Renee Slegers: Arsenal Dameshoofdcoach over hoe de Gunners de Champions League wonnen | Voetbalnieuws

Renee Slegers wreef over haar gezicht en haalde diep adem toen hem werd gevraagd hoe het voelde om te proberen de grootste clubcompetitie in de gamingwereld te winnen.

“Het gevoel de Champions League-finale te winnen zal voor altijd in mijn lichaam aanwezig zijn”, vertelde de hoofdcoach van Arsenal me op het trainingsveld van de club.

“Wat belangrijk is om te onthouden zijn de mooie en moeilijke dingen die we samen hebben gedaan. Het is geweldig.

“Ik besefte dat ik die momenten nodig had omdat er zoveel hard werk bij kwam kijken. Als je nooit nadenkt, mis je het grotere geheel en zul je er niet zo van genieten.”

Door de eerste coach te worden die Arsenal sinds 2007 naar Europese glorie heeft geleid, zal Slegers voor altijd een clublegende worden, maar de dramatische manier waarop zijn ploeg de finale bereikte, maakt de prestatie nog gedenkwaardiger.

De 5-2 nederlaag tegen Bayern München zorgde ervoor dat Arsenal zich zorgen maakte over een uitschakeling in de groepsfase. Dat deden ze, maar verloren de heenwedstrijd van de kwartfinale tegen Real Madrid met 2-0 op een slecht veld.

Maar Slegers weet dat dit het jaar van de Gunners zou kunnen zijn nadat wat een routinematige WSL-wedstrijd tegen West Ham had moeten zijn, hun zenuwen op de proef stelde door vroeg in de tweede helft met 3-1 achter te staan.

“Het was een zware wedstrijd. We kwamen terug om de stand op 4-3 te brengen en scoorden drie doelpunten in zes minuten. Wat we bij West Ham deden, gaf ons zoveel vertrouwen voor de toekomst en de overtuiging dat we het op elk moment kunnen doen.”

De spelers van Arsenal genoten duidelijk van het spelen van de rol van comeback-koninginnen. Ze namen die mantra mee naar de Emiraten tegen Real Madrid en keken nooit achterom

“Dat was het keerpunt”, herinnert Slegers zich. “Bij de rust stond de stand nog steeds 0-0, na een 2-0 nederlaag buitenshuis onder zeer moeilijke omstandigheden.”

Arsenal scoorde drie doelpunten in dertien minuten om de Spanjaarden af ​​te weren en een gevoel van trots en optimisme in Noord-Londen bij te brengen dat niet zou worden uitgedoofd.

We hebben er gebruik van gemaakt omdat er zoveel vertrouwen was in het team.

Die positiviteit begon af te nemen toen Arsenal de heenwedstrijd van de halve finale verloor van Lyon, maar de achtvoudig kampioen in Frankrijk met 4-1 versloeg.

“Dat wij tegen Lyon spelen, is een andere uitdaging met de spelers en hun nalatenschap. Voor mij was het: “Als we dit tegen Lyon kunnen doen, zegt dat veel over dit team”.

Ondanks dat hij een boodschap naar het hele continent stuurde door het meest succesvolle team in de geschiedenis van de Champions League te verslaan, ging Arsenal als underdog de finale tegen Barcelona in.

Ze hadden twee weken de tijd om zich voor te bereiden op de wedstrijd in Lissabon, dus de coachinggeest van Slegers draaide overuren om een ​​plan te bedenken om de regerend kampioen voort te brengen.

Maar na een lang WSL-seizoen realiseerde Slegers zich al snel dat zijn spelers nog niet klaar waren voor de fysieke en mentale uitdagingen die het verslaan van de beste boksers ter wereld met zich meebrengt.

Hij gaf zijn spelers een paar dagen vrij, praatte met het team achter hem en de senior spelers voordat hij een licht aangepast plan implementeerde om de allesoverwinnende Catalanen het hoofd te bieden.

“Die twaalf dagen waren geweldig, de beste waar ik ooit deel van heb uitgemaakt. We werkten allemaal aan hetzelfde doel. De opwinding, de drive om een ​​team te verslaan dat op papier het beste team ter wereld is.”

Het vertrouwen in de ploeg en hoe het Slegers het gevoel geeft dat hij zich op een plek bevindt die hij niet had verwacht. Hij was bijna op zijn hoogtepunt en begon aan de grootste wedstrijd uit zijn coachingcarrière.

“In de bus naar de wedstrijd, in de tunnel, terwijl ik over het veld liep… Ik voelde me kalm en de spelers waren hetzelfde. Tien minuten voor de wedstrijd keek ik rond in de kleedkamer en iedereen was heel kalm.

“Ik zag geen stress, geen van de spelers had teveel passie, alles was perfect.”

Slegers werd echter op de hoogte gebracht van duizenden Arsenal-fans die delen van Lissabon hadden overgenomen met als doel de stad rood te schilderen.

Haar vrienden stuurden haar video’s waarin Gunners-supporters haar naam aanmoedigden en een van de beste sfeer creëerden die ooit in de Women’s Champions League is gezien.

“Ik kreeg kippenvel. Ik dacht: ‘is dit wat we voor zoveel mensen hebben gemaakt?’ “Het is onze verantwoordelijkheid, maar we hebben het gevoel dat we impact kunnen maken op de samenleving met wat we doen.”

We weten allemaal wat er gebeurde op die beroemde avond in het Estadio Jose Alvalade. De steekpass van Beth Mead zorgde ervoor dat Stina Blackstenius de bal langs Cata Coll schoof en Arsenal een 1-0 overwinning bezorgde, waardoor ze na achttien jaar wachten Europees kampioen werden.

“Ik ben een mix van alle mogelijke emoties”, geeft Slegers met een grote glimlach toe.

“Er was opluchting omdat er zoveel spanning was. Er was ongelooflijk geluk en trots. Ik zag de spelers huilen en schreeuwen, ik zag de fans, ik dacht aan mijn familie en ouders op de tribunes, de staf die zoveel had opgegeven.”

De eerste helft van het volgende seizoen verliep niet volgens plan voor Arsenal, aangezien de ploeg van Slegers acht punten achterstand had op WSL-leider Manchester City.

Ook het contract van Slegers loopt aan het einde van het seizoen af, waardoor de eerste maanden van 2026 cruciaal kunnen zijn voor de club en haar coach.

Wat er ook gebeurt, Slegers weet dat zijn bijzondere jaar 2025 er één is om te koesteren.

Nog eens nadenkend gaf Slegers toe: ‘Het zal voor altijd bij mij zijn.’