Mijn bus reed het Havenbedrijf binnen. Ik had 10 minuten om door de stad te reizen voor mijn eerste vergadering. Ik rende de roltrap af, stormde door de menigte en kwam bij de tourniquets van de metro. Ik haalde mijn MetroCard door de magnetische lezer, stapte naar voren, maar werd gecontroleerd door een vergrendelde metalen staaf en mijn vinger ging naar een scherm met de tekst ‘PLEASE SWIPE AGAIN’. Ik veegde het opnieuw. “PRIJS IS NIET GENOEG.”
Om mijn MetroCard op te waarderen, liep ik naar de kiosk. Hij weigerde mijn creditcard te lezen. Ik heb nog een paar keer geswipt. Er is niets. Ik stak mijn hand in mijn achterzak, vond een verfrommeld biljet van tien dollar en stopte het in de machine. Het accepteert mijn geld niet. Ik streek het briefje plat met mijn hand en legde het terug.
De kiosk verstrekte mijn herladen MetroCard. Ingebed in een afschuwelijk blauw en geel ontwerp, vindt dezelfde angstaanjagende ervaring keer op keer plaats.
De MetroCard is al meer dan dertig jaar een bepalend artefact van het metrosysteem van New York City. Sommigen zouden tegen die tijd kunnen beweren dat het een ontwerp icoon. Ik ben het er respectvol mee oneens.
Design kan niet los worden gezien van ervaring. Het ontwerp van de MetroCard is net zo verouderd als de technologie ervan. Gelukkig heeft de MTA, na jaren van slechte MetroCard-ervaringen zoals de mijne, zijn laatste update voor de veegtechnologie gemaakt.
In 1993 werd de MetroCard geïntroduceerd als vervanging voor metromunten. Het bestond decennialang als de dominante manier voor New Yorkers om toegang te krijgen tot de metro. Maar in 2019 kondigde de MTA aan dat het een tap-and-go-systeem introduceerde genaamd OMNY. Dat jaar installeerden ze ze op Staten Island-bussen en op 16 metrotreinen als onderdeel van een proefprogramma. In de daaropvolgende vier jaar installeerden ze OMNY-machines in vijf stadsdelen.
Manhattan en Brooklyn waren early adopters. Volgens Shanifah Rieara, Chief Customer Officer van MTA, maakt in november 2024 60% van de rijders gebruik van OMNY. “Het runnen van twee systemen – met de dubbele kosten ervan – betekent dat we specifieke data moeten vastleggen,” zei hij. De datum blijft echter uitgesteld vanwege trage installaties en technische problemen met de resterende automaten. Nu de OMNY-lezers en -automaten op bijna elke transitlocatie aanwezig zijn, zegt de MTA welterusten tegen de MetroCard. En ze zullen minstens $ 20 miljoen aan bedrijfskosten besparen.
Een ontwerp dat niet zal verdwijnen
Het MetroCard-ontwerp is sinds de jaren 90 min of meer hetzelfde gebleven. Waarom? “Wij omarmen nostalgie en branding”, zegt Rieara. “Wij hebben er geen belang bij om dit te veranderen.”
Toen het in 1997 opnieuw werd ontworpen, kreeg de MetroCard een heel nieuw uiterlijk. Er zijn nieuwe hulpmiddelen voor verloop en perspectief die ontwerpers kunnen gebruiken. Iemand bij de MTA had een geweldige dag: ze creëerden gloeiende gele zonsondergangen, reflecties en een schuin MetroCard-logo, dat een trein imiteert. Dit ontwerp ziet er snel uit. Rijders verwachten een wrijvingsloze veegervaring, niet een constant “PLEASE SWIPE AGAIN.”
Het oorspronkelijke MetroCard-ontwerp uit 1993 was daarentegen minder ambitieus. Het is ook eerlijker. Verlopen zijn puur nut: ze sturen bestuurders naar links. En dat MetroCard-logo? Het zweefde in een vage 3D-ruimte. Het ontwerp is geen copycat. Het belooft niet teveel.
Het ontwerp van de OV-kaart zou je niet in slaap moeten brengen. In Hong Kong hebben ze de Octopus-kaart, met dynamische gele, groene en blauwe oneindigheidscirkels. In combinatie met een klein Octopus-typografielogo lijkt het modernistische ontwerp van deze kaart op het werk van studio Chermayeff & Geismar & Haviv. Dat is zelfvertrouwen. En sinds 1997 heeft de functionaliteit van de kaart zijn ontwerpbelofte waargemaakt met een overwegend betrouwbare tap-and-go-service.
