Vorige week vroeg iemand mij: ‘Doe je dat altijd? wil moeder worden?”
Mijn instinct was om ja te zeggen, maar toen stopte ik. Terwijl ik met mijn vijftien maanden oude dochter op de grond zat, besefte ik dat ik mezelf die vraag nog nooit eerder had gesteld. Ik stelde me altijd voor wat voor soort moeder ik zou zijn, maar dacht er niet over na of ik zo’n moeder wilde zijn.
Het moederschap, zo zou ik al snel merken, heeft zijn eigen loop annuleer alles wat je denkt je weet het over jezelf.
Verrassing “na”
Toen ik in januari 2020 beviel van mijn dochter, verwachtte ik uitputting, misschien een paar tranen, en het cliché ‘dutje als de baby een dutje doet’. Wat ik niet had verwacht, was de totale desoriëntatie die daarop volgde: de waas, het bloeden, lichaam het voelde niet langer als de mijne.
Ik heb een gezonde baby, een ondersteunende echtgenoot en een goede baan. Op papier is alles perfect. Maar van binnen voelde ik me gebroken. Ik herkende mezelf niet in de spiegel. Mijn lichaam deed pijn, mijn emoties woedden wild en de vreugde waar iedereen over sprak leek me volledig te hebben verlaten.
Wat ik wou dat iemand tegen mij had gezegd is dit: postpartum is niet alleen herstel. Het is een wedergeboorte – en het is rommelig.
“Mother’s Hope: een onzichtbaar verhaal over strijd, onverwachte veerkracht en de onvertelde manier waarop familie tot stand komt”, door Camille Seigle en Ali Mann Stevens, uitgegeven door Alone No More Press, is nu uit. Met dank aan Camille Seigle
Illusie van controle
Controle is mijn comfortzone. Ik heb een carrière opgebouwd door de regels te volgen en de vakjes aan te vinken. Als de wereld zich onzeker voelt, werk ik harder. Dus twee dagen na de bevalling deed ik wat ik altijd doe: mijn laptop openklappen en mijn werk-e-mail controleren.
Ik zeg tegen mezelf dat het gaat om ‘verbonden’ blijven, maar het gaat eigenlijk om controle. Werk is het enige deel van mijn leven waarin ik me nog competent voel. Mijn baas moedigt me aan om de stekker volledig uit het stopcontact te halen, maar dat lukt niet. Ik was bang om achter te blijven, om irrelevant te zijn.
Pas nu, jaren later, kan ik zien hoe verwrongen die logica was – en hoe diep deze een weerspiegeling is van dingen die onuitgesproken zijn gebleven. de druk die veel werkende moeders voelen. In de VS verheerlijken we ‘alles doen’, en vrouwen nemen die boodschap al in zich op lang voordat we kinderen krijgen.
Als ik aan die eerste weken denk, zou ik willen dat ik mezelf de genade had gegeven om de banden te verbreken. Er zal altijd werk zijn. Anders krijg je die kwetsbare eerste maanden niet terug.
De eenzaamheid waar niemand over praat
De eerste zes weken voelden als ‘Groundhog Day’, verplegen, kolven, schoonmaken, herhalen. Haar vrienden stuurden haar een sms om te vragen hoe het met haar baby ging. Bijna niemand vraagt hoe I is.
In mijn dagboek schreef ik:
Ik ben moe. Ik voel me alleen. Ik weet niet wat ik doe. Iedereen gaf me advies, en ik wist niet eens wat ik wilde. Hoe kun je zoveel van iemand houden en zo verdrietig zijn?
Ik herlees het artikel nu en zie een vrouw zich ontrafelen – wanhopig, beschaamd en bang om het toe te geven. ik denk hulp nodig maakt mij zwak.
Het kostte me maanden om dat te begrijpen vraag om hulp is kracht. Het moederschap is niet bedoeld om alleen te doen. Toch wordt ons het beeld verkocht van de ‘supermoeder’ die terugveert, gemakkelijk borstvoeding geeft en nooit haar kalmte verliest. Dat beeld laat velen van ons stil en lijdend achter.
