Ja, Orange County heeft altijd een neonazi-probleem gehad. Een diepgaand nieuw boek legt uit waarom

Heb je gehoord van Orange County? Dit is de plek waar de Republikeinen naartoe gaan voordat ze sterven.

Het is geen verrassing dat Orange County, een gebied dat geliefd was bij de grootvader van het moderne Amerikaanse conservatisme, Ronald Reagan, een vruchtbare voedingsbodem zou worden voor rechtse ideologie en blanke suprematie. Afgezien van de Reaganomics is de OC lange tijd een bijzondere, misschien zelfs onheilspellende plek geweest voor recreatie aan zee, moderne luxe en typisch Amerikaans familie-entertainment – ​​bekend om zijn hitshows (onder andere ‘The Real Housewives of Orange County’, ‘The OC’ en ‘Laguna Beach’). Zelfs de misdaad in Orange County is sensationeel en glamoureus geworden, met thema’s vol luxe, geheimhouding en de illusie van perfectie in de voorsteden. Voor Eric Lichtblau, tenminste Winnaar van de Pulitzerprijs en voormalig verslaggever van de Los Angeles Times, is het echte verhaal het rechtse terrorisme – en de onuitgesproken invloed ervan op het verhaal van de regio.

“Een van de redenen dat ik besloot me op Orange County te concentreren, is omdat het ongebruikelijk is: het is niet wat je ziet als het diepe zuiden. Het is Disneyland. Californiëzei Lichtblau. “Dit zijn mensen die Amerika proberen terug te winnen van de kust van Orange County, omdat ze denken dat het te bruin is.”

Zijn nieuwste onderzoeksboek, “Amerikaans land”, richt zich op de moord op de homo-joodse tiener Blaze Bernstein in 2018 als een lens waarmee Orange County kan worden onderzocht en hoe de door haat gedreven moord gepleegd door zijn voormalige klasgenoot verbonden was met een nationaal netwerk van blanke suprematie en terrorisme.

Ik groeide op een paar kilometer afstand van Bernstein en ging naar een school voor podiumkunsten die vergelijkbaar was met die van hem – en die van Sam Woodward. Ik herinner me de eerste ontdekking van een moord waarbij Woodward verdachte was, gevolgd door het nieuws dat de zaak werd onderzocht als een haatmisdaad. De moorden volgden jarenlang de nieuwscyclus, maar in de berichtgeving was er een gebrek aan continuïteit in het zien hoe deze gebeurtenissen pasten in bredere patronen en geschiedenis ingebed in Orange County. Er was een bar bij mij in de straat waar een Iraans-Amerikaanse man werd neergestoken, simpelweg omdat hij niet blank was. Het Marblehead-park aan het water, waar mijn vrienden en ik bezochten voor foto’s van de thuiskomst bij zonsondergang, was naar verluidt een ontmoetingsplaats in de vroege ochtend voor neonazi’s die skeletmaskers repeteerden voor ‘witte eenheid’-gevechten. Dit zijn slechts enkele van de vele gebeurtenissen die Lichtblau onderzoekt als symptomen van iets dat verontrustender is dan iets eenmaligs.

Lichtblau begon het boek in 2020, midden in de COVID-pandemie. Hij wilde een plek vinden die symbool stond voor de nationale epidemie waar hij, net als zoveel anderen, getuige van was – een met recordhoge niveaus van anti-Aziatische aanvallen, aanvallen op zwarte, Latinx- en LGBTQ+-gemeenschappen, en een toename van extremistische retoriek en acties.

“Orange County past in veel van die vakjes”, zei Lichtblau. “De gruwelijke tragedie van de moord op Blaze Bernstein door een van zijn klasgenoten op de middelbare school – die was geradicaliseerd – weerspiegelt de steeds meer aangemoedigde blanke supremacistische beweging die we de afgelopen jaren in heel Amerika hebben gezien.”

