In juni 2024 zat ik met Bob Weir, Mickey Hart en John Mayer backstage in de Sphere in Las Vegas, waar Dead & Company 16 shows in één speelde. enthousiast over de weekendresidentie die uiteindelijk tot medio 2025 zal duren.
Op een gegeven moment vroeg ik het trio wat ze tussen de shows door deden. Hart vertelt dat hij elke zaterdagavond in het vliegtuig naar Californië zit: “Ik vertrek hier om 11.30 uur en om 14.00 uur gaan de lichten uit.” Mayer herhaalde zijn bandleden en beschreef zijn pogingen om maandag in Los Angeles ‘terug te keren naar mijn leven’.
Maar niet Weir. Het bleek dat de gitarist een plek in de stad had gehuurd en zijn vrije dagen doorbracht in de hete woestijnzon.
‘Ik denk dat ik het wel zal overleven,’ zei hij schouderophalend.
Het antwoord van Weir kwam in me op toen zaterdag het nieuws bekend werd dat het oprichter van de Grateful Dead op 78-jarige leeftijd was overleden nadat in juli de diagnose kanker was gesteld.
Na het vormen van The Dead met zijn frontman Jerry Garcia in 1965 – de twee ontmoetten elkaar toen Weir iemand op een banjo hoorde tokkelen in een muziekwinkel in Palo Alto – speelde Weir dertig jaar bij de band tot Garcia’s dood in 1995. Daarna bracht hij nog eens dertig jaar door om de Dead-legende levend te houden met een reeks projecten, waaronder The Other Ones, Furthur en Dead & Company, die waren opgebouwd rond de diverse maar direct herkenbare mix van rock, country, folk en blues van de groep.
Ooit beschouwd als het kleine broertje van de band – om nog maar te zwijgen van de hartenbreker uit hun jeugd – werd Weir een besnord symbool van het ongeëvenaarde uithoudingsvermogen van de Dead.
Muzikaal gezien zorgt hij voor gladde ritmegitaarriffs waar Garcia tegen kan reageren; hij zong ook af en toe de hoofdrol, zoals in ‘Sugar Magnolia’ en ‘Truckin”, om twee van de meest pakkende nummers uit de catalogus te noemen die niemand ooit in radiohits heeft gemeten. Weirs spel is behendig en intuïtief, en zijn stem wordt met de jaren schor en ruw.
Maar net zo belangrijk als zijn geluid was de houding van Weir: zijn vastberadenheid om nieuwe manieren te blijven vinden om de muziek van The Dead nieuwe dingen voor nieuwe mensen te laten betekenen.
Jerry Garcia, links, en Bob Weir treden op met de Grateful Dead in Londen in 1972.
(Michael Putland/Getty Images)
Hij werkte veel samen en raakte bevriend met onder meer Wynonna Judd, Aaron en Bryce Dessner van de National, en de tienerpopbroers Hanson. En hij leek blij om op foto’s te verschijnen met onverwachte bewonderaars, waaronder Taylor Swift en Justin Bieber. (Of het nu de snor van Yosemite Sam is of een spijkerbroek, Weir begrijpt beter dan sommige popsterren de kracht van een geweldige look.)
De Sphere-show, die Dead & Company in het middelpunt plaatste van een weelderig multimediaspektakel met materiaal uit de uitgebreide archieven van de Grateful Dead, werd door velen beschouwd als Mayers baby.
En het is waar, in mijn gesprek met de band beschreef Mayer de talloze uren die hij besteedde aan het toezicht houden op de visuele perfectie van de show. Maar het was Weir die vertelde hoe belangrijk het was dat de productie, die hij vergeleek met een opera, trouw was aan het verhaal dat de Doden al zestig jaar vertellen.
“We gaan er gewoon mee door”, zei hij.
Na het interview stond ik in de gang te kletsen met een paar jongens van het Dead & Company-team toen Mayer uit zijn kleedkamer kwam om wat laatste gedachten te geven.
“Als ik het heb over het idee van een leidende rol in deze band, is dat waarschijnlijk echt in administratieve zin”, vertelde hij me. “Maar in dit stadium is Bob Weir de leider. Hij bepaalt alles, en dat zal nooit veranderen.”
