Toen mijn zoon bijna zeventig jaar oud was en zijn eigen creatieve leven opbouwde, besefte ik dat het huis waarin ik twintig jaar had gewoond niet langer ondersteunend was. de toekomst die ik wil.
Bijna twintig jaar lang leek het huis een toonbeeld van stabiliteit. Blauwgroen deuren, een bandenschommel en een lichte studio naast de garage. Daar heb ik mijn zoon als persoon opgevoed alleenstaande moeder en het opbouwen van mijn fotografiecarrière. De meeste mensen gingen ervan uit dat ik daar voor altijd zou blijven.
De auteur besloot het huis te verkopen als hij zijn zoon grootbracht. Met toestemming van de auteur
Maar toen mijn zoon afstudeerde en… naar Orlando verhuisder is iets veranderd. Ik heb haar jarenlang aangemoedigd om het leven te leiden dat zij wil. Opeens besefte ik dat ik hetzelfde moest doen.
Het huis is een geldkuil
Achter de ansichtkaartcharme schuilt een waarheid. Thuis ondersteunt mijn toekomst niet langer. Wat ooit voelde als een comfortabele haven, is een geldkuil geworden steeds grotere schulden herinnert mij er elke dag aan dat ik niet in staat ben om het leven of de vrijheid te leiden die ik wil. Ik had een huis gebouwd om zelfverzekerde, onafhankelijke kinderen groot te brengen, en dat was precies wat ik had gedaan, maar het behouden van het huis weerhield me ervan om door te gaan naar het volgende hoofdstuk van mijn leven, een hoofdstuk vol creatieve mogelijkheden die schulden onmogelijk maakten.
De auteur ruimde zijn bezittingen op voordat hij zijn huis verkocht. Met toestemming van de auteur
Terwijl ik de kamer doorzocht, besefte ik hoe belangrijk deze voorwerpen waren. Het gaat niet om de objecten, er zijn alleen herinneringen. En herinneringen hebben dat niet nodig opslagruimte. Ik fotografeerde wat belangrijk was, doneerde het grootste deel van de rest en zag hoe de overblijfselen van mijn oude leven langs de stoeprand stonden. Het loslaten gaf mij voor het eerst sinds jaren ademruimte. Ik kan me voorstellen wat er daarna gebeurde.
Ik verkocht mijn huis en vond vertrouwen
De verkoop van mijn huis gaf mij de financiële en emotionele ruimte om iets aan te pakken dat ik jarenlang had vermeden. Ik heb een brede nodig tandheelkundig werken omdat er tanden ontbraken, had ik niet langer vertrouwen in mijn eigen glimlach. Als fotograaf heb ik tientallen jaren besteed aan het overtuigen van anderen om te ontspannen, terwijl ik zelf de lens schuwde.
De auteur reisde naar Brazilië nadat hij zijn huis had verkocht. Met toestemming van de auteur
Ik vertrouwde een cosmetisch tandarts in het zuiden van Brazilië, een ouder van een uitwisselingsstudent die ik ooit te gast had, en zijn kosten waren veel realistischer dan in de Verenigde Staten. Na de operatie en de eerste genezing ging ik naar Rio. Voor het eerst in jaren voelde ik me vrij om mijn lens scherp te stellen en zonder aarzeling naar de wereld om me heen te glimlachen.
De fysieke en financiële lasten die ik jarenlang had gedragen, begonnen af te nemen. Brazilië heeft mijn zelfvertrouwen hersteld en mij eraan herinnerd dat heruitvinding nog steeds mogelijk is.
Ik ging werken op een cruiseschip
Voordat ik mijn huis verkocht, heb ik onderzocht hoe ik tijdens mijn werk kan reizen. Een vriend organiseerde diners als sommelier op een cruiseschip, en mijn algoritme bleef fotografiebanen op zee voorstellen. Uit nieuwsgierigheid heb ik op sommigen gesolliciteerd.
De auteur ging aan de slag als fotograaf van cruiseschepen. Met toestemming van de auteur
Terwijl ik nog in Rio was, werd er gebeld. Ik kreeg een contract aangeboden als deskundige fotograaf op een luxe cruiseschip, een rol die mij over meerdere continenten zou voeren. Om in aanmerking te komen had ik een zeemanscertificaat nodig, waarvoor op mijn leeftijd uitgebreide medische tests en functionele onderzoeken nodig waren. Het was vernederend, maar ik slaagde.
Ik kreeg te horen dat ik minder dan een week de tijd had om me voor te bereiden dat mijn contract in Sydney zou ingaan. Na een vlucht van 31 uur, wetende dat ik binnen 24 uur aan boord zou gaan, zette ik mijn koffers af bij het hotel en liep langs de waterkant van Darling Harbour naar het Opera House. Mist hing in de lucht en veranderde de stad in een zachte gloed door mijn lens.
Het leven op zee is een studie van contrasten. Ik filmde in een studio op de 15e verdieping, maar sliep verderop in een raamloze hut. Ik beklim elke dag eindeloze trappen. Verouderde programma’s, camera’s en apparatuur maken mijn dagen lang en saai. Maar aan dek maakt de oceaan het allemaal de moeite waard. Een onbelemmerde zonsondergang boven open water kan je hele humeur veranderen. Elke keer dat we een nieuwe haven bereikten, ging de wereld weer open. Voor het eerst sinds lange tijd begonnen mijn creatieve geesten zich te verenigen, en ik besefte dat ik alleen zoveel kon absorberen omdat ik zoveel had losgelaten.
Nieuw huis en nieuw begin
In zes maanden tijd had ik drie continenten bezocht, was gezonder dan ik in jaren was geweest, en voor het eerst in decennia verscheen mijn glimlach zonder aarzeling. Mijn financiële verantwoordelijkheden voelden lichter aan, en de passie waar ik naar verlangde keerde eindelijk terug na jaren van het verzamelen van bezittingen en verplichtingen die me verankerd hielden toen ik klaar was om door te varen naar een nieuw hoofdstuk vol creativiteit.
Terwijl ik in Miami herstelde van een blessure, kreeg ik opnieuw een onverwacht telefoontje. Er was een appartement vrijgekomen in het Asbury Park-gebouw waar ik enkele jaren eerder had gesolliciteerd. Het had uitzicht op de oceaan, een gemeenschap van artiesten en muzikanten, en huur die ik me kon veroorloven. Het voelt alsof het universum mij de kans geeft om mijn hoop en creativiteit te verwezenlijken.
Ik heb alles losgelaten wat mij ooit tegenhield. Wat ik kreeg was vrijheid, de vrijheid om weer vrijuit te creëren, te reizen en te glimlachen, met de camera als mijn ticket voorwaarts.
