Vorig jaar verhuisde ik van Michigan naar Connecticut om bij mijn partner en zijn ouders te gaan wonen.
Het grootste deel van onze relatie woonden mijn partner en ik op verschillende plaatsen. We ontmoetten elkaar in 2022 toen we nog op de graduate school zaten, begonnen te daten in het voorjaar van 2023 en hadden een langeafstandsrelatie toen hij dat najaar terugkeerde naar de oostkust.
We bezochten elkaar om de beurt een aantal dagen, totdat we uiteindelijk de kans kregen om in dezelfde tijdzone te leven. I aanvaardt een baan in New York begin 2025, zonder in of nabij de stad te wonen, en de ouders van mijn vriendin maken het mogelijk.
Ze boden me een plek aan om te wonen waar ik naar de stad kon pendelen om te werken terwijl ik aan een nieuwe baan begon, de afstand tot mijn familieleden kon aanpassen en, belangrijker nog, wat geld kon besparen.
Dit was niet hoe mijn partner en ik het samenwonen voor ogen hadden, maar we vonden het een leuk idee om op dezelfde plek te wonen. Omdat ik aan de oostkust ben, kan ik ook meer tijd doorbrengen met mijn uitgebreide familie.
De meeste 26-jarigen zouden het voordeel van deze situatie waarschijnlijk niet zien, maar voor mij was het de enige manier.
De ouders van mijn partner stonden toe dat ik ging werken
Er is een onuitgesproken element van de werkloosheid waar we niet echt over praten: de kosten van het aannemen van een baan. Ik was opgetogen toen ik eindelijk een baanaanbieding kreeg, maar aanvankelijk wist ik niet zeker of ik die wel aankon.
De rol vereiste dat ik naar een rol moest overstappen duurste stad op het platteland, en na acht maanden zonder fulltime baan – ik had net freelance werk gedaan en een paar bijbaantjes – kon ik realistisch gezien geen huurcontract tekenen.
Ik moet een beetje werken om te sparen om een appartement te kopen, maar ik heb ook een plek nodig om te wonen naar Werk. Het is een Catch-22.
Tel daar de extra verhuiskosten bij op, zoals verpakkingsmateriaal, bestelwagen of vrachtwagen en brandstof, en ik bevond me in een moeilijke situatie.
Toen de ouders van mijn vriend mij een gratis verblijfplaats voor onbepaalde tijd aanboden terwijl ik alles uitgezocht had, voelde het alsof alles volgens plan verliep.
Hun vriendelijkheid liet me zien dat ik op de juiste plek was
Na veel gesprekken besloten mijn vriend en ik dat samenwonen in Connecticut de beste beslissing voor ons zou zijn. Jordyn Bradley
Ik had moeite met het accepteren van hulp en had geen controle. Ik vind het leuk om mijn eigen ruimte te hebben, en ik maak me zorgen over het verhuizen naar mijn eigen ruimte het ouderlijk huis van zijn partnerIk heb het gevoel dat ik het domein van iemand anders binnendring of mijn aanvaarde tijdslimiet overschrijd.
Toch wist ik dat als ik niet bij hen zou wonen, ik de baan niet zou kunnen aannemen.
Na veel gesprekken met mijn vriend over onze verwachte schema’s en de realiteit van het leven bij iemand anders, pakte ik twee koffers en boekte een enkele vlucht naar Connecticut.
Bij aankomst werd ik begroet met een opgeruimde kast en drie lege dressoirs. Mijn vriend, zijn ouders en zijn zus gingen door hun lege slaapkamer en ruimden oude kleren en andere spullen op, zodat ik mijn spullen kon opbergen en me thuis kon voelen, aangezien de kast en het dressoir van mijn partner vol stonden met zijn eigen spullen.
Ik heb mijn eigen bureau, dressoir en ruimte in de koelkast en kasten voor eten.
Ik ben hierheen verhuisd om dichter bij mijn werk te zijn, maar in plaats daarvan ben ik dichter bij de familie van mijn partner
Dichter bij de familie van uw partner komen is een zeer waardevolle ervaring. Jordyn Bradley
Door woont in ConnecticutIk kon meer tijd doorbrengen met mijn voormalige langeafstandspartner en zijn gezin dan ooit tevoren. Ik ben betrokken geweest bij zwembadfeesten, familiediners en vakantievieringen waar ik voorheen waarschijnlijk geen deel van uit zou hebben gemaakt, simpelweg vanwege de afstand.
Toen ik dat was ontslagen uit mijn baan slechts zes maanden nadat ik naar de oostkust was verhuisd, vroegen ze me niet om een plan; ze blijven een veilige plek bieden en geven mij huisgemaakte maaltijden.
Als ik terugkijk, ben ik zo blij dat ik dat niet heb gedaan verhuisd naar New York City. Natuurlijk voelt het niet geweldig om vast te zitten in een huurcontract zonder werk, maar meer dan dat zal ik de dominospellen laat op de avond, de happy hours op het terras en de overwinningen van ons trivia-team missen.
Als je me een jaar geleden had verteld dat ik met de familie van mijn partner in een buitenwijk van Connecticut zou wonen, zou ik geschokt zijn geweest. Maar het is het beste voor ons, en ik zou het voor niets willen veranderen.
