Notre Dame en BYU kondigden een thuisserie aan tussen de twee scholen die in 2026 begint. Deze serieaankondiging vult de laatste open plek van de Notre Dame op hun schema voor 2026, wat betekent dat ze officieel hun rivaliteitsreeks met USC beëindigendat duurt elk seizoen, afgezien van annuleringen in de echte wereld zoals de Tweede Wereldoorlog en COVID-19.
USC kreeg veel kritiek voor deze stap, omdat ze een belangrijke kracht waren bij het beëindigen van deze rivaliteit. Ze zijn van mening dat de CFP-commissie te veel belang hecht aan verliezen laat in het seizoen en willen later in het jaar niet meer tegen de Notre Dame spelen, omdat ze zich niet kunnen herstellen van de nederlaag. Ze willen ook geen extra reizen aan hun schema toevoegen, omdat ze een aanzienlijke reisafstand hebben afgelegd sinds ze lid zijn geworden van de Big Ten.
Vanuit het oogpunt van de oppervlakte is dit een zwakke zet van USC. Ze maakten een einde aan een van de meest historische rivaliteit in het universiteitsvoetbal uit angst om te verliezen. Dat zou de hoofdconclusie moeten zijn; Maar hoe kun je in het hedendaagse universiteitsvoetballandschap USC de schuld geven van het verwijderen van wedstrijden buiten de conferentie?
In de Big Ten speel je hoogstwaarschijnlijk elk jaar een van Ohio State, Oregon of Indiana. Buiten deze drie teams staan er doorgaans elk seizoen nog 2-3 andere rankingwedstrijden op het programma. Waarom moet USC om de twee jaar aan een zwaar weggevecht worden gebonden? De Notre Dame zal niet aanwezig zijn bij de conferentieze moeten dus op zoek gaan naar uitdagende matchups die in hun schema passen; Dit is niet hetzelfde probleem voor USC.
Dit zou echter niet het geval moeten zijn, en dat is het hele probleem met de huidige staat van het universiteitsvoetbal.
De sport moet weer regionaler worden. USC mag niet elke week naar de oostkust reizen om in een Big Ten-school te spelen. Ze moeten een normaal Pac-10-schema spelen en ook een rivaliteitswedstrijd spelen tegen de Notre Dame.
Ik geloof niet dat we dit jaar in de buurt van onze top twaalf teams in de play-offs kunnen komen vanwege de grote conferenties. Je zult elk jaar het grootste deel van je conferentie moeten spelen, en als je een wedstrijd mist met een van de grotere teams, kun je er maar beter op voorbereid zijn om ze te ontmoeten in het conferentiekampioenschap.
Een team als Texas A&M speelde tegen één team in de bovenste helft van de SEC, en zij werden uitgeschakeld. Texas daarentegen had het moeilijk en maakte volgens hun schema een reis naar Columbus. Zo waren de Aggies helemaal niet een van de zeven beste teams in het land dit jaar; zij profiteren van een eenvoudig conferentieschema. Ze zijn niet het eerste team, en ze zullen zeker niet het laatste team zijn dat profiteert van een grote conferentie die ze gemakkelijk kan plannen.
Vorig jaar werd Indiana uitgeschakeld in hun enige reguliere seizoenswedstrijd die er toe deed, en daarna werden ze ook uitgeschakeld in een playoff-wedstrijd. Kleinere conferenties zouden veel van deze kwesties kunnen aanpakken, waardoor we kunnen zien welke teams uit een bepaalde regio de beste zijn.
Ik haat het om de ouder te zijn die tegen de wolken schreeuwt, omdat we nooit meer terug zullen gaan naar hoe het was. Het is een schande om te zien hoe het universiteitsvoetbal steeds slechter zal worden, zodat deze universiteiten nog een dollar kunnen najagen.
