“Isaak Mizrahi is een modeontwerper.” Met die uitspraak opent de modedocumentaire uit 1995 Uitgepakteen legendarische film in zijn genre die de chaotische productie van Mizrahi’s AW94-collectie en New York Fashion Week-shows beschrijft. Het blijkt dat die beschrijving misschien een beetje beperkend is.
Vandaag, 30 jaar na het debuut van de documentaire, zul je Mizrahi niet meer in de cast tegenkomen Naomi Campbell En Christy Turlington aan het einde van de catwalk – hij sloot zijn high-end modemerk in 1998 vanwege onstabiele verkopen. In plaats daarvan kun je hem zien zingen en jammen met een koperachtige zeskoppige jazzband op het podium van locaties als Tony’s in het centrum van Manhattan. Carlyle Caféwaar hij in februari de 10e verjaardag van zijn jaarlijkse show zal vieren. De show combineert Broadway-ballads, oneerbiedig cultureel commentaar en zelfspot. Afgelopen zomer debuteerde hij met een nieuwe set bij 54 Hierondercabaret in de kelder van club Studio 54 in New York, waar hij sinds 2022 optreedt. En volgend jaar gaat hij met zijn show op tournee door meerdere steden. Mizrahi zegt dat haar publiek bestaat uit oude fans die haar sinds het begin van haar modecarrière volgen en Gen Zers die haar voor het eerst ontdekken. Haar optreden kreeg over het algemeen lovende kritieken, maar ze gaf toe dat “niet iedereen van je kan houden”. Zijn meest recente ontmoeting met haters vond plaats tijdens een evenement in San Diego, waar sommige stellen niet zo geamuseerd waren door zijn Donald Trump-grappen. “Vier jaar geleden zou ik een Xanax hebben genomen en mijn psychiater hebben gebeld”, zei Mizrahi lachend. “Maar dit voelt als een overwinning, als een evolutie als artiest. Het is het tegenovergestelde van plankenkoorts, wanneer iemand zegt dat hij niet van je houdt en je kunt zeggen: ‘Oké, dit kan niet iedereen overkomen.'”
van links: Mizrahi treedt op in Café Carlyle; ontwerper, performer en acteur Isaac Mizrahi, New York
Buiten het podium bestormde Mizrahi de grote en kleine schermen. Haar takenlijst bevat producentenrollen Nathan Laan En Matt BomerHulu-komedie Modern uit het midden van de eeuw en een gastplek in de Amazon-serie Ster. Hij speelde er ook een rol in Marty de Grotewaar veel naar wordt uitgekeken Josh Safdie film (uit op eerste kerstdag) over het tafeltenniswonder met hem in de hoofdrol Timotheüs Chalamet En Gwyneth Paltrowevenals oude Mizrahi-vrienden Sandra Bernhard. “Het was maar een kleine scène – en ik zweer het, die zou waarschijnlijk zijn verwijderd”, zegt Mizrahi, die de manager van Paltrows personage speelt. Ik bedoel, er is nog een scène waarin ik verschijn, maar ik heb geen regels.
Sommigen noemen Mizrahi’s nieuwe leven in de schijnwerpers misschien een nieuwe start. Maar hij ziet het als een voortzetting van zijn vroegere zelf. “Ik was een performer voordat ik een ontwerper werd”, zegt hij. “Ik begon met het nabootsen van vrouwen toen ik acht was. Het is grappig, ik was er nooit in geïnteresseerd, maar ik heb het natuurlijk wel gedaan.” (Barbra) Streisand, Lisa (Minnelli)… Dionne Warwick is een van mijn specialiteiten.” Hij wijst beleefd verzoeken af om zijn indrukken uit ons interview na te bootsen – “Als je het me van tevoren had verteld, misschien…”, plaagde hij – Mizrahi negeert de impact ervan op zijn creatieve traject niet. “Ik vind het leuk. Maar het is verboden. Het was een andere tijd en mijn ouders wilden niet dat ik het in het openbaar deed.” Hoewel zijn ouders uiteindelijk zijn kunstenaarschap steunden, bleef hun afkeuring over zijn aanvankelijke plagen bestaan. “Tot op de dag van vandaag denk ik dat dit de reden is waarom ik echt last heb van plankenkoorts. Ik wist dat ze het niet leuk vonden dat ik dat deed, en ik deed het toch.”
