Mijn moeder is altijd mijn beste vriendin en rolmodel geweest. Van slechte kapsels tot scheidingen, ze weet altijd de juiste woorden te zeggen en het beste advies te geven (wanneer daarom wordt gevraagd).
Ik ben nu 32 jaar oud en mijn moeder is 65 jaar oud. Onze relatie is geëvolueerd naar ‘lopende en pratende’ fitnessmaatjes waardevol reisteamen een probleemoplosser voor alles.
Samen lachten we hardop en luisterden we beter. Ik bewonder het vertrouwen, geduld, vriendelijkheid en wijsheid van mijn moeder, en ze is geweldig leven vol liefde en de gemeenschap die hij voor zichzelf opbouwde.
Hij heeft mij door de jaren heen veel geleerd, en ik leer nog steeds iets nieuws tijdens onze wekelijkse bezoeken. Hier zijn enkele van zijn adviezen die mij echt zijn bijgebleven.
Je beste vrienden hoeven niet in de buurt te wonen – en contact houden hoeft niet ingewikkeld te zijn
Nu ik in de dertig ben, zijn veel van mijn vrienden uit mijn geboortestad en mijn studie verspreid over het land. Ze kopen huizen, stichten gezinnen en bouwen van carrière veranderen.
Bovendien gaven nieuwe verplichtingen en verantwoordelijkheden mij het gevoel dat ik minder tijd had om plannen te maken met vrienden, vooral met vrienden die niet in de buurt woonden.
Door dit alles heeft mijn moeder mij geleerd niet te wachten op de ‘perfecte’ tijd om door te brengen met de mensen van wie je houdt. Het zal zeker meer dan een minuut duren voordat de schema’s op één lijn liggen en de geplande hangout kan plaatsvinden.
Aan de andere kant kunnen kleine ‘aan je denken’-momenten, zoals het sturen van een schattige foto over een bad hair day of het facetimen van een vriend terwijl je aan het koken bent, een groot verschil maken.
Elke tijd die we met elkaar in contact brengen – kort of lang – zal mooie herinneringen opleveren die zelfs langeafstandsrelaties kunnen versterken.
Niets blijft voor altijd hetzelfde, dus koester het moment dat je erin zit
Mijn moeder herinnert mij er vaak aan dat ik van elke levensfase moet genieten. Alexa Mellardo
Mijn jaren twintig waren geweldig, en een tijdje dacht ik dat er nooit een einde aan zou komen.
Het lijkt nog maar gisteren dat mijn kamergenoot en ik naar een klein appartement in Boston zijn verhuisd. De weekenden zijn gevuld met winkelen en lunchen in Newbury Street, en onze avonden beginnen om 22.00 uur (wat nu mijn normale bedtijd is).
Na mijn studie bestond de volwassenheid in New York City uit mijn nieuwe appartement aan de Upper East Side en mijn appartement eerste fulltime baan op kantoor, compleet met pizza-vrijdag en regelmatige happy hours.
Maar zoals mama me er vaak aan herinnert: omdat niets voor altijd hetzelfde blijft, is het belangrijk om elk moment ten volle te beleven en nooit tijd te verspillen.
Uiteraard is elke hierboven genoemde fase geëindigd.
Gelukkig is het net zo speciaal, misschien zelfs wel specialer om dertiger te worden met je eigen man, huis en bedrijf. En hoezeer ik de goede tijden ook waardeer, ik probeer ook de slechte te omarmen – op een dag zullen het lessen zijn om te onthouden en van te leren.
Gewone momenten in het leven kunnen de beste momenten zijn
Nog een goed advies van mama is dat de alledaagse ‘onbeduidende’ momenten in het leven de beste herinneringen creëren.
Ook al hebben we veel gereisd, we hebben enkele van onze meest betekenisvolle relaties gehad door simpelweg boodschappen te doen of op de bank te kruipen om naar een meidenfilm te kijken.
Zelfs een praatje in de auto resulteert in lachen, gesprekken van hart tot hart en nieuwe herinneringen. Tijdens onze laatste reis naar Lake Placid hebben we vier en een half uur non-stop gepraat – en nog steeds omvat niet alles waar we het over willen hebben.
Grote feesten en epische reizen zijn leuk, maar vergeet niet te genieten van de simpele, alledaagse dingen tussendoor. Ik voel me gelukkig als ik bedenk dat ik 32 jaar aan ‘gewone momenten’ heb om elke week te koesteren en aan toe te voegen.
Het leven is te kort om alles persoonlijk op te vatten
Elk stukje moeders advies is echt goud waard. Alexa Mellardo
Ik heb altijd de neiging gehad om overdreven gevoelig te zijn en dat ben ik inderdaad chronisch overdenken.
Helaas is niet iedereen die ik elke dag ontmoet respectvol en geduldig; sommige mensen oefenen niet eens de basistafelmanieren uit. Het kan moeilijk zijn om zoiets als een vreemde die de deur voor me open laat staan of een barista die een kort antwoord op mijn hart geeft, niet te accepteren.
Maar naarmate ik ouder werd, leerde ik dingen te negeren in plaats van er bij stil te staan – en mijn moeder leerde me dat je nooit weet met welke lasten iemand te maken krijgt, dus laat die niet de jouwe zijn.
Zoals hij vaak zei: ‘Haal diep adem en behandel de dodelijke ziekte met een korreltje zout.’ Het leven is te kort om je door de houding en daden van anderen te laten neerhalen.
