Op een maandagochtend begin december ontmoette ik Gina Jaguttis toen we vlak voor zonsopgang onze surfplanken in de camper laadden. We hadden alleen tijd om te praten tijdens een hobbelige boottocht die ons anderhalve kilometer uit de kust van Bali, Indonesië, bracht.
Een 26-jarige vastgoedprojectmanager uit München kwam naar het surfkamp om zijn vaardigheden op het water te verbeteren. Ik kwam met de avonturiers praten over hun grote ideeën, van nieuwe bedrijven tot het leven na ontslagen.
Bij ons kampvuur die avond begon hij me te vertellen waarom hij op zijn tweede solo-expeditie naar het tropische eiland was. Terwijl we marshmallows roosterden, vertelde hij me dat hij was gelanceerd kleine bijbaan de dag voor het kampvuur.
Een paar weken nadat we thuiskwamen, herstellende van zonnebrand en surfblessures, vertelden we telefonisch meer over zijn verhaal. Onze chat is aangepast voor lengte en duidelijkheid; Hieronder volgen de woorden van Jaguttis.
Toen ik een paar jaar geleden aan mijn carrière begon, had ik moeite om het te vinden formele slijtage dat ziet er professioneel en kwalitatief goed uit. Merken als Zara of Mango voldoen niet aan mijn duurzaamheidsnormen, en ik hou niet van de manier waarop ze in massa worden geproduceerd. De bouw- en vastgoedsector worden door mannen gedomineerd, en ik wil er altijd goed gekleed uitzien, zodat anderen weten dat ze mij professioneel moeten behandelen.
Op de universiteit was ik het meisje dat een capsulegarderobe had met stukken als coltruien en katoenen broeken waarvan ik wist dat ze er toen stijlvol uitzagen, maar ook tien jaar later. Toen ik begon te werken, was het frustrerend om een pak of blouse te vinden die goed zat, tijdloos was en meerdere jaren mee zou gaan. Tijdens een reis naar Bali en Thailand in 2024 besloot ik te investeren in werkkleding en kreeg ik een sommige stukken zijn op maat gemaakt bij de kleermaker. Ik heb een vision board gemaakt, hoogwaardige stoffen gekozen en een aantal klassieke stukken gemaakt. Eindelijk had ik het gevoel dat ik kleding had die me een zelfverzekerd gevoel gaf tegenover mensen op manager- en directeursniveau.
Toen ik deze pakken thuis begon te dragen, vroegen mensen waar ik ze kocht en waren verrast toen ze ontdekten dat ik ze zelf ontwierp. Een vrouw zei dat als ik er een bedrijf van zou maken, ze zeker bereid zou zijn om van mij te kopen.
Toen ik dit voor de tweede keer hoorde, begon ik na te denken over het bouwen van mijn eigen merk.
‘Dat zou een goed verhaal zijn’
Jaguttis vloog in 2025 voor de tweede keer naar Bali om zijn surfvaardigheden te verbeteren. Gina Jagutis
Een bedrijf startenvooral een die ik volledig met mijn eigen spaargeld heb gefinancierd, is altijd een eng vooruitzicht. De grootste gedachte die mij tegenhoudt is: “Zal ik falen?”
Eind november In 2025, ongeveer een jaar na mijn eerste reis, ging ik opnieuw naar Bali, dit keer om te leren surfen. Ik woon in een surfkamp en ben omringd door inspirerende mensen van over de hele wereld.
Voor de meesten van hen is het een reflectieve retraite, en velen zijn daar om erachter te komen wat ze betekenen uit het leven willen stappen. Ik ontmoette mensen die allerlei risico’s namen: muzikanten die hun passie levend hielden, zelfs als ze moeite hadden om werk te vinden, man tussen carrièreveranderingenof iemand die leeft stap uit het busje terwijl hij nadacht over zijn levensplannen.
Door met hen te praten, besefte ik dat ik eigenlijk wel weet wat ik wil, en ging ik nadenken over wat mij werkelijk tegenhield. Ze vertelden me dat als ik faalde, het een goed verhaal zou worden.
Ik lanceerde die dag mijn bedrijf Instagram.
Ik heb geen haast
Het is een paar weken geleden dat ik op surfkamp was en mijn bedrijf lanceerde. Ik werk nog steeds fulltime en ben van plan dit nog een tijdje te doen, wat betekent dat ik de zaken voor en na het werk in evenwicht moet houden.
De meeste dagen besteed ik ’s ochtends anderhalf uur aan zaken, en in het weekend en op feestdagen. Ik heb geen haast, want ik heb een vaste baan. Mijn prioriteit is om langzaam te werk te gaan, het te laten werken en deze kleding aan vrouwen te bezorgen die mijn langzame, anti-spontane winkelmissie zullen bewonderen. Ik wil niet zomaar een modemerk zijn.
De eerste productiefase vergt een investering van tussen de 5.000 en 10.000 euro uit mijn spaargeld.
Mijn andere grote uitgave is tijd, aangezien ik alles, inclusief branding, marketing en design, voorlopig alleen moet doen.