Mizrahi werd geboren in 1961 en groeide op in een joodse religieuze gemeenschap in Brooklyn. Hij kon zich nooit aanpassen. “Ik was heel anders. Ik stond aan de buitenkant. Er werd veel gepest en beoordeeld”, herinnert ze zich. Het is begrijpelijk dat het vooruitzicht om na schooltijd nog vier jaar bij zijn kwelgeesten door te brengen, ondraaglijk leek. Dus toen er een alternatief op de markt kwam, nam hij het aan. “Er waren leraren die zeiden: ‘O, misschien moet je niet naar een yeshiva (orthodox-joodse universiteit waar jonge mensen Thora studeren). Misschien moet je je aanmelden voor de middelbare school voor uitvoerende kunsten.'” Zijn toelatingsauditie was een succes. En de school – een instelling in New York die Minnelli telt, Al Pacino en onlangs Nicki Minaj onder zijn alumni – is een poort naar een andere wereld, waar Mizrahi kan gedijen. ‘Ik heb nooit meer achterom gekeken’, zei hij. “Ik ben net aan dit andere leven begonnen. Het is geweldig.”
van links: ontwerper, performer en acteur Isaac Mizrahi, New York; met Cindy Crawford bij de première van ‘Unzipped’ in Los Angeles, juli 1995. Fotografie met dank aan Isaac Mizrahi en Getty Images
Mizrahi studeerde acteren en verscheen zelfs in de cultmusical uit 1980 Populariteiteen film geregisseerd door Alan Parker die een fictieve groep studenten volgt tijdens hun carrière op een middelbare school voor uitvoerende kunsten. ‘Ik wil niet zeggen dat ik de ster van mijn klas was, maar ik was nog steeds de ster van mij’, zei Mizrahi, wier ‘hoofdpersonage-energie’, zoals de kinderen het noemen, door elk woord van haar straalde, zelfs tijdens het telefoneren. Dus waarom koos hij ervoor om in een ontwerpstudio in Soho te zwoegen in plaats van het op Broadway te doen?
“De leraren waren geweldig, maar elke dag vertelden ze ons: ‘Je kansen om het te maken in de showbusiness zijn nul’”, herinnert hij zich. “En ik was slim. Ik had ogen. Ik kon de mooie mensen in mijn klas zien. Ze waren mooi, dun, lang en blond. En ik was een klein dik wezen. De acteurs riepen hun lichamen en lieten hun instrumenten horen. Mijn instrumenten pasten niet echt. Ik voelde me altijd dik. Dus ik dacht dat er geen plaats was voor dikke mensen.”
Theaterkunsten zijn niet de enige interesse van de Mizrahi-tiener. “Ik kan ook heel goed naaien. Ik maak poppen. Ik maak kleding. Ik hou van mode, tijdschriften enzovoort.” Zijn vader, een kledingfabrikant, stelde hem voor Visman Ellieeen bekende kinderkledingontwerper. Hij was onder de indruk van het Mizrahi-vleesontwerp. “Hij bekeek mijn schetsen en gaf me advies, en hij moedigde me aan om het te doen Parsons School voor Ontwerp.” Op 14-jarige leeftijd bracht de ontluikende ontwerper zijn dagen op school door op het podium en zijn nachten bij het volgen van modelessen voor volwassenen in het centrum van Parsons, wat hielp de basis te leggen voor zijn eerste professionele acts. “Ik dacht dat het, omdat ik goed ben in andere dingen en vanavond lessen volg, makkelijker zal zijn om een baan te krijgen als assistent van een modeontwerper dan als acteur.” Hij had het niet mis. Mizrahi werkte onder leiding van mensen als Perry Ellis En Calvijn Klein voordat hij in 1987 zijn eigen collectie lanceerde. Het merk, bekend om zijn oneerbiedige popcultuurreferenties, bombastisch kleurgebruik en experimentele constructie, was een creatieve pijler in de modescene in New York en zijn steunpilaar. kanaaltrok de financiering in 1998 in.
Isaac Mizrahi op de catwalk tijdens zijn SS91-show. Fotografie met dank aan Isaac Mizrahi en Getty Images
Wie er ook kijkt Uitgepakt Mizrahi was destijds een ster en een van de makers ervan. Iedereen had kunnen vermoeden dat zijn volgende stap het podium zou betreffen – zelfs als ze niet op de hoogte waren van zijn performatieve verleden. Terwijl je het scherm deelt met beroemde vrienden, waaronder Bernhard, Cindy CrawfordEn Aarde Kitt (Nog een alumnus van de Performing Arts High School), hij trekt je volledige aandacht met extra grote gebaren, komische tussenwerpsels en grappige grapjes, zoals doorspekt in zijn huidige cabaretshow.
