Recensie ‘Jay Kelly’: Clooney, Sandler en Dern brengen het verhaal van Baumbach tot leven

Wat is een filmster? In de meest voor de hand liggende zin is het iemand die beroemd is vanwege zijn hoofdrol in films. Maar hij was ook iemand die een vat werd voor de dromen en aspiraties van talloze vreemden, een anoniem publiek dat het voorwerp van al die aandacht in iets leegs kon veranderen.

Wat leidt tot een aparte vraag: Wnaar Wat voor soort persoon zou als filmster zo’n bestaan ​​willen hebben en welk effect heeft het op zijn innerlijke leven? De nieuwe film ‘Jay Kelly’ worstelt met de persoonlijke en emotionele tol van roem, maar misschien wel de grootste prestatie is dat hij nooit louter aanvoelt als het product van toegeeflijk Hollywood-narcisme.

De nieuwste film van regisseur Noah Baumbach, dit keer mede geschreven door Emily Mortimer, ‘Jay Kelly’, verliest nooit de kern van de menselijkheid van het titelpersonage uit het oog, ook al onderzoekt het de vreemde rituelen van een leven dat wordt geleefd met een manager, publicist en bewaker die altijd in de buurt is.

Dit werkt ook in het voordeel van de film omdat de hoofdpersoon, een oude filmster genaamd Jay Kelly, wordt gespeeld door de oude filmster George Clooney. De rol maakt netjes gebruik van Clooney’s talenten voor fysieke komedie, verbale behendigheid en het overbrengen van innerlijke kwelling. De show combineert het werk van Clooney met de gebroeders Coen en zijn beurt “Michael Clayton,” komt over als iets dat fris aanvoelt en als een samenvatting van zijn eigen carrière. George Clooney, de filmster, lijkt de perfecte rol als filmster in wording te hebben gevonden.

Jay heeft op een zomer een korte pauze en hoopt die door te brengen met zijn jongste dochter, Daisy (Grace Edwards), voordat ze naar de universiteit gaat. Hij is echter van plan zijn tijd door te brengen met reizen naar Europa met zijn vrienden. Dus moedigt Jay zijn belegerde oude manager Ron (Adam Sandler) aan om ervoor te zorgen dat Jay de ereprijs die hem werd geweigerd op een filmfestival in Toscane in ontvangst neemt, en met een entourage op sleeptouw vertrekt hij zelf prompt naar Europa.

Als Jay’s manager, die de taak heeft zijn cliënt te kalmeren en hem zachtjes te begeleiden naar het resultaat dat iedereen wil, zorgt Sandler voor een balans tussen de warme persoonlijkheid van zijn rechtlijnige komedie en de emotionele diepgang van zijn meer dramatische werk. Laura Dern schittert als Jay’s publicist Liz, die het einde van haar geduld met hem heeft bereikt.

De film wordt al snel een caleidoscoop van passerende personages, terwijl Jay’s reis hem in contact brengt met een grote verscheidenheid aan mensen en zijn gedachten terugdwalen naar mensen uit zijn verleden. Jim Broadbent was de regisseur die Jay zijn grote doorbraak bezorgde (een personage dat blijkbaar gedeeltelijk op de filmmaker is gebaseerd Pjotr ​​Bogdanovichmet wie Baumbach een goede band had). Alba Rohrwacher, Josh Hamilton, Patrick Wilson, Isla Fisher, Stacy Keach, Greta Gerwig (de vrouw van Baumbach en frequente medewerker) en zelfs de regisseur zelf behoren tot degenen die in kleine rollen verschijnen.

Billy Crudup verschijnt slechts een paar minuten in beeld als een minder succesvolle acteurvriend uit Jay’s begindagen. Hun achtervolging verandert in een openbaring van lang sluimerende haat die Jay doet wankelen en enkele van zijn ergste vermoedens over zichzelf bevestigt. (En Crudups monoloog leest het menu van het restaurant met een gevoel van emotie dat zijn eetlust opwekt inderdaad een showstopper.)

Baumbach had altijd een onberispelijk gevoel voor detail en begreep de kleinste details van de psychologie van gedrag en karakter. Maar zijn nieuwste werk is net een Oscarwinnaar “Huwelijksverhaal” Dat Don DeLillo-aanpassing ‘White Noise’ en een box-office-sensatie “Barbie,” die hij mede schreef, heeft hem een ​​nieuw gevoel voor schaal gegeven: een durf en grootsheid die werkelijk tot bloei komt in ‘Jay Kelly’.

Baumbachs ongelooflijke vermogen om dialoogscènes te blokkeren, acteurs en camera met energie en precisie door de ruimte te bewegen, versterkt de komedie alleen maar. Er zijn hier een aantal momenten – een charmante openingslus rond de set, een lange reeks in een trein vol passagiers op weg van Frankrijk naar Italië – die geweldige voorbeelden zijn van hoe een spraakzaam, dialoogrijk script nog steeds met visuele flair en dynamiek kan worden gepresenteerd.

Hoewel hij zich nu misschien aangemoedigd voelt om een ​​scène op een grotere manier op te bouwen, weet Baumbach ook wanneer hij deze moet terugtrekken, waarbij hij zich concentreert op de kern van het moment. Hij ensceneert een telefoongesprek tussen Jay en zijn vervreemde dochter Jessica (een machtige Riley Keough), waarbij de acteurs zij aan zij lopen, waardoor de scène echt veel resonanter wordt omdat ze verbinding maken terwijl ze uit elkaar blijven. Het is een eenvoudige maar transformerende keuze.

De film is gemaakt voor Jay, ontdaan van de meeste kunstgrepen en versieringen, en ontving uiteindelijk zijn onderscheiding, waaronder een eerbetoon. Het bestaat wel uit fragmenten uit George Clooney-films en zou eigenlijk gepresenteerd kunnen worden als onderdeel van een eerbetoon aan de echte ster. Nadat het personage alles heeft meegemaakt, is er iets ontroerends aan en het zien van Clooney terwijl Jay Kelly een eerbetoon ontvangt gemaakt op basis van zijn eigen werk, speelt iets minder meta Mobius-strip dan het op papier lijkt. De film zet zijn absurditeit opzij voor een laatste moment van oprechte openhartigheid.

Baumbach en Clooney hebben een personage gecreëerd dat zich bewust is van zijn fouten, waarvan er vele onherstelbaar zijn. Jay Kelly, de filmster, is misschien bezig zichzelf uit te vinden, maar de film ‘Jay Kelly’ komt als een volledig gevormde knock-out.