Als Of) laf of het resulterende restaurantinterieur er zo uit zou kunnen zien van Lilibetdat in september werd geopend en op de plek staat van het herenhuis Mayfair waar koningin Elizabeth II werd geboren en zijn naam ontleent aan haar bijnaam uit haar kindertijd.
Van het oorspronkelijke huis is geen enkele steen meer over, maar dat weerhield Lilibet (opgericht door Ross Shonhanex-Nee chef-kok en oprichter Bot papa ramen koninkrijk) door te leunen op Aristo’s excentrieke achtergrondverhaal. Hoofdkamer met pluchen banket, chintz en Romeinse gordijnen (met dank aan Russell Sage-studio’s), waarmee de grootse stijl van Queen Mum wordt gepresenteerd aan een wereld die de koude omhelzing van het minimalisme beu is. “Dat is oma. Maar dan op een goede manier”, zei mijn eetgezel en 10 hoofdredacteur van de wereld, Sophia Neofitou terwijl hij het bestek met geschulpte randen bewonderde: ‘Zelfs de borden zijn van kant.’ Dit alles maakt het tot een heerlijk kamptegengif voor de saaie internationale stijl die door zoveel restaurantruimtes wordt aangenomen. Hier eten is een evenement.
Bij Lilibet begroet een rij hondenportretten je als je naar beneden loopt naar de badkamer, een blauwe Wedgewood-cake compleet met wit ‘bruidstaartpleister’ – een rinkelend paleis in elk opzicht. Het damestoilet heeft ook een van die magische spiegels waardoor je er mager uitziet, wat ook maar goed is, want het eten is hier vol smaak en calorieën, en net als het interieur is het meer dan een beetje excentriek.
Er staat een broodje haasbiefstuk op het dessertmenu. Waarom? Het idee komt blijkbaar uit Portugal, want het is niet ongebruikelijk om een stevige maaltijd af te sluiten met een vlezige borrel. Waar het ook vandaan komt, dit gerecht is een zachte, hapklare dosis zoute umami. “De koortsdroom van een eiwitpapa”, zei mijn collega Garth, die er na twee gangen helemaal klaar voor was om het eens te proberen.
Het hoofdmenu van Lilibet bestaat uit vis, en alles wordt geserveerd in een theatrale stijl. Deze plek breekt nooit karakter. Als Lilibet een persoon was, zouden ze altijd dronken zijn goed leven. Onze groep van vier glipte het overvolle banket binnen en bestudeerde het menu. Niemand was geïnteresseerd in het eten van oesters, zelfs niet in oesters geroosterd in oud rundervet en zeewierboter. In plaats daarvan kozen we voor een bord rauwkost met prachtig gepresenteerde rauwe seizoensgroenten, baba ghanoush, groene taramasalata-pepers en een meer ansjovissaus. Het wordt geleverd met een kleine barbaju gevuld met spinazie, gruyere en citroen. Als fotogenieke snacks jouw ding zijn, kan Lilibet’s ze verzorgen. Mini-krabtaartjes en kleine spiesjes tonijn vormden de aftrap voor ons feestmaal (had ik al gezegd dat het mijn verjaardag is?). Ik heb nog nooit ansjovis-eclairs gehad. Bij Lilibet bestel je ze één voor één en een microcake, zolang je pink maar overgoten is met een delicate ansjovisparfait, wordt geserveerd op wat lijkt op een glazen presse-papier. Hij poseert voor een Instagram-selfie en verdwijnt dan in één gulzige hap.
Qua hoofdgerechten zijn er tal van bekende visgerechten, van verleidelijke zeetong met Café de Paris-boter tot Cornish-tarbot met Pil Pil-saus, maar de rijkdom aan smaak en flair van de presentatie onderscheidt dit van eenvoudig comfortfood. Ik koos voor de kreeftenspaghetti – een rijke, weelderige tomatenpureeschotel, gegarneerd met royale plakjes spek. Garth (ook bekend als Protein Daddy) had Holstein-kalfsvlees met een gebakken ei erop. Sophia perfectioneerde een bord goddelijk geserveerde gegrilde kip met geroosterde tomaten, kappertjes en basilicum. Paul verslond gebakken goujon geserveerd met zure gekonfijte citroenmayonaise. ‘Neem vissticks, maar maak er een uitspatting van,’ zei hij. Voor op tafel bestelden we pittige verse pasta met chiliboter en parmezaanse kaas, knapperige Romaine salade met Caesardressing en Lilibets beroemde puree, gegarneerd met een klodder mosselbisque en kreeftenspek.
Die van Lilibet is onbeschaamd theatraal. Als pudding deelden we naast de steaksandwiches een koepelvormige prinsessencake, bedekt met chlorofylgroen glazuur, appeltaart en cheesecake met aardbeien en vanille.
Lilibet’s is erg Engels, maar ook erg Vegas. Het zorgt voor een show. Kom niet alleen. Het eten is te lekker voor een rustige lunch en haast je niet (vanaf 8 maart is het restaurant geopend voor de zondagse lunch). Kom met vrienden, laat u vermaken door de rijkdom van het eten, de kanten borden en de goddelijke tabernakel van dit alles.
Fotografie met dank aan Lilibet.