Maar Mizrahi heeft de mode niet helemaal verlaten; hij ontwierp er een modelijn voor QVCis een rechter Projectbaan All Stars en het samenstellen van haar eigen cabaretkostuums, bestaande uit “de meest glamoureuze en gemakkelijkst in te pakken items.” Haar high fashion-dagen hebben daarbij geholpen. “Eén ding dat ik als ontwerper heb geleerd, is dat bugelkralen niet kreuken. Je kunt een jasje van bugelkralen letterlijk tot een bal opbollen en het komt goed. Het is zo zwaar.”
Zal ze terugkeren naar de wereld van de high fashion? ‘Ik bedoel natuurlijk. Als de juiste gelegenheid zich voordoet. Absoluut.’ Hij is echter van mening dat de mode haar rode draad heeft verloren. “Het kledingverhaal is gewoon verdwenen”, zei hij. ‘En geen van de kleren past mij.’
Mizrahi is open geweest over haar levenslange strijd met haar gewicht en heeft in 2017 zelfs haar Café Carlyle-titel toegekend Zorgt dit liedje ervoor dat ik er dik uitzie? Hij beschrijft zijn huidige lichaamsbouw als ‘niet mijn gewicht’, maar hij is nog steeds slanker dan de gemiddelde Amerikaanse man. “Je loopt een winkel binnen en alles is zo gebouwd. De enige plek waar je dit spul kunt dragen is op een rode loper of zoiets,” vervolgde ze. “Toen was het een miljard dollar en het was voor niemand geschikt. Dus ik dacht: wat is er aan de hand? Ik bedoel, waar kan ik kleding kopen?” Het antwoord: hij laat broeken, poloshirts en dergelijke op maat maken door zijn langdurige medewerkers Marla Wonboy. “Hij geeft mij kracht”, zegt ze, en voegt er natuurlijk aan toe dat het ontwerpen van kleding een teamprestatie is.
Isaac Mizrahi salueert tijdens de New York Fashion Week in de jaren negentig. Fotografie met dank aan Isaac Mizrahi en Getty Images
Toch is hij niet geheel pessimistisch over de huidige modeontwikkelingen. “Er zijn verschillende dingen waar ik enthousiast over ben, één daarvan is dat Jonathan Anderson op Dior. Ik denk dat hij een genie is. Hij weet het moderne leven in evenwicht te brengen met over-the-top mode. Als ik een vrouw was, zou ik haar kleren kopen.” Ook daar was hij blij mee Pierpaolo Picciolibenoeming tot creatief directeur bij Balenciaga. “Het was geweldig. Hij voelde zich echt de juiste persoon voor het merk. Omdat het niet geweldig was. Het was vreemd politiek. Ik vond het aanstootgevend. Het was heel tweedimensionaal en fout. Ik weet niet wie het heeft gedaan, maar het heeft mijn hart nooit geraakt.”
Mizrahi’s performancewerk trok echter de aandacht van het publiek. Onlangs benaderde een vrouw hem terwijl hij uit eten was. “Hij zei: ‘Ik wil dat je weet dat ik je show in de Carlyle heb gezien. Het was het beste wat ik ooit heb gezien.’ En ik zei: ‘Bedankt!’ Het was zoiets van: oh mijn God, ga alsjeblieft zitten. Dit is erg nuttig omdat dit de transitie is die ik probeer te maken. En ik denk dat het mij op de een of andere manier zal lukken.”
Er zit een scène in Uitgepakt waarop een geïrriteerde Mizrahi zei: “Alles is frustrerend. Alles is frustrerend – behalve het ontwerpen van kleding. Het is echt bevrijdend en mooi.” Tegenwoordig vindt hij op het podium staan bevrijdend en mooi. “Het was het grootste genoegen”, zei hij. “Soms, als je in een goede show zit en gewoon zweeft, heb je dat gevoel niet. En dat heb ik nog nooit in de mode gevoeld. Het is veel persoonlijker.”
Afkomstig uit 10+ nummer 8 – TOEKOMST, JUBILEUM, VIERING – nu verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar Hier.
ISAC’S MANIER
Fotograaf GREG KESSLER
Tekst KATHARINE K. ZARRELLA
Assistent van de fotograaf GRADY CORBITT
Isaac Mizrahi in het Carlyle Café. Fotografie met dank aan Isaac Mizrahi en Getty Images
