De kunst die songcraft heet, is een bloeiende business. Er zijn veel zangers die maandelijks liedjes opnemen van de 19e rijken klassiek repertoire van deze eeuw, terwijl componisten bezig zijn met het creëren van nieuw repertoire. Maar wat ooit bekend stond als Leugenaar recital – de Duitse titel voor liedjes in het genre dat ooit werd gedomineerd door Schubert, Schumann, Hugo Wolf en Richard Strauss – nadert de verkoopdatum.
De scherpzinnige shopper zal tekenen van verveling en meeldauw opmerken in de oude praktijk van een zanger in een stijve witte das en staart of een opzichtige jurk, staand, met zijn arm op de piano gesteund, van een tweede bananenbegeleiding. De focus ligt hier niet op de zanger, maar eerder op de magie van het nummer, terwijl je de tekst in je programmaboek volgt. De show gedraagt zich als een religieuze ervaring waarbij de sfeer helder is als licht.
De nieuwe generatie zangers heeft hun optreden echter aanzienlijk veranderd en zich gewend tot nummers uit een verscheidenheid aan oude, nieuwe en vloeiende genrebronnen. De zanger denkt thematisch en theatraal. Pianisten zijn vriendelijke creatieve partners. Andere muzikanten, regisseurs, choreografen en dansers kunnen worden uitgenodigd.
‘From Ordinary Things’, dat donderdagavond in première ging als onderdeel van UCLA’s CAP-serie in het Nimoy Theater, is het nieuwste project van een van de meest ongewone en opwindende zangers van deze nieuwe generatie, Julia Bullock. Bullock, een oogverblindende theatrale sopraan, heeft in samenwerking met percussionist/componist Tyshawn Sorey en regisseur Peter Sellars een avond met volledige opera ontwikkeld, ‘Perle Noir: Meditations for Joséphine’, over de zangeres Josephine Baker en staat gepland voor het Australische Adelaide Festival in maart. Een ander project is Bullocks verbluffende enscenering, met dans, van de mystieke liederencyclus van Olivier Messiaen, Amazons, sex-love-death, “Poëzie,” die in oktober 2024 naar Wallis komt.
Conor Hanick, Bullock’s partner in het experimentele collectief American Modern Opera Company (AMOC), was de pianist voor ‘Harawi’ en ook voor ‘From Ordinary Things’. Vervolgens werden ze vergezeld door de al even veelzijdige cellist Seth Parker Woods. De titel komt uit de laatste regel van ‘Shelter’, een nummer van André Previn met tekst van Toni Morrison. “Op deze tedere plek/onder jouw vleugels/ zal ik mijn toevlucht zoeken/tegen het gewone.”
Dit levert ons geweldig Bullock-materiaal op, en het programma is in alle opzichten verrassend. Hij begon met een begin en zong zonder begeleiding, op een donker podium in een donkere zaal, waarbij de artiesten werden verlicht door krachtige schijnwerpers.
Julia Bullock treedt donderdag op in het UCLA Nimoy Theatre in Los Angeles.
(Carlin Stiehl/For the Times)
De grimmige, ongemakkelijke versterking deed afbreuk aan de intimiteit en rijkdom van Bullocks weelderige sopraan, die gemakkelijk op zichzelf de kamer vulde en de stille terreur en de desolate toestand van Nina Simone’s ‘Images’ suggereerde. De onbegeleide solo over een vrouw die ‘dacht dat haar lichaam geen glorie had’ kreeg hij van Bullock. Het ging naadloos over in het eerste nummer, ‘Nahandove’, uit Ravels ‘Songs of Madagascar’, met piano en cello maar zonder fluit in Ravels originele setting. Hier wordt schoonheid gevierd met verrukkelijke vreugde, waardoor de sfeer ontstaat van ‘Oh, Yemanja’, een waterig, mystiek moedergebed uit Tania Leóns opera ‘Scourge of Hyacinths’.
Het meest opvallend waren een paar liedjes van León, met teksten van Kevin Young, geschreven voor de show, maar blijkbaar waren ze nog niet klaar. De zin van een van hen was: “Alles mis?” Met programma’s en songteksten alleen beschikbaar voor downloaden op mobiel wordt de kijker in het donker achtergelaten zonder tekst en, met versterking die de dictie verdoezelt, niet wetend wat wat is.
Een andere regel van Young – ‘is mijn voornaamste klacht’ – kwam overeen met de opgeblazen luidsprekers die het evenwicht verstoorden, wat zich uitbreidde tot een uitvoering van George Walkers zelden gehoorde Sonata for Cello, waarmee het eerste bedrijf werd afgesloten, zonder duidelijke reden anders dan om de instrumentalisten in de schijnwerpers te zetten en het was een partituur die smeekte om gehoord te worden.
Parker was een groot voorstander van het vroege werk, geschreven in 1957, van de overleden componist wiens muziek pas de laatste jaren bekend begon te worden bij het publiek dankzij pogingen om verwaarloosde zwarte componisten nieuw leven in te blazen. De sonate mist de dynamische complexiteit van Walkers latere werken, maar is strak, krachtig, toegankelijk en met zo’n inspirerend langzaam deel dat het moeilijk is om er genoeg van te krijgen.
Cellist Seth Parker Woods en pianist Conor Hanick in het UCLA Nimoy Theatre donderdag in Los Angeles.
(Carlin Stiehl/For the Times)
Een vreemde tweede helft bracht minder klachten met zich mee. Tijdens de pauze heeft u tijd om te wennen aan de tekst die op het telefoonscherm wordt ingevoerd. Versterking bleek minder plezierig. Bullock kondigde aan dat hij tijdens het samenstellen van het programma liedjes ontdekte van Robert Owens, een weinig bekende Amerikaanse componist die in München, Duitsland woonde en in 2017 stierf, en die in 1919 liedjes in de stijl van Richard Strauss in de tekst schreef.e eeuwse dichter Joseph von Eichendorff. Als het geen ontdekking is, dan is het nieuwsgierigheid.
Van daaruit naar de avant-garde. “Ultimate Rose” uit de opera “Vanitas” van Salvatore Sciarrino uit 1981 transformeerde de oude muziek, samen met de zang- en celloproductie, opmerkelijk. Vooral Nina Simone, de keiharde ‘Four Women’ en vervolgens Previn. Samen met ‘Shelter’ zong Bullock een nummer dat ze samen met Dory Previn schreef (‘It’s Good to Have You Near Again’) en een arrangement dat ze maakte op basis van standaarden (‘Love Walked In’ van The Gershwins en ‘Nobody’s Heart Belongs to Me’ van Rogers en Hart) voor haar album met Leontyne Price. De toegift was ‘Elégie’ van Massenet.
Elk nummer lijkt om zijn eigen reden te bestaan. Elk nummer creëert een andere dynamiek tussen de drie artiesten. Je luistert, in het donker gelaten, verwonderd maar ook verbaasd, terwijl Bullock de vraag stelt waarom elk nummer even belangrijk is.
Je gaat naar huis en leest de tekst en vindt hem daar is niet iets gewoons.
