Zwarte queerliteratuur gaat voor mij niet over het vinden van utopische representaties van het zwarte queerleven. Vaak worden we gedwongen beslissingen te nemen die tegen onze wensen ingaan om ons welzijn te beschermen. Chinelo Okparanta’s roman uit 2015, Onder de Udala-boom, spreekt over dit belangrijke compromis, aangezien het het verhaal volgt van een jonge Nigeriaanse Igbo-lesbienne, Ijeoma, die volwassen wordt tijdens de Nigeriaanse burgeroorlog. Eén van die onderhandelingen vond plaats toen Ijeoma gedwongen werd de Bijbel van kaft tot kaft te lezen als straf voor seks met een ander meisje. ‘Maar wat als het verhaal van Adam en Eva het enige was dat we in de Bijbel vonden,’ vroeg hij, terwijl hij de heilige tekst herinterpreteerde zodat deze bij zijn levenservaring paste. “Waarom zou het de mogelijkheid van een bepaalde Adam en Adam of een bepaalde Eva en Eva uitsluiten?…Waarom zou het alle andere onderwerpen, alle andere geschiedenis in diskrediet brengen?”
Terwijl Ijeoma verschillende verhalen in de Bijbel blijft herlezen, dringt ze aan op een verhaal dat de walging en zelfhaat verwerpt die ze altijd heeft gevoeld. Wat bedoeld was als een truc om Ijeoma’s vreemde verlangens af te leiden, verandert in een kans voor haar om ze te ontwikkelen en te ontwikkelen. Zoals veel van de teksten op deze lijst leert Okparanta’s roman ons over de hoop om queer mensen te vinden in een wereld gebouwd door onderdrukkers.
Trompet van Jackie Kay
De afgelopen twee jaar ben ik ondergedompeld in de wereld van de jazz: ik heb geluisterd, gestudeerd en geobsedeerd door alles wat ik maar in handen kon krijgen. Dit wekte uiteraard de nieuwsgierigheid naar de geschiedenis van de jazz en de zwarte queerness, wat resulteerde in het herlezen van het werk van Jackie Kay. Trompet voelt als de perfecte fictieve metgezel voor deze sonische reis. Het verhaal begint met de dood van jazztrompettist en zwarte transgenderman Joss Moody, wat resulteerde in een mediaschandaal gericht op de onthulling van het toegewezen geslacht van Joss bij de geboorte. Nu het schandaal gedeeltelijk wordt aangewakkerd door de zoon (Colman) die Joss deelt met zijn vrouw Millie, terwijl ze de identiteit van zijn vader leert kennen na de dood van Joss, volgt de roman Millie terwijl ze hun huis in Londen verlaat voor hun huis aan de regenachtige kustlijn van Torr, Ierland, om te ontsnappen aan de media-aanval en te rouwen om haar man zoals ze hem kende. Door het hele verhaal verspreid zijn flashbacks van hun hele relatie, inclusief de tijd dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten bij een bloedbank in Glasgow, de tijd dat hij zijn eigen spirituele transcendentie ervoer tijdens een jazzoptreden, de avond dat ze voor het eerst seks hadden, hun huwelijk en haar dood.
Trompet bovenal is het een verhaal van prachtige kwetsbaarheid, hartstochtelijke liefde en tedere intimiteit. Het is ook een verhaal van liefdesverdriet en verraad. Hoewel Joss niet langer in het heden van de roman leeft, leeft ze haar bedoelingen na en zorgt ze voor Kay’s schrijven en Millie’s herinneringen. Als je nieuwsgierig bent: een van mijn favoriete jazzalbums (en de perfecte begeleiding daarbij Trompet) is eigendom van Cecile McLorin Salvant Spooklied.
Van hen van Alexis De Veaux
.jpg)
Alexis De Veaux Van hen belichaamt het beste van het zwarte queer literaire experimentisme dat de nadruk legt op het vertellen van het zwarte leven op zijn eigen voorwaarden. Gepubliceerd als een roman, geschreven in een reeks niet-lineaire vignetten die een mix van stilistische benaderingen bevatten, Van hen vloeiend bewegend tussen tijdlijnen en menselijke, spirituele en niet-menselijke levensvormen als verteller om de onderlinge verbondenheid van het verleden, het heden en de toekomst en de realiteit van de soortoverschrijdende invloed te belichten. Hierdoor volgt de roman Jules, een jonge zwarte intersekse man, vanaf de geboorte tot aan de volwassenheid, terwijl hij zich door verschillende locaties beweegt, waaronder het landelijke zuiden, Brooklyn en Harlem, New York, en Asheville, NC/Blue Ridge Parkway – wat volgens mij persoonlijk een soort overgangsritueel is voor elke zuidelijke homo en zijn geliefde als de bladeren in de herfst verkleuren. Terwijl De Veaux de vele vormen van interpersoonlijk, familiaal en medisch geweld onthult waarmee intersekse mensen worden geconfronteerd, zet De Veaux de belichaamde, gendergerelateerde en seksuele experimenten van Jules op de voorgrond terwijl ze navigeren door verlangen, intimiteit en romantiek, zowel met anderen als met zichzelf.