De dood van Bernstein had slechts twee jaar eerder plaatsgevonden. De Ivy League-student stemde ermee in om op een avond tijdens de winterstop voormalig klasgenoot Woodward te ontmoeten. De twee waren nooit dichtbij geweest; Woodward was een kluizenaar geweest tijdens zijn korte tijd aan de Orange County School of the Arts, voordat hij overstapte vanwege de vrijgevigheid van de school. Door de jaren heen nam Woodward bij twee verschillende gelegenheden contact op met Bernstein onder het voorwendsel dat hij worstelde met zijn eigen seksualiteit. Bernstein had geen idee dat hij werd uitgelokt, of dat zijn voormalige klasgenoot deel uitmaakte van een ondergronds netwerk van extreemrechtse extremisten – verbonden met massaschutters, oude volgers van Charles Manson, neonazikampen en online netwerken waarvan de leden verbonden waren met een gedeelde fantasie om minderheidsgroepen te schaden en een blanke revolutie te beginnen.

“Maar hoe kan dit in 2025 gebeuren?”

Deze netwerken ontstaan ​​niet zomaar uit de lucht. Deze plant wordt al lang gekweekt op de bodem van Orange County, daterend uit het begin van de 20e eeuw, toen het gebied de thuisbasis was van uitgestrekte citrusboomgaarden.

Mexicaanse arbeiders, die de ruggengraat vormen van de sinaasappelboomgaardeconomie (na de olie- en energieopwekking). rijkdommen die zelfs wedijverden met de Gold Rush), werd met geweld beantwoord toen vakbondsarbeiders wilden staken om betere omstandigheden te krijgen. De sheriff van Orange County, zelf een citrusboer, vaardigde het bevel uit. ‘Schiet om te doden, zegt de sheriff’, stond op een bannerkop in het Santa Ana Register. Chinese immigranten worden ook geconfronteerd met geweld. Ze hadden een grote rol gespeeld bij het vestigen van een regering in de regio, maar ze kregen de schuld van gevallen van lepra, en op voorstel van een raadslid werd hun gemeenschap in Chinatown in brand gestoken terwijl de blanke bewoners toekeken.

Gideon Bernstein en Jeanne Pepper Bernstein, midden, ouders van Blaze Bernstein, spreken tijdens een persconferentie na de veroordeling van Samuel Woodward in 2018 door het Orange County Superior Court.

(Jeff Gritchen/Pool/Orange County Register)

De nadering van het nieuwe millennium bracht de onophoudelijke kracht van witte rock uit de regionale muziekscene. Leden met geschoren hoofden en nazi-memorabilia dansten op door woede aangewakkerde verklaringen van blanke suprematie, botsten, of erger nog, met leden van niet-blanke gemeenschappen terwijl ze luisterden naar teksten als: “Als de laatste blanke man uit OC loopt, zal de Amerikaanse vlag met mij meegaan… We zullen sterven voor het land dat van jou en van mij is” (van de band Youngland).

Een veteraan en lid van een van de white power bands van Orange County, Wade Michael Page, doodde vervolgens in 2012 zes aanbidders in een Sikh-tempel in Wisconsin.

‘Het komt en gaat’, zegt Lichtblau, die dit veranderende tij begin jaren 2000 opmerkte – en in de loop der jaren, toen Reagandland in bepaalde delen paars werd. Zelfs met scènes van blauw te midden van het rood brachten de scènes van Trump een nieuwe golf teweeg – een golf die volgens Lichtblau werd aangewakkerd door ‘hun land terug te winnen’ en ‘het moment vast te leggen waarop Trump het losliet’.

Het is moeilijk de realiteit te vatten: dat de blanke suprematie in Orange County bestaat naast een Orange County dat zowel economisch als cultureel is gevormd door immigrantengemeenschappen, waar sinds 2004 meerderheid de bewoners zijn gekleurde mensen. En nogmaals, iedereen die er veel tijd heeft doorgebracht, zal een vreemde cognitieve dissonantie opmerken in het culturele landschap.