Camille Seigle zegt, samen met haar man en pasgeboren dochter, dat het moederschap haar op onverwachte manieren heeft veranderd. Met dank aan Fabiola Carava via Camille Seigle
De duisternis sloop naar binnen
Bij mijn zes weken postnataal onderzoekDeze pandemie heeft de wereld stilgelegd. Mijn dokter vroeg hoe ik me voelde, en ik ratelde een lijst met tegenstrijdigheden af: dankbaar maar leeg, gelukkig maar verdoofd, geliefd maar volledig los van mezelf.
Hij stelde vriendelijk voor om mijn angstmedicatie te verhogen en een therapeut te zoeken. Ik knikte maar deed niets. Ik was te moe om nog een stap te zetten om mezelf te verbeteren.
Een paar weken later werd de duisternis dieper. Op een ochtend, nadat ik mijn dochter had gevoed, liep ik het bovendek op en keek naar de grond. Mijn geest fluisterde een gedachte die ik nog nooit eerder had gehad: Wat gebeurt er als ik spring?
De schaamte was onmiddellijk en verwoestend. Hoe kan ik me zo voelen als ik zoveel heb? Dat is echter precies wat het is hoe postpartumdepressie werkt – het overtuigt je ervan dat je ondankbaar en onwaardig bent.
Toen hoorde ik mijn dochter huilen. Haar kleine, wanhopige gejammer doorboorde de mist. Ik liep weer naar binnen, hield hem vast en voelde me voor het eerst echt een moeder. Haar gehuil maakte mij wakker. Het herinnert me eraan dat ik nog steeds iets heb – iemand – om voor te leven.
Dat moment genas mij niet, maar het opende een raam van licht. Kort daarna vond ik een therapeut.
Mezelf terugwinnen
Genezing gaat langzaam. Therapie heeft mij geholpen dat te begrijpen Moederschap gaat niet over jezelf verliezen – het gaat over het ontdekken van een nieuwe versie van wie je bent.
Ik begon ja te zeggen toen mijn man aanbood te helpen. Ik ging een korte wandeling maken, hield een dagboek bij en begon weer te trainen, niet om ‘mijn lichaam terug te krijgen’, maar om me er sterk in te voelen.
Toen ik terugkeerde naar vier maanden later werkenhet was nog steeds het hoogtepunt van de pandemie. Een mannelijke collega vroeg vrolijk: “Hoe was je vakantie?”
Ik wil schreeuwen. Ik ben nog nooit naar het strand geweest. Ik heb geleerd hoe ik borstvoeding moet geven terwijl ik door mijn kleding bloed. Maar ik glimlachte beleefd en zei: “Het was…een ervaring.”
Momenten als deze laten zien hoe los onze cultuur op de werkplek staat van de realiteit van het moederschap. De meeste vrouwen gaan weer aan het werk voordat ze er emotioneel of fysiek klaar voor zijn, en worden gedwongen te werken alsof er niets is veranderd. Maar dat is alles.
Camille Seigle en haar familie. Met dank aan Camille Seigle
Hoop vinden in ongefilterde waarheid
Als ik terugkijk, vraag ik me soms af of ik ooit nog een kind zal krijgen. De postpartumervaring heeft mij bijna verwoest. Maar het heeft me ook alles geleerd over wie ik ben – en wat voor soort moeder ik wil zijn.
We moeten beginnen de waarheid te vertellen over postpartum. Niet de airbrush-versie, maar het echte werk: de bloedstolsels, de tranen, de eenzaamheid en de moed die het kost om elke dag uit bed te komen.
Wanneer we deze ongefilterde verhalen delen, geven we andere ouders iets om op te leunen: hoop.
Omdat hoop, zo heb ik geleerd, je door de donkerste nachten heen helpt. En soms herinnert het geluid van een huilende baby je eraan dat je er nog steeds bent: rommelig, moe, onvolmaakt en geliefd.
Aangepast van “Moeders hoop: An Unseen Story of Struggle, Unexpected Resilience, and the Untold Way Family Comes to Be, door Camille Seigle en Ali Mann Stevens, uitgegeven door Alone No More Press (21 oktober 2025). Fragmenten herdrukt met toestemming van Alone No More Press. Alle rechten voorbehouden.
