Als Pitti Uomo gastontwerper 109, Mijn naam is Mayner koos de Palazzina Reale di Santa Maria Novella, een modernistisch witmarmeren inzetstuk in het centraal stationscomplex van Florence, als een geschikt verplaatst podium voor zijn gezamenlijke show in AW26. De maatschappelijke ernst van de plek scherpt het lopende project van Mayner aan: de archetypen ver genoeg van het centrum duwen zodat ze zich opnieuw bewoonbaar voelen.
Dit is een wintergarderobe die is gebouwd op volume en maatwerk, niet op drama. Boxy-pakken waren ruim en opzettelijk los, soms met een Japanse kraag en zachtjes getailleerd in de taille, waarbij taupewollen gabardine hun structuur accentueerde. Jasjes duwen de schouders naar voren, de mouwen krullen weg van de ellebogen, terwijl jassen met ceintuur het figuur vergroten. Broeken die goed samengaan met sokken; Oversized blazers zweven rond de romp met een casual intentie.
Elders komt tederheid tussenbeide. Zijden pyjamasets en gedrapeerde tunieken passen gemakkelijk onder de zwaardere collecties, waardoor de structuur gemakkelijk te beheren is. Oversized jassen van imitatiebont dienen eerder als isolatie dan als spektakel. Jurken met laagjes waren geplooid en versleten aan de zoom, terwijl jurken met zilveren pailletten en bijpassende tweelingen voor mannen de harde stationsverlichting opvingen met ingetogen zilverachtige accenten. Denim met zilverfolie, suède tunieken met plooien, capes met gingham-ruit en coltruien dragen allemaal bij aan het gevoel van kleding die rustig beweegt.
Accessoires liggen ten grondslag aan de propositie. Witte sneakers kwamen in één stuk aan, de door hitte gebogen NPC Insigna-laarzen van Reebok waren langwerpig en speels, terwijl suède laarzen en gekreukelde leren laarzen voor extra gewicht zorgden. Kettingen – meer als halsbanden dan als sieraden – bungelen aan halzen en riemen. De fouten van Mayner voelen opnieuw goed aan: draagbaar, enigszins verontrustend en zeer persoonlijk.
Fotografie met dank aan Hed Mayner.