Het is een vreemd gezicht om een ​​MAGA-stand te zien waar nativistische slogans worden verkocht in een straat die Spanje heet, of een Zuidelijke vlag achterop een pick-up die de parkeerplaats van een plaatselijke taqueria of Vietnamese pho-winkel oprijdt om een ​​hapje te eten. Of sommige families die al generaties lang in het gebied wonen, hebben nog steeds Latino-arbeiders in dienst, maar in hun huiskamers zal Fox News alarmerende retoriek spuwen over ‘Latino’s’, naast memorabilia uit het Reagan-tijdperk die trots naast ingelijste bijbelverzen worden tentoongesteld. De realiteit van deze kloof – een multiculturele gemeenschap en een gemeenschap van rechts – vult vreemd genoeg het raamwerk van een regio die is ontstaan ​​uit een breuk met buurland LA, om vervolgens een agressieve identiteit te ontwikkelen tegen het waargenomen liberalisme van dat buurland.

Het was deze culturele afwijzing die leidde tot het ‘oranje gordijn’ of de ‘Orange County-zeepbel’, wat aangeeft dat deze racistisch geladen ideologieën onder controle bleven of, op vervelende wijze, weerklank vonden in de regio. In plaats daarvan heeft Lichtblau gezien hoe witte voorstedelijke opvattingen zich naar buiten verspreidden. Zoek niet verder dan dat Opstand van het Amerikaanse Capitool op 6 januari ook de releasedatum van het boek.

Hoewel de algemene opvatting mag aannemen dat deze rebellen uit zeer conservatieve gebieden komen, is dit in werkelijkheid het geval integendeelzoals Lichtblau uitlegt. ‘In gebieden als Orange County,’ zei hij, ‘ervaren de stempatronen de grootste verandering.’ Sommigen beweren – krachtig of met tegenzin – dat 6 januari eenvoudigweg een mislukt protest was, een tijdelijke afwijking of een mentaliteit van de maffia. Maar Lichtblau zag iets veel groters. “Het is witte trots die wordt getoond. Er zijn veel neonazi-dingen, waaronder veel dingen over de samenleving in Orange County.”

Als samenleving heeft zij collectief besloten om profielen te verwachten van eenzame moordenaars, verschoppelingen, die identiteiten dragen die zijn samengesteld uit de illusie van blanke onderdrukking – het soort mensen dat tegen werkloosheidsuitkeringen is, maar toch hun cheques verzilvert. Iemand als Sam Woodward, die voortkwam uit de overblijfselen van een conservatieve en respectabele Americana-familie, was het soort godvrezende christen die, zoals het ‘Amerikaanse Reich’ leerde in het huishouden van Woodward, ideologische haat onderwees en verenigde, en zelfs als hij betrokken was bij een moordzaak, voortdurend contact opnam met de familie van het slachtoffer totdat de rechter moest ingrijpen. Het bestaan ​​van deze families in de voorsteden is algemeen bekend, evenals het glibberige vooruitzicht dat je nooit zult tegenkomen in deze steeds draaiende wereld van Amerikaans roulette. Maar noch deze mensen, noch hun haatmisdrijven vonden willekeurig plaats, zoals Lichtblau bespreekt, en de eenzame wolven zijn niet zo alleen als wordt aangenomen. Deze ondergrondse kanalen zijn lange tijd als landmijnen ingebed in het Amerikaanse landschap en worden nu opnieuw geactiveerd door een extreemrechts digitaal landschap dat hun leden verbindt en hun ideologie op nationaal niveau vermenigvuldigt. Lichtblau’s nieuwe onderzoek gaat verder dan het Orange County-paradigma en wijst op een diepere culturele epidemie die vorm aan het krijgen is.

Beavin Pappas is een kunst- en cultuurschrijver. Ze groeide op in Orange County en verdeelt nu haar tijd tussen New York en Caïro, waar ze aan haar debuutboek werkt.