn Monroe getuigt in de rechtbank tegen een man die ervan wordt beschuldigd in 1952 ‘onfatsoenlijke’ foto’s van haar te hebben verkocht.
(Los Angeles Times)
Er zou hier een essay kunnen worden geschreven over de mannelijke blik versus de vrouwelijke blik in fictie (ondanks de vrouwelijke auteurs die samenwerken met Patterson). Waar “The Last Days” bijna giftig was in zijn mannelijke uitvoering, waarbij de feiten van het leven van een vrouw werden geplaagd zonder de gedane beloften in overweging te nemen of na te komen, is “When We Were Brilliant” een eerbetoon aan vrouwelijke vriendschap en ambitie. Eve Arnold is de perfecte lens om Marilyn te bekijken, omdat ze ons kan laten zien wie Marilyn werkelijk was toen er geen mannen in de buurt waren. De hoofdrolspelers van Cullen portretteren Marilyn zowel op het podium als daarbuiten, waar een meer persoonlijke kijk op haar naar voren komt. Een belangrijk onderdeel van Arnolds buitengewone talent als fotograaf was zijn vermogen om zijn onderwerpen hem te laten vertrouwen en zijn ware zelf te laten zien; dat talent wordt hier op overtuigende wijze nieuw leven ingeblazen door Cullen, dit keer met Arnold als verteller en scheidsrechter van de waarheid.
Geïnspireerd door Eve Arnolds latere herinneringen aan Marilyn, vooral in haar fotografieboeken:Marilyn Monroe: een waardering” — Cullens roman doet meer dan alleen Marilyn onderzoeken. Het is ook een liefdevolle kijk op het leven en de carrière van Eve Arnold. We vieren met Arnold de dag dat hij werd aangenomen als volwaardig lid van het bureau Magnum Photos – en delen in zijn wanhoop wanneer zijn huwelijk uiteen begint te vallen als reactie op de eisen van zijn baan. In een hartverscheurend hoofdstuk krijgt Arnold een opdracht van twee weken voor Magnum, waar hij leiding geeft aan een gezin dat op een eiland voor de kust van Cuba woont. Als hij vermeldt dat de 8-jarige dochter van het gezin, Juana, mooi is, proberen haar ouders haar aan Arnold te geven. Terwijl het zich langzaam ontvouwt, wordt het duidelijk dat ze zich zorgen maken dat als Juana op het eiland blijft, prostitutie haar enige toekomst zal zijn vanwege hun slechte economie. Arnolds relatie met zijn eigen zoon was onvolmaakt en zijn gezin viel uiteen; Toch kon hij zich niet voorstellen dat hij een kind bij zijn moeder zou wegnemen.
Moederschap is een ander terugkerend thema: Arnolds vermeende mislukking daarin en Marilyns wanhopige hoop daarop. Beide personages krijgen rond dezelfde tijd een miskraam; ze huilden samen in een ontroerende scène voordat de actrice voor de camera weer “Marilyn Monroe” moest worden. Door dit gedeelde gevecht krijgen we het idee dat Arnold mogelijk de enige persoon was die Marilyn zag zoals ze was. Het is ook door de ogen van Arnold dat we een echte theorie krijgen over wat er gebeurde op de avond dat Marilyn stierf – en het is een sympathieke, zelfs logische theorie.
Ondanks de tragedie van Marilyns vroege dood sloot ik ‘When We Were Brilliant’ af met het gevoel alsof ik wegliep van een feestelijk diner met vrienden; zelfs een paar dagen later was ik verdrietig over die ervaring.
Castellanos Clark, een schrijver en historicus in Los Angeles, is de auteur van “Onhandelbare figuren: twintig verhalen over rebellen, regelovertreders en revolutionairen waar je (waarschijnlijk) nog nooit van hebt gehoord.”
