En het gebeurde allemaal opnieuw. Het meest betekenisloze – het meest betekenisloze? – van een grote Hollywood-prijsuitreiking, namelijk een show die op televisie wordt vertoond Gouden Bal (uitgave 86, als je het kunt geloven) deelde zondagavond trofeeën uit vanuit de balzaal van het Beverly Hilton Hotel. (Het evenement werd live uitgezonden op CBS en gestreamd door Paramount+).
Als opener van het ‘awardsseizoen’ moest dit de aanzet zijn voor de Oscarrace, bla bla bla. Maar als de wereld zich niet wil herinneren wie deze dingen heeft gewonnen, tenzij het hun aandacht trekt met de woorden ‘Golden Globe-winnaar’ die in een artikel verschijnen, dan betekent het iets voor de mensen die het krijgen, en het is zeker niet mijn bedoeling om die parade te laten regenen. Geen enkele kandidaat is onwaardig om geprezen te worden. Dit is niet de tijd van Pia Zadora.
In de zeepbel van glamour en dankbaarheid uit het verleden dacht men dat bij prijsuitreikingen beroemdheden in high fashion en dure outfits te zien waren, en dat deden ze, althans in het geval van acceptatietoespraken, een tijdlang. Zondagavond waren deze momenten meestal lieflijk, niet opruiend, en deden je denken: “De foto’s van die mensen zien er best aardig en oprecht uit.” Natuurlijk is het de vraag of en in welke mate de show, namelijk de mensen erin, de wereld buiten de Hilton-muren zal aanspreken. De laatste keer dat de Globe rolde, stonden we op de rand van een klif; nu zijn we in een schijnbaar bodemloze afgrond gestort.
Voor zover zij een onsamenhangende wereld erkennen, is het een algemene roep om liefde en samenwerking. “Ik zei mijn tirade op de rode loper”, zei Jean Smart, winnaar van “Hacks.” “Ik denk dat iedereen in zijn hart weet wat het juiste is om te doen, dus laten we het juiste doen.”
1. Judd Apatow reikt de regisseursprijs uit tijdens de Golden Globes. (Kevork Djansezian/CBS) 2. Jean Smart ontving de prijs voor actrice in televisieseries. (Kevork Djansezian/CBS)
Judd Apatow herinnerde zich in zijn hilarische, zelfspotende toespraak waarin hij de regieprijzen introduceerde, zijn vermeende tienjarige boycot van de Globes, ‘sinds mijn film ‘Trainwreck’ de beste komedie verloor van Ridley Scott’s ‘The Martian’’ en verklaarde: ‘Sindsdien hebben we COVID. Ik geloof dat we ons nu in een dictatuur bevinden.’ Sommige sterren gebruiken de knop ‘Wees vriendelijk’ als referentie Renée Nicole Goeddriemaal in het gezicht geschoten door ICE-agenten in Minneapolis.
Ondanks de historische reputatie van de Globes als een off-the-chain partij – en ondanks de luide commentaren van commentatoren/omroepers Kevin Frazier en Marc Malkin, die de wandeling van de winnaars naar het podium vulden met roddelgeklets, en misschien een groter dan normaal aantal verwijzingen naar drugs waardoor het een wilde nacht leek – was het over het algemeen een beleefde gebeurtenis.
Nikki Glaser, die vorig jaar geschiedenis schreef als de eerste vrouw die een soloshow presenteerde, is op onhistorische wijze opnieuw presentator. Vorig jaar was hij goed en dit jaar was hij goed, in ieder geval dit jaar monoloogdie hij benadert als gegrild vlees, zonder gemeen te zijn. Hij opende met een zeer actueel onderwerp – ‘en de Golden Globe voor de beste montage ging naar het ministerie van Justitie; en de prijs voor de meeste montage ging naar CBS News… Amerika’s nieuwste plek om BS-nieuws te zien’ – voordat hij zich tot de verzamelde sterren wendde.
Hij vroeg George Clooney om hulp bij zijn Nespresso. (Hij is een pitchman.) Hij vergeleek het uiterlijk van Sean Penn met een ‘sexy leren handtas’, wat accuraat leek, en noemde Timothée Chalamet ‘de eerste acteur in de geschiedenis die gespierd moest zijn voor een film over pingpong.’ Hij maakte verschillende grappen over de lengte van Kevin Hart. Maar in de grote traditie van Don Rickles en overal bekende stripverhalen porde hij ook in haar weerhaken met: ‘Jij bent de beste’ en ‘Ik hou van je.’ Zijn daaropvolgende optredens gedurende de avond – inclusief een gefilmde schets ter introductie nieuwe podcastcategoriemet optredens van Marc Maron, die net klaar was met zijn run, en ‘KPong Demon Hunters’, een muzikaal nummer, in trainingspakken van ‘Marty Supreme’, was in vergelijking vlak. (Hoewel de regel “Dit gaat echt viraal gaan” met betrekking tot dit laatste duidelijk ironisch bedoeld is.)
Paul Thomas Anderson heeft zondag de regieprijs bij de Golden Globes in ontvangst genomen.
(Kevork Djansezian/CBS)
Een show van drie uur zal altijd een tour van drie uur zijn, en niet meer dan de Golden Globes, die productieaantallen en memorabele segmenten schuwden en de hele nacht simpelweg prijzen (zoveel prijzen) uitdeelden. De grappen die in het script zijn geschreven, doen mensen vooral denken aan hoe grappig de presentatoren wachten om het podium op te gaan, en nadat ze terugkeren naar hun tafels. Maar ik hield van de manier waarop de winnaars niet werden bespeeld (rustige muziek sluimerde misschien achter hen aan, maar het werd nooit een touwtrekken.) Ik vond de manier waarop Paul Thomas Anderson, die twee keer op het podium stond (voor ‘One Battle After Another’, voor beste regisseur en komedie of muzikale film), schattig was, terwijl hij zijn trofeeën wiegde alsof het baby’s waren (onbewust, dat weet ik zeker) en zich koesterde in de gelukkige vreugde van de winnaars. Rhea Seehornwon de prijs voor beste actrice voor ‘Pluribus’. (Hij lijkt helemaal niet op dat personage.)
Het is leuk dat Seth Rogen, die de aflevering van ‘The Studio’ creëerde waarin zijn personage wanhopig erkend wil worden bij de Golden Globes, twee keer op het podium stond, voor optredens van mannelijke acteurs in de tv-serie en voor de show zelf (‘We deden net alsof we dit deden, en nu gebeurt het’), en dat hij de tijd nam om de crew achter de camera, in hun vele beroepen, te eren en het kastensysteem aan te vallen dat hen ervan weerhoudt om in de strijd te worden uitgenodigd. Er volgde een langdurige staande ovatie voor Julia Roberts, een filmster, die een prijs kwam uitreiken voor een musical- of komediefilm, een moment dat net zo echt Hollywood was als je je misschien kunt voorstellen. “Ik ga minstens een week onmogelijk zijn”, zegt hij, wat ook heel Hollywood is. Wij houden van onze royalty’s.
En tot slot lof en rozen voor Glaser voor zijn impliciete eerbetoon aan de overledene Rob Reinierterwijl hij de show afsloot met een “Spinal Tap”-balpet op en zei: “Deze wordt op 11 gezet” – wat natuurlijk waar is naarmate de tijd verstrijkt – en “Ik hoop dat we die dunne grens tussen slim en dom vinden.” Dit is natuurlijk de last van alle prijsuitreikingen, en een grens die altijd wordt overschreden.
