Toen Robin Skinner mij ontmoette in een druk café in Brooklyn, werd ik begroet met oranje haar, een ronde bril met gouden montuur en een licht Brits accent. Hij vertelde me dat hij nog steeds aan het wennen was aan de drukte, omdat hij nieuw was in de stad, vers uit Cambridge, als je New York City een stad kon noemen.
Hoewel Robin Skinner een recente inwoner is van het transculturele centrum dat bij sommigen bekend staat als de Big Apple, is haar artiestennaam, Cavetown, een begrip voor degenen onder ons op het transgender-internet in de jaren 2010. Als je tijd besteedt aan het schetsen vlog zee van overgangen van populaire makers uit die tijd, zoals Mijl McKenna En JammidodgerMisschien kom je vroege, in Cambridge geboren Generation Z akoestische ukelele-nummers tegen, zoals ‘Hug All Your Friends’. In feite is Skinners kunstenaarspersonage synoniem geworden met iets in het bijzonder erg med transmannelijk archetype. De grap luidt: waar transfemme-kunstenaars het vaak doen gedurfde en luidruchtige elektronische muziekTransmask-artiesten worden in de populaire verbeelding doorgaans gedegradeerd tot akoestische en zoetsappige liedjes die steeds poëtischer worden over het vage concept van ‘kindertijd’. Skinner, die lachte toen ik erover begon, was zich terdege bewust van het concept; hij schreef tenslotte: “Knoei niet met mij, ik ben nu een grote jongen, en ik ben zo eng” in zijn virale nummer “Boys Will Be Bugs.”
“Ik voel dat ik verantwoordelijk ben voor het stereotype”, geeft hij schaapachtig toe.
Indiehits als ‘This is Home’, de doorbraaksingle van haar titelloze album uit 2015, en ‘Juliet’, die domineert TikTok-soundbytestot nu toe heeft haar slaapkamerpop, alternatief geluid gedefinieerd. Maar hij is nieuw album, Lopen met een schaaris een belangrijke afwijking van de Grotstad die we dachten te kennen. Als het album in 2019 is, Dierenrijkworden de soundtrack in alle ernst wordt transmasculiniteit in Kikker- en Toad-stijl belichaamd door dierenkap, kernpatroon van de hutEn Peterpan-achtige verbeelding over de diepe pandemie van TikTok, Rennen met een schaar is een heel ander dier. De dertien nummers op het album dienen als een meer volwassen, volwassen belichaming van Skinners kunstenaarschap, variërend van indierock tot hyperpop tot screamo – soms binnen hetzelfde nummer. Skinner combineert zijn akoestische geluid voortdurend met nieuwe soundscapes die zijn ontleend aan populaire genres uit de vroege jaren 2020.
“Dat maakt dit album zo genre-verbuigend, omdat ik geluiden maakte die ik leuk vond, heel zacht, meer zoals mijn oude nummers, meer akoestisch en dan heel andere nummers, en ik moest ze in het midden laten samenkomen”, zei Skinner. “Dit hele album zal verschillende paden in evenwicht brengen.”
In plaats van zich te laten beperken door de verwachtingen die zowel aan indiekunstenaars als aan transmannelijke folk werden gesteld, was Skinner vastbesloten de vorm te doorbreken die hij had helpen creëren. Gebruikmakend van felbegeerde talenten op het gebied van elektronische muziek zoals Underscores, een producer die de transvrouwelijke kant van de sonische munt van de jaren 2020 heeft helpen definiëren, Rennen met een schaar reikte over het gangpad om genrelijnen te trotseren door deze geluiden te combineren, waarbij nummers als “Sailboat” een hyperpopgeluid met rockelementen gebruiken.
“Alle meisjes hielden van coole, grungy muziek, en ik wilde daar deel van uitmaken”, zei Skinner. “Ik had het gevoel dat ik de kloof in de muziek wilde overbruggen, maar ik voelde de energie van: ‘Betreed het grondgebied van transvrouwen niet als transmannen. Ga daar weg.’ Ik ben non-binair, dus dit is ook mijn wereld en het is muziek en jij kunt er plezier mee hebben. Ik wil gewoon doen wat ik wil. Ik heb er een hekel aan om in een doos te zitten.”
