President Donald Trump heeft het duidelijk gemaakt: Zijn visie voor De toekomst van Venezuela houdt in dat de VS profiteren van hun olie.
“We zullen de zeer grote oliemaatschappijen van de Verenigde Staten – de grootste ter wereld – laten binnenkomen, miljarden dollars uitgeven, de zwaar beschadigde infrastructuur, de olie-infrastructuur, repareren”, vertelde de president zaterdag aan verslaggevers op een persconferentie, nadat schokkende arrestatie van de Venezolaanse president Nicolás Maduro en zijn vrouw.
Maar experts waarschuwen dat een aantal realiteiten – waaronder de internationale olieprijzen en langetermijnvragen over de stabiliteit van het land – deze olierevolutie waarschijnlijk veel moeilijker te implementeren zullen maken dan Trump verwacht.
“De kloof tussen de regering-Trump en wat er feitelijk gebeurt in de oliewereld, en wat Amerikaanse bedrijven willen, is enorm”, zegt Lorne Stockman, analist bij Oil Change International, een onderzoeks- en belangenorganisatie voor schone energie en fossiele brandstoffen.
Venezuela heeft een van de grootste oliereserves ter wereld. Maar de olieproductie daar is sinds het midden van de jaren negentig gekelderd, nadat president Hugo Chavez een groot deel van de industrie nationaliseerde. Dat land gewoon produceren 1,3 miljoen vaten olie per dag in 2018, vergeleken met een hoogtepunt van meer dan 3 miljoen vaten per dag eind jaren negentig. (De VS, de grootste producent van ruwe olie ter wereld, produceert gemiddeld 21,7 miljoen vaten dagelijks in 2023.) Ondertussen hebben de sancties die tijdens de eerste regering-Trump aan Venezuela zijn opgelegd, de productie verder omlaag gedreven.
Trump heeft herhaaldelijk gesuggereerd dat het vrijgeven van al die olie en het verhogen van de productie een zegen zou zijn voor de olie- en gasindustrie – en hij verwacht dat Amerikaanse oliemaatschappijen het voortouw zullen nemen. Dit soort denken – dat een natuurlijk onderdeel is van de ‘drill, baby, drill’-filosofie – is typerend voor de president. Eén van Trump handreview Een van de redenen voor de oorlog in Irak, die hij jaren voordat hij zich kandidaat stelde voor het eerst naar voren bracht, was dat de VS geen “olie” uit de regio haalden om “de kosten” van de oorlog terug te verdienen.
De president beschouwt de energiegeopolitiek “bijna alsof de wereld een raad van Catan Settlers is – je ontvoert de president van Venezuela en, ipso facto, heb je nu controle over alle olie”, zegt Rory Johnston, een Canadese onderzoeker op de oliemarkten. “Ik denk dat hij dat tot op zekere hoogte terecht gelooft. Het is niet waar, maar ik denk dat het een belangrijk raamwerk is voor de manier waarop hij het momentum van zijn beleid rechtvaardigt en aanstuurt.”