Een van mijn favoriete onderdelen van de Octopus-kaart? Dit houdt ook in dat je een verzamelobject bent. Ruiters kunnen hun kaarten aanpassen met versieringen zoals Pokémon-sleutelhangers en plastic googly-ogen uit de films minion. Dit niveau van maatwerk creëert de perceptie van kwaliteitsservice: u zult uw frauduleuze kaarten volgende week niet in de prullenbak gooien.
Jarenlang kregen MetroCard-rijders een speciale kaart, maar het ontwerp was slechts halfbakken: een gedeeltelijke print op de achterkant van de kaart. Het leek op een advertentie. Deze kaarten bevatten een verscheidenheid aan iconen, van kunstenaar Barbara Kruger tot honkbalspeler Jackie Robinson tot muzikant Olivia Rodrigo. Voor plastic kaarten die vaak opnieuw worden uitgegeven, kan de MTA elk van deze zware kaarten behandelen door de kaart volledig opnieuw te ontwerpen. Andere landen wel.
De Londense OV-kaart, de Oyster, verwisselt soms het kenmerkende tweekleurige blauw voor een speciaal ontwerp op de voorkant van de kaart. Ze hebben het koninklijk huwelijk van William en Kate gevierd, het diamanten jubileum van de koningin, de 150ste verjaardag van de Underground Railroad en zelfs de 20ste verjaardag van de Oyster-kaart zelf, die in 2003 debuteerde. Deze ontwerpen zijn niets om over naar huis te schrijven, maar ze creëren in ieder geval een gedeeld feestmoment voor ruiters.
Vooruitkijken
Het moederbedrijf van Oyster, Transport for London, heeft zijn scantechnologie in licentie gegeven aan de MTA voor OMNY. Tot nu toe heb ik goede ervaringen met de nieuwe kaart. Elke donderdagmiddag haast ik me naar mijn kantoor nadat ik les heb gegeven aan de School of Visual Arts in Gramercy Park. Ik moest drie uur werken en gemiste vergaderingen inhalen, en in tegenstelling tot mijn MetroCard-nachtmerrie van het Havenbedrijf kon de OMNY probleemloos worden gebruikt. Het houdt mij gezond.
Deze functionele ervaring komt terug in het ontwerp van OMNY. De zwart-witte kaarten zijn eenvoudig en kunnen niet worden gebruikt door Neue Haas Grotesk, in lijn met de utilitaire typografie van het MTA grafische systeem. In-line letterstrips geven weg- en spoorlijnen aan, barcodes benadrukken de kaartscantechnologie. Dit ontwerp is niet zo dramatisch als de MetroCards van weleer.
Maar zal een functioneel ontwerp voldoende zijn voor de New York OV-kaart van de toekomst?
Design is cultuur. Komiek Kareem Rahma verandert een MetroCard in een microfoon voor zijn podcast. OnlyNY-winkels verkopen merchandise met MTA-licentie, zoals metalen metroborden en minilichtmasten. Voor anderen zijn deze objecten nuttig. Voor New Yorkers is het identiteit.
OMNY-kaarten zijn een echte kans om cultuur en design te combineren. Dit jaar bewees de MTA het echt geven om design: ze lanceerden een animatiefilm van ontwerper Giorgia Lupi, getiteld ‘A Data Love Letter to the Subway’. Hun nieuwe metrokaart – de eerste update in vijftig jaar – is gebaseerd op de klassieke ontwerpen van Massimo Vignelli. En de meeste metrostations hebben eindelijk digitale dienstregelingen met strakke typografie.
Als de MTA de OMNY-kaart blijft bijwerken, zowel in gedrukte als digitale vorm, zal het een cultureel artefact worden. New York zit vol met trotse ontwerpers die speciale OMNY-edities willen creëren. Champions Design kan de kaart attitude geven. Collins kon burgerlijke glorie vieren. Center kan hem sporttalent geven. Dit bijzondere ontwerp zal een gedeeld moment creëren onder New Yorkers. Dit ontwerp moet echter op het juiste moment worden uitgevoerd.
Wanneer Zohran Mamdani in januari aantreedt als burgemeester van New York, zou design niet hoog op zijn to-do lijstje moeten staan. Hij had een gewaagd idee. Als alles goed gaat, zal een goed ontwerp die ervaring in onze geest versterken. Gratis bus die op tijd vertrekt? Speciale editie OMNY-kaarten zullen ons een trots gevoel in New York geven.
