Het was een heldere, zonnige dag in Tepoztlán, Mexico, toen mijn vrienden en ik naar een oude Azteekse tempel bovenop de berg Tepozteco trokken.
Maar toen ik de top bereikte, werd ik begroet met slecht nieuws: de ruïnes zouden binnen vijf minuten sluiten.
Ik was te boos om de pracht om mij heen te waarderen; de vallei strekte zich onder mij uit als een prentenboek.
Op de foto die mijn vriend maakte, fronste ik mijn wenkbrauwen als een boze tiener die op het punt stond een driftbui te krijgen. Het was in ieder geval niet mijn beste moment.
Twee jaar eerder zou de klim van anderhalve kilometer voor een mens gemakkelijk zijn geweest ervaren wandelaar zoals ik. Maar dat veranderde allemaal toen ik op 39-jarige leeftijd de diagnose diabetes type 1 kreeg.
Mijn diagnose veranderde alles
Toen ik de top van Tepozteco bereikte, was ik teleurgesteld toen ik hoorde dat de ruïnes binnenkort gesloten zouden worden. Jenna Scherer
Type 1-diabetes is een auto-immuunziekte die ervoor zorgt dat het lichaam de insulineproducerende cellen in de pancreas aanvalt. Met weinig of geen insuline zal het lichaam moeite hebben om glucose als energie te gebruiken.
Nadat mijn arts mij dat had verteld, werd ik gedwongen een verwarrende nieuwe realiteit te accepteren: meerdere keren per dag insuline injecteren, mijn bloedsuikerspiegel obsessief controleren en vóór de maaltijd de koolhydraatratio’s berekenen.
Als ik niet leer hoe de menselijke alvleesklier werkt, bestaat de kans dat ik blind word, een ledemaat verlies, in coma raak of sterf.
Het gaat ook gepaard met constante vermoeidheid, alarmerende medische kosten en een overweldigende angst voor lichaamsbeweging – ik riskeer een suikercrash als ik te vaak met mijn hond wandel met te veel insuline in mijn systeem.
Ik had het gevoel dat ik in stukken was gescheurd en mijn identiteit helemaal opnieuw moest opbouwen. Maar ik was vastbesloten om de delen van mezelf te herontdekken die waren gestolen door diabetes type 1, vooral mijn liefde voor reizen en spontaan avontuur.
Dus toen mijn vriend een reis naar Mexico Afgelopen december maakte ik van de gelegenheid gebruik om mijn eerste reis naar het buitenland te maken sinds mijn diagnose.
Ik hoopte een zwerver te zijn die altijd met de stroom meegaat, maar de realiteit kwam hard aan
Het beklimmen van de ruïnes bleek een grotere uitdaging dan ik had verwacht. Jenna Scherer
Na de eerste dag kwamen we binnen Mexico-stadhet werd heel duidelijk dat, ook al was ik op vakantie, mijn ziekte niet was verdwenen.
Op een eenvoudige middag slenteren door de stad, musea bezoekenen het eten van onbekende snacks zorgt ervoor dat mijn glucose als een achtbaan op en neer gaat. Tegen de tijd dat we terugkwamen bij de Airbnb, was ik zo uitgeput dat ik, in plaats van laat op te blijven om zoals gewoonlijk naar de plaatselijke bars te gaan, voor zonsondergang in bed viel.
De dag dat we naar Tepozteco gingen, was ik vastbesloten mijn bloedsuikerspiegel beter onder controle te houden. Maar ook al had ik voldoende koolhydraten en eiwitten, mijn glucose begon binnen een paar minuten te dalen, wat betekende dat ik onderweg meerdere keren moest stoppen om uit te rusten en te eten. koolhydraatrijke tussendoortjes.
Maar het is niet allemaal slecht. Op een straathoek ontmoette ik een man die alatas (fruitijsjes) uit een koelbox verkocht.
Terwijl ik naast hem zat en naar het bladerdak keek, terwijl de zoete aardbeien in mijn mond smolten, zei ik tegen mezelf dat dit moment nemen om op te laden niet betekende dat ik zwak was.
Maar toen ik in het vervagende middaglicht bij het heiligdom stond, voelde ik me echt zo.
Ondanks de uitdagingen laat ik deze ziekte mij niet van mijn geluk beroven
Ik laat diabetes type 1 mij er niet van weerhouden te doen waar ik van houd. Jenna Scherer
Ik moet nu lachen om mijn foto bovenop Tepozteco. De grijnzende vrouw, met opgetrokken schouders en boze tranen die achter haar zonnebril stroomden, kon niet beseffen dat ze iets buitengewoons had bereikt.
Als ik met hem kon praten, zou ik hem zeggen dat hij moest ophouden zichzelf de schuld te geven en te genieten van de pracht om hem heen. Ik zou hem vertellen dat, hoewel zijn lichaam nooit meer hetzelfde zou zijn als voorheen, zelfs een chronische ziekte zijn liefde voor de wereld niet zou kunnen wegnemen.
Ik heb geleerd dat je nooit afgestemd bent op diabetes type 1. Er zijn tientallen factoren die invloed op u kunnen hebben bloed suiker op een bepaalde dag kan alles voorkomen, van stress, warm weer tot hormonen, wat betekent dat uw insulinebehoefte voortdurend verandert.
Maar de zaken beginnen iets beter te worden. Een paar maanden geleden ben ik overgestapt van een injecteerbare pen naar een pomp, waardoor ik veel minder giswerk hoefde te doen bij het beheersen van mijn diabetes.
Ik heb het in juni zelfs op de proef gesteld tijdens het wandelen in Balsam Lake Mountain katten vaardigheden. En raad eens? Dankzij een heerlijk ontbijt, de wonderen van de medische technologie en een beetje geduld heb ik geen enkel ongeval gehad.
Bovenaan maakte ik een selfie vanaf de top van een eeuwenoude brandtoren. Het is misschien geen oude ruïne op 3.000 kilometer afstand, maar daar gaat het niet om. Het belangrijkste is dat de vrouw op de foto lacht.
