Waarom vastgoedeigenaren zich moeten verzetten tegen eminent domein

In veel staten kunt u uit uw huis worden gezet als de lokale overheid van mening is dat iemand anders meer belastinginkomsten zal genereren.

De Takings Clause maakt deel uit van het Vijfde Amendement op de Grondwet van de Verenigde Staten en stelt dat als de overheid iemands privé-eigendom wil innemen, zij dit op rechtvaardige wijze moet doen. De meesten van ons zijn opgegroeid met het horen van volwassenen die zeggen dat het leven oneerlijk is. En ze hadden gelijk: dat was niet het geval. Ook dwingen de autoriteiten u niet uw eigendom op te geven voor wat zij billijk achten.

De rechtbank zei dat de overheid uw eigendommen kan afnemen als het voor een openbaar doel is, zoals de aanleg van een weg of een park. Alsof dat niet verkeerd was.

Hoe zijn wij hier gekomen?!

In de jaren voorafgaand aan de Amerikaanse Revolutie voerde de Britse regering het beleid om land van burgers af te pakken en dit aan begunstigde individuen of bedrijven te geven voor economische ontwikkeling. Deze praktijk, bekend als eminent domein of onteigening, was een grote bron van frustratie voor de bezetters, die geschokt waren door de schending van hun eigendomsrechten.

De proclamatie van 1763 verbood Amerikaanse kolonisten zich ten westen van de Appalachen te vestigen, omdat Britse functionarissen naar de kolonie zouden kunnen verhuizen en een stuk land zouden willen. Dit beleid verhinderde dat kolonisten het land gebruikten voor landbouw of jacht, en was een van de factoren die hebben bijgedragen aan de onafhankelijkheidsoorlog.

De overmacht van het centrale gezag lag nog vers in het geheugen van de Amerikanen toen in 1776 de Virginia Declaration of the Rights of Man werd aangenomen. Het was een van de eerste documenten van het land waarin het belang van eigendomsrechten werd erkend. De Verklaring stelt dat “alle mensen in principe even vrij en onafhankelijk zijn, en bepaalde inherente rechten hebben, waaronder … het genot van het leven en de vrijheid, door het verwerven en bezitten van eigendommen, evenals het nastreven en bereiken van geluk en veiligheid.”

Eigendomsrechten zijn essentieel voor de individuele vrijheid en moeten door de overheid worden beschermd, maar er is altijd een schare fans geweest die de centrale macht steunt. Tijdens de debatten op de Constitutionele Conventie van 1787 was er veel discussie over de noodzaak om particuliere eigendomsrechten te beschermen. James Madison voerde aan dat de overheid zonder dergelijke bescherming naar believen eigendommen in beslag zou kunnen nemen, wat een bedreiging zou zijn voor de individuele vrijheid. Madison stelde voor om eigendomsrechten te beschermen, wat uiteindelijk het Vijfde Amendement werd.

Dit komt slechts tien jaar nadat de Amerikanen te maken kregen met zo’n wijdverbreid misbruik van een eminent domein dat sommige van hun nieuwe leiders zeiden: “Het met geweld innemen van uw eigendom is voor het algemeen belang.”

In het begin van de 19e eeuw oordeelde het Hooggerechtshof dat privé-eigendom alleen voor publieke doeleinden en tegen een rechtvaardige compensatie mocht worden afgenomen. Dit principe werd in verschillende gevallen opnieuw bevestigd, waaronder Pumpelly v. Green Bay Co. (1872) en Chicago, Burlington & Quincy Railroad Co. v. City of Chicago (1897).

Latere beslissingen breidden dit idee uit, zoals de historische zaak Kelo v. City of New London in 2005, waarin werd gesteld dat de overheid privé-eigendom kon nemen voor economische ontwikkelingsdoeleinden.

BETEKENIS v. Die man

• In 2005 oordeelde het Hooggerechtshof dat de regering haar macht kon gebruiken om de persoonlijke bezittingen van Susette Kelo in beslag te nemen voor economische ontwikkelingsdoeleinden, ook al waren de eigendommen niet beschadigd of beschadigd. De stad waar hij woont wil dat Pfizer eigenaar wordt van het pand samen met vele andere eigendommen, omdat Pfizer meer belastinginkomsten zal genereren dan eenvoudige zorgverleners en andere arbeidershuishoudens.
• Huiseigenaren in de getroffen gebieden voerden aan dat dit een oneigenlijk gebruik was van een eminent domein, maar het Hooggerechtshof oordeelde in het voordeel van de stad en beweerde dat de overname toegestaan ​​was omdat het deel uitmaakte van een alomvattend herontwikkelingsplan om banen te creëren en de belastinginkomsten te verhogen.
• Sommige staten waren boos genoeg om wetten aan te nemen die het gebruik van eminent domein aan banden legden.
• Pfizer bouwde niet eens wat ze beloofden, en het land werd uiteindelijk verkocht aan iemand die niet Susette Kelo heette om op het oude landgoed van Susette Kelo te gaan wonen.

Waarom ventileer ik dit?

Omdat ik wil dat je worstelt met het idee dat een eminent domein – het gewelddadig in beslag nemen van eigendommen – een machtsgreep is. Ik wil dat je iets voelt tussen ongemak en woede als je hoort over mensen die gedwongen worden hun voortuin te laten overnemen door wegverbreding, of hun huizen te moeten verlaten om plaats te maken voor een bedrijf.

We hebben een punt in de moderne cultuur bereikt waarop de pers ‘eigendomsrechten’ gelijkstelt aan ‘rechts-extremisten’, wat een niet zo subtiele boodschap naar lezers of kijkers stuurt dat je niet de kant van die mensen wilt kiezen. Maar eigendomsrechten zijn geen kwestie van rechts/links of rood/blauw. Mijn meest linkse vrienden moeten felle verdedigers van eigendomsrechten worden om weerstand te bieden aan de macht van grote bedrijven.

Het Britse Rijk was in de 18e eeuw geen linkse groep die nam wat ze maar wilden. En de stad New London streefde duidelijk niet de agenda van de arbeidersklasse na toen ze begin jaren 2000 huiseigenaren uit hun huizen zetten om plaats te maken voor Big Pharma.

Als je negeert dat de overheid de bevoegdheid heeft om om een ​​bepaalde reden dingen weg te nemen, liggen al je andere rechten en beschermingen voor het oprapen.