Dit vertelde essay is gebaseerd op een gesprek met Sgt. Dimko Zhluktenko, leider van het ISR-droneteam in het Oekraïense leger voor onbemande systemen. Hij werd in 2025 ingezet nabij Pokrovsk, een belangrijke stad die Rusland begin december naar eigen zeggen had veroverd.
Business Insider heeft zijn rol in de Oekraïense strijdkrachten geverifieerd. Het artikel is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Vóór de volledige oorlog was ik software-ingenieur en werkte ik voor bedrijven in San Francisco, Nieuw-Zeeland en Duitsland.
Momenteel geef ik leiding aan een team van vijf tot zes Oekraïense drone-operators. Het is onze taak om hoogvliegende drones te gebruiken om verkenningsgegevens aan onze troepen en commandanten te verstrekken.
Met onze intelligentie is artillerie zoiets HIMARS en drone-aanvalsteams kunnen Russische uitrusting en soldaten aanvallen, vaak voordat ze zelfs maar de frontlinie kunnen bereiken.
We werden in augustus naar de Pokrovsk-regio verplaatst omdat de gevechten daar zo hevig waren geworden. Omdat drone-operators prioritaire doelwitten waren in de oorlog, brachten we de hele dag diensten door in huizen en ondergrondse bunkers buiten de stad.
Toen we aankwamen, was het helder weer en ideaal om te vliegen.
Zhluktenko vliegt met ISR-drones met vaste vleugels die cruciale informatie verstrekken aan Oekraïense troepen en commandanten. Beide strijdende partijen vertrouwen op dergelijke systemen voor inlichtingen op het slagveld. Dimko Zhluktenko
Maar eind oktober was voor ons een ramp. Oekraïne wordt in de herfst mistig, met dikke, lage bewolking die zich kan ophopen van 100 tot 300 meter boven het maaiveld.
Het is zo dik dat geen enkele infrarood- of thermische camera het kan zien, en zorgt ervoor dat ons soort drones vele dagen niet kan vliegen.
In die tijd profiteerden de Russen van de wolken en gebruikten ze om hun opmars te voet en met voertuigen te dekken. Gezien het weer, het aantal manschappen dat ze hebben opgeofferd om de stad in te nemen, en onze beperkte middelen, was er uiteindelijk geen haalbare manier voor ons om Pokrovsk voor altijd vast te houden.
Oekraïne vertrouwt op drone-oorlogvoering. Dit heeft ons door de verschrikkelijke en angstaanjagende tijden van de Russische invasie heen gevoerd en het aanzien van de oorlog veranderd. In de hele zomer van 2025 heb ik bijvoorbeeld slechts twee keer tanks op het slagveld gezien.
Drones zijn goedkoop en effectief, en als we er een onbeperkt aantal zouden hebben, zouden we 24/7 tegen de Russen in Pokrovsk werken.
Maar we hebben geen onbeperkte drones, dus in de tussentijd hebben we andere aanvalsuitrusting en middelen nodig, zoals meer artillerievuur en troepen. Oorlog is complex en drones kunnen niet de enige oplossing zijn.
Vlieg blind
Zhluktenko poseerde voor foto’s terwijl hij met zijn troepen werd ingezet. Dimko Zhluktenko
Onder normale omstandigheden vliegen we vier keer per dag met de drone, waarbij elke vlucht zo’n drie tot vier uur duurt en soms tot diep in de avond. Het is vermoeiend, maar de moeite waard, omdat je een groot verschil kunt maken voor de Oekraïense verdedigers. We kunnen zien waar de Russische strijdkrachten zich verplaatsen, zonder rekening te houden met het verrassingselement, en zoeken naar middelen zoals luchtverdediging en artillerie die commandanten kunnen aanvallen.
Bewakingsdrone-operators zoals wij zijn sterk afhankelijk van visuele navigatie. We hebben Pokrovsk zo nauwkeurig bestudeerd dat we, zelfs als onze drones nagemaakt waren, onze vlieglocaties konden bepalen uitsluitend op basis van de vorm van het terrein of oriëntatiepunten.
Als het mistseizoen aanbreekt, proberen we optimaal gebruik te maken van goed zicht. Soms kun je geluk hebben en vijf vluchten maken in een rotatie van vijf dagen.
Er zijn echter momenten waarop we gewoon binnen zitten wachten tot het weer opklaart.
