Wat gevechtscameraman Ian Ives zich onmiddellijk na de explosie herinnert, was een vreemde kalmte.
“Mijn eerste gedachte was: ik ben in de hemel”, vertelde hij onlangs aan Jake Gabbard van Business Insider War Journal-videoserie. Toen kwam de pijn.
“Alles begon pijn te doen”, zei hij. “Ik begon mijn vrienden te horen schreeuwen, en vroeg of alles in orde was. Ik probeerde ze te antwoorden, maar kon niets zeggen vanwege de schade die ik aan mijn gezicht had.”
Toen besefte hij: “Ik ben niet in de hemel. Ik ben in de hel.”
Bij een missie in Afghanistan in 2019 raakte Ives ernstig gewond. Explosie van een geïmproviseerde explosieven, IED’srukte zijn rechterarm, gezicht en benen af. Hij werd geëvacueerd van het slagveld en overgebracht naar het Walter Reed National Military Medical Center in Washington, DC
Het markeerde het begin van een lang herstel en een nog langere strijd om te bepalen wat er daarna zou gebeuren in zijn leven en carrière.
Heeft in het ziekenhuis gelegen
Ives lag na de explosie met zijn vrouw in het ziekenhuis. Met dank aan Ian Ives.
‘Eerlijk gezegd was het liggen in het ziekenhuis het ergste van alles’, zei hij.
Toen Ives een maand na de explosie wakker werd bij Walter Reed, ontdekte hij hoe dicht hij bij de dood was gekomen. Zijn rechterarm ontbreekt. Dat is hij verloor een deel van zijn rechterbeenen een van zijn ogen werd operatief verwijderd.
“Het is gewoon pijn. En ik bedoel, pijn is verschrikkelijk. Maar zoals ik in het ziekenhuis heb geleerd, zijn er ergere dingen dan pijn,” zei hij, en voegde eraan toe wat erger is. “Niet kunnen bewegen en niet kunnen bewegen of niet kunnen praten, dingen die ik ongeveer een maand of zo niet kon doen.”
De infectie waaraan hij leed bacteriën op de grond waar hij gewond raakte in Afghanistan, werd hij bijna gedood. “Dat heeft mij er bijna toe gebracht te stoppen”, zei hij. ‘Als ik niet naar Walter Reed was gegaan en niet dezelfde artsen had gekregen als ik, is de kans groot dat ik niet meer zou leven.’
Het leger verlaten
Ives als gevechtscameraman tijdens zijn inzet in Afghanistan. Met dank aan Ian Ives
Ives keerde uiteindelijk samen met hem terug naar actieve dienst Speciale strijdkrachten eenheid terwijl hij herstelt.
Hij vond voldoening als onderofficier in opleiding en leerde zijn collega-gevechtscameramannen de volgende generatie.
In 2021 moest hij echter accepteren dat zijn blessure zijn capaciteiten beperkte.
Hij wilde niemand tot last zijn of mogelijk pijn doen, dus verliet hij de baan en het leven waar hij van hield trok zich terug uit het leger.
Een nieuw gevonden doel ontdekken
Ives presenteerde zijn Purple Heart voor zijn wonden in Afghanistan. Jake Gabbard / Business Insider
Voor Ives betekent pensioen niet dat hij de militaire wereld volledig moet verlaten. Kort daarna aanvaardde hij een functie als mediarelatiefunctionaris voor het US Army Cadet Command, waar hij samenwerkte met officierskandidaten.
“Tijdens mijn tijd in het leger leerde ik dat er twee dingen waren waar ik echt van hield. En een daarvan was vechten”, zei Ives. “Ik hou ervan om een krijger te zijn. Ik hou ervan om erop uit te gaan, deuren in te breken, met geweren te schieten en rond te hangen met een kleine groep gelijkgestemde individuen die een missie proberen te volbrengen. Een ander deel dat ik heb geleerd, is dat ik ervan hou om mensen te begeleiden.”
Hij zei: werken met volgende generatie cadetten hem te helpen verbonden te blijven met de diensten die zijn leven bepalen. “Ik wil dat ze zien hoe leiders empathisch, meelevend en missiegedreven zijn, meer dan wat dan ook.”
Nachtzichtbeelden gemaakt door Ives tijdens een missie in Afghanistan. Met dank aan Ian Ives
Toen hem werd gevraagd wat zijn offer voor hem betekende, antwoordde hij eenvoudigweg: ‘Iemand moest het doen.’ En hij zei dat hij het opnieuw zou doen als het nodig was.
“Ik zou tien van de tien keer mijn hand verliezen als dat betekende dat we ons land konden houden zoals het is,” zei hij, eraan toevoegend “om ervoor te zorgen dat heel Amerika, het hele land, zichzelf niet in een dergelijke situatie hoeft te brengen.”
Ives ontving een Bronze Star-onderscheiding voor zijn prestaties en professionaliteit als public affairs-sergeant en twee Purple Hearts voor zijn verwondingen in Afghanistan.
