NIEUWJe kunt nu naar Fox News-artikelen luisteren!
Charles Dickens leerde de wereld, meer dan welke schrijver dan ook, hoe zich te verheugen Kerstmis. Maar een van zijn meest geliefde werken is een kort essay – dat nu grotendeels vergeten is – waarin hij niet aan Kerstmis denkt zoals kinderen dat kennen, maar aan het Kerstmis dat we zien nadat jaren zijn verstreken en het leven ingewikkelder is geworden. Met excuses dat ik met een klassieker heb durven knoeien, heb ik de vrijheid genomen om de gevoelens van Dickens voor moderne lezers te herzien, in het vertrouwen dat ze vandaag de dag nog net zo relevant zijn als toen hij ze voor het eerst schreef, in de jaren vijftig van de negentiende eeuw.
***
Naarmate we ouder worden, gaat Kerstmis niet langer over wat we ontvangen, maar eerder over wie en wat we ontvangen WELKOM.
Natuurlijk verwelkomen we mensen: familie, vrienden, buren en zelfs af en toe een vreemde die bij ons aan tafel komt. Maar Kerstmis vraagt ons om meer dan dat te verwelkomen. Het is waar, Kerstmis zelf is een daad van gastvrijheid – niet alleen voor het huis, maar ook voor de ziel.
Als we jong zijn, is de vreugde van Kerstmis eenvoudig en compleet. We hadden alles wat we maar konden wensen rond een kerstboom. Het is niet nodig om iets anders te verwelkomen. De dagen zijn gevuld met helder, helder ochtendlicht, de toekomst ligt wijd open met mogelijkheden en de tijd die eeuwig aanvoelt, strekt zich voor ons uit.
Naarmate we ouder worden, zien we hoe de kerstvakantie verandert. (iStock)
Maar onvermijdelijk wordt het leven serieuzer – en meer gevuld met schaduwen. Er zijn dromen waar we door geobsedeerd zijn, maar die we nooit hebben gerealiseerd. Het leven waarvan we denken dat we zullen leven. Iemand waarvan we dachten dat hij op ons zou lijken. Het huwelijk waar we op hoopten kwam niet tot stand – of het huwelijk hield geen stand. Een oproep die nooit werkelijkheid werd. Kinderen die nooit aankomen. De weg aan de horizon, sprankelend van belofte, blijkt niet de onze te zijn.
Het grootste deel van het jaar verbergen we deze droevige gedachten. Maar met Kerstmis klopten ze zachtjes op de deur. En Kerstmis vraagt ons om ze binnen te laten.
Niet om verdrietig om hen te rouwen. Niet om te doen alsof ze er nooit toe deden. Maar ze uitnodigen om bij ons rond de kerstboom te komen zitten, onder het zachte licht, tussen de bekende geluiden. Deze oude dromen komen ons niet verwijten. Ze komen ons eraan herinneren dat we ooit diep hoopten – en die diepe hoop is niet dwaas, maar een teken dat we hartstochtelijk leven.
Dan zijn er degenen van wie we houden en die we verliezen – niet door de dood, maar door de tijd, onbegrip, afstand en vervreemding. Kerstmis staat de leugen niet toe dat die dingen er niet meer toe doen. Het bevestigt, gracieus maar resoluut, dat liefde die eenmaal gegeven is, voor altijd waar zal blijven.
Als het geweten het toelaat en de wonden het niet onmogelijk maken, verwelkomen we in ieder geval de herinnering aan deze oude liefde om rustig bij ons rond de kerstboom te zitten.
Dan is er het trieste gevoel van de stad van de doden. Degenen die aan onze tafel hebben gezeten, die bij ons thuis lachten, die ons troostten toen we klein waren of naast ons liepen als we bang waren. Ze keren nu terug, niet als geesten om ons bang te maken, maar als spirituele aanwezigheden om ons te zegenen. Ze namen plaats rond de kerstboom, zonder tranen te eisen, maar bedankten – voor de liefde die we hen gaven en nog steeds geven, en omdat we niet vergeten werden.
En dan zijn er nog onze vijanden.
MIJN REIS DOOR AMERIKA WAS EEN LES VAN DANKBAARHEID EN DANK U
Naarmate we ouder worden, lijkt de wereld meer gefragmenteerd en, ja, intenser te worden. De verschillen worden steeds groter. Woorden worden wapens. Mensen die we ooit bewonderden – of in ieder geval begrepen – worden symbolen van alles wat volgens ons verkeerd is in de wereld. Kerstmis betreedt dit slagveld en vraagt iets onredelijks: dat we degenen verwelkomen die tegen ons zijn.