Je kunt proberen onder de wolken te vliegen, maar als je laag vliegt, is onze grote drone gemakkelijker te zien en te vernietigen. Vanwege de beperkte hulpmiddelen proberen we ze te behouden en ze niet onzorgvuldig te gebruiken.
Op dagen met harde wind is het echter mogelijk dat de bewolking wat opbreekt en je een glimp van het slagveld geeft. Soms, als het zicht slecht maar niet onmogelijk te overwinnen is, moeten we het risico nemen om bij dergelijk weer te vliegen, vooral als onze troepen zich verdedigen tegen een zware aanval.
Een luchtfoto toont het verwoeste Pokrovsk gehuld in ochtendmist in oktober, na maanden van hevige gevechten. Kostiantyn Liberov/Libkos/Getty Images)
Tegen het einde van de zomer was de situatie in Pokrovsk steeds problematischer geworden, zowel op de grond als in de lucht. In het verleden hielpen we de langeafstandsartillerie om zich op de Russische achterkant te concentreren.
In de herfst werkten we met eenheden die van dichtbij vochten.
Brute en eenvoudige Russische wiskunde
Ik begon te beseffen dat de Russische tactieken in september impact begonnen te krijgen.
In alle oorlogsgebieden is het hun strategie om onze grenzen te vinden en deze te bezetten met het kleinste aantal troepen dat nodig is om onze positie te veroveren.
Dit is eenvoudige wiskunde. Aanvankelijk zouden ze ongeveer 10 soldaten sturen. Als dat niet genoeg is, sturen ze er twintig. Dan proberen ze er dertig.
Dag na dag breidden ze het aantal troepen en uitrusting uit. Hun doel is om een situatie te creëren waarin we niet genoeg drones hebben om de aantallen aanvallende infanterie tegen te gaan.
Om een aanval van 50 mensen, die allemaal verspreid waren, te elimineren, zouden we minstens 150 drones en artillerie nodig hebben, wat voor ons moeilijk te organiseren was met onze beperkte middelen.
Toen we in Pokrovsk aan het werk waren, waren er al delen van de stad die waren aangevallen door de Russen, dus het slaggebied was onduidelijk en onduidelijk.
Het Kremlin beweerde begin december dat zijn troepen Pokrovsk en Vovchansk hadden ingenomen. Russisch Ministerie van Defensie/Anadolu via Getty Images
Oekraïne heeft meer nodig dan alleen drones
Als we meer troepen hadden, zouden we het langer vol kunnen houden en agressievere manoeuvres kunnen uitvoeren.
Als we meer surveillance-drones hadden, zou ons team non-stop over Pokrovsk kunnen vliegen, ondanks de bewolking.
Met meer first-person aanvalsdrones kunnen onze piloten Russische vliegtuigen dichter bij de grond blijven vinden en aanvallen.
Maar we hebben niet genoeg. Daarom hebben we naast FPV-drones andere aanvalsmiddelen nodig, ook al zijn deze verantwoordelijk voor ongeveer 80% van het totale aantal slachtoffers aan Russische zijde.
Ironisch genoeg is een deel van deze uitrusting verloren gegaan omdat de oorlogsvoering zo veel is veranderd. Mortieren kunnen helpen, maar we gebruiken ze niet meer. Het slagveld is nu zo transparant dat het een zelfmoordmissie is om in een pick-uptruck met een mortier in de buurt van de frontlinies te rijden.
Soldaten van de artillerie-eenheid van de 152e Symon Petliura Jaeger Brigade van het Oekraïense leger vuren half december een artilleriekanon af. Dmytro Smolienko/Ukrinform/NurPhoto via Getty Images
Wat we zeker nodig hebben is artilleriemunitie. Vorig jaar kregen verschillende HIMARS-eenheden waar ik werkte vier stakingen per week.
Andere artillerie-eenheden waren beperkt tot drie artilleriegranaten per dag. We zullen een doelwit voor ze vinden en ze zullen zeggen: “We hebben vandaag geen doelwitten meer. Sorry, jongens.”
Het weer dit seizoen is nog steeds wat dronepiloten ‘buiten het seizoen’ noemen. Tegelijkertijd was het terrein nu minder modderig, dus het was een goed moment voor de Russen om aan te vallen.
Deze maand werd ik overgeplaatst naar Dnipro. Het gevecht gaat door.