Als het geweten het toelaat en de wonden het niet onmogelijk maken, verwelkomen we in ieder geval de herinnering aan deze oude liefde om rustig bij ons rond de kerstboom te zitten.
Niet door de waarheid op te geven. Niet door wreedheid, onwetendheid en domheid te vergoelijken. Maar onthoud dat mensen niet alleen de argumenten zijn die ze naar voren brengen of de standpunten die ze innemen. Kerstmis herinnert ons eraan dat ieder mens – zelfs de persoon die ons het meest irriteert – uniek, kostbaar, onherhaalbaar is en geschapen is naar het beeld en de gelijkenis van God. Dit herinnert ons eraan dat ieder mens ooit een kind was, ooit door iemand werd geknuffeld, ooit op grote hoop werd gehoopt.
Vrede, zo vertelt Kerstmis ons, is niet de afwezigheid van geloof of zelfs sterke argumenten, maar eerder de aanwezigheid van barmhartigheid te midden van een ‘goede strijd’.
Kinderen moeten natuurlijk altijd centraal staan tijdens Kerstmis. We zien ze verzameld rond een boom: jongens en meisjes met heldere ogen, een glanzend gezicht en warrige krullen, verzonken in verwondering. Maar als we onszelf een moment van eerbiedige verbeelding gunnen, kunnen we zien dat ze niet alleen zijn – dat engelen over hen heen staan, glimlachend, met de handen op hun schouders, onzichtbaar maar aandachtig, zich niet alleen verheugend over hun huidige schoonheid, maar ook over wat hen te wachten staat.
Dr. MARC SIEGEL: MIJN PERSOONLIJKE WONDER: EEN ARTSLES IN GELOOF EN GENEZING
Omdat deze kinderen groeien.
Ze zullen dromen hebben die net zo sterk zijn als onze dromen voorheen. Ze zullen dezelfde echte ambities nastreven, dezelfde glorieuze avonturen beleven, dezelfde hartverscheurende vreugden en hetzelfde zware verdriet ervaren. Kerstmis vraagt ons om gelukkig te zijn, omdat de wereld niet bij ons eindigt; blij dat de jeugd keer op keer herboren zal worden, lang nadat ons verhaal is afgelopen.
En ten slotte roept Kerstmis ons op om, naast deze kinderen en hun engelen, ook andere jongens en meisjes bij ons thuis uit te nodigen: eerst onze kinderen; kinderen die te snel groot worden; kinderen van wie we instinctief houden, maar die we niet kunnen beschermen zoals we zouden willen. Ze verzamelen zich ook in het licht van de kerstboom, aangetrokken door de belofte dat onschuld geen illusie is, en magie geen leugen.
DE ADVENTVREDE VEREIST ACTIE: HET VERDEDIGEN VAN HEN DIE HUN LEVEN VOORBEREIDEN OP VRIJE AANBIDDING
Het is waar, Kerstmis vertelt ons dat de kindertijd niet verloren gaat – omdat er bij God niets verloren gaat. Het is iets waar we van moeten herstellen, gekalmeerd door verdriet, gesterkt door liefde en erdoor geleid vertrouwen.
Kerstmis vereist niet dat we alle ingewikkelde problemen in ons leven oplossen. Hij eist niet dat ons leven vrij is van irritatie, verdriet, lijden en stress. Het nodigt ons simpelweg uit om uit de kou te komen en “een pauze te nemen” in de aanwezigheid van iets heiligs. Dat zijn tenslotte de woorden van Degene wiens verjaardag wij op eerste kerstdag vieren.
KLIK HIER VOOR MEER FOX NIEUWS ADVIEZEN
Dus deze kerst verwelkomen we het alles en iedereen om naast ons plaats te nemen rond de kerstboom.
Wij verwelkomen het verleden zonder bitterheid. Wij verwelkomen de doden zonder wanhoop. Wij verwelkomen oude dromen zonder teleurstelling.
KLIK HIER OM DE FOX NEWS-APP TE DOWNLOADEN
Wij verwelkomen de vijand zonder overgave. Wij verwelkomen kinderen – zowel zichtbaar als onzichtbaar – met dankbaarheid.
En door dit te doen, realiseren we ons dat Kerstmis ons altijd al heeft verwelkomd; verwelkom ons bij een een vrede die alle begrip te boven gaaten in de eeuwige en oneindige vreugde van een kind dat in een kribbe ligt.
