Ik heb het al eerder gezegd en ik weet zeker dat ik het nog een keer zal zeggen: dat zijn we gebouwde omgeving bijdragen aan een geestelijke gezondheidscrisis.
De gebouwde omgeving zoals wij die kennen – de gebouwen en de ruimtes ertussen –beschadigt onze geest niet rechtstreeks. Gemeenschappen ontwikkelden zich langzaam gedurende duizenden jaren, maar in het Amerika van de 20e eeuw was er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een enorme bevolkings- en bouwhausse.
Landgebruiksplanning heeft een verwoestende impact gehad op de Amerikaanse samenleving – economisch, sociaal en cultureel. Maar ik ben geen slechterik en ik weet dat deze dingen opgelost kunnen worden. Het kan niet van de ene op de andere dag worden teruggedraaid, maar het kan zeker worden opgelost.
Verspreid ons
Algemene regels voor landgebruik worden geschreven, bijgewerkt en gehandhaafd op lokaal overheidsniveau. Agentschappen hebben elkaar jarenlang gekopieerd, want waarom niet? Veel van wat ik als volwassene heb geleerd (podcasting, publiceren, het maken van propaganda, enz.) is geleerd door genereuze mensen die tips en trucs hebben geleerd. Overheidsinstanties imiteren elkaar dus uiteraard. ‘Hé, dat werkte voor een soortgelijke rivierstad. Laten we het hier proberen.’
Sluit je aan bij Andy Boenau terwijl hij ideeën onderzoekt die beter stil kunnen worden gelaten door de status quo van de infrastructuur. Bezoek voor meer informatie urbanismspeakeasy.com.
Planningafdelingen op stedelijk en provinciaal niveau proberen de ontwikkeling niet te sturen op manieren die ons opzettelijk schade berokkenen. Integendeel. Als er een nieuw Sears-distributiecentrum naar de stad komt, willen ze een plan uitstippelen om alle nieuwe werknemers en het daaropvolgende verkeer te huisvesten. Halverwege de 20e eeuw waren planners nog steeds erg bezorgd over het scheiden van vuil en/of gevaarlijk landgebruik en woongebieden.
Het resultaat is dat lokale ontwikkelingsregels in het hele land ontwikkelingspatronen vereisen of stimuleren die alles en iedereen over het landschap verspreiden: werkzones, schoolzones, winkelzones, uitgaanszones en slaapzones. En dan begint elke hoofdcategorie meer prescriptieve subcategorieën te krijgen. ‘Residentieel’ veranderde in eengezinswoningen, meergezinswoningen (appartementen) en flatgebouwen. Maar wacht, er is meer!
Het gebruik van woongrond werd door lokale overheden gereguleerd op basis van de landoppervlakte: tuinappartementen, geplande unitontwikkelingen en onderverdelingen kregen allemaal regels. Het residentieel gebruik wordt ook bepaald door het type mensen dat in een plaats woont: volkshuisvesting, groepswoningen, woningen met een leeftijdsbeperking, huurders en eigenaren.
Lokale regelgeving creëerde (en creëert nog steeds) de uitbreiding van stedelijke en voorstedelijke gebieden. Landgebruiksplanning vereist verkeerstechnische analyse, een proces dat prioriteit geeft aan autobewegingen boven alles. Bredere wegen en kruispunten zijn niet alleen aanbevolen maar ook noodzakelijk, met als doel het autoverkeer zo snel mogelijk van de ene zone naar de andere te verplaatsen. Bij twijfel voegen ze autobanen toe. Dit gebeurt al bijna 100 jaar – zonder ook maar één stap terug te doen.
Auto’s en eenzaamheid
Het voor de hand liggende resultaat van de moderne landgebruiksplanning is dat Amerikanen overal naartoe rijden. Niet alleen werkreizen, maar alle taken voor, tijdens en na het werk. De helft van onze autoritten duurde minder dan een paar kilometer. Een kwartier is minder dan een mijl. Minder dan een mijl alleen in de auto.
Autorijden is voor Amerikanen verplicht als de enige redelijke manier van reizen. Voor de meeste mensen is lopen of fietsen intimiderend of dodelijk, zelfs bij uitstapjes op minder dan anderhalve kilometer afstand. We bevinden ons in een auto-first-omgeving vanwege georganiseerde zones die zijn ontwikkeld door planners en goedgekeurd door lokale leiders. Leven in een voertuig met één passagier heeft zo zijn voordelen, zoals meezingen met muziek of luisteren naar podcasts zonder afleiding. Het heeft ook zijn pijn, zoals scheiding van andere mensen en mentale achteruitgang.
Eenzaamheid is een belangrijke variabele die depressie beïnvloedt. Het is een predisponerende factor. Cigna doet een studie onder 20.000 Amerikanen en meldde een verrassende bevinding: bijna de helft van de volwassenen voelt zich soms of altijd alleen. Meer dan 40% zei dat hun relaties zinloos waren en dat ze zich geïsoleerd voelden. Echte en waargenomen sociale isolatie wordt in verband gebracht met voortijdige sterfte. Je geest vertelt je lichaam dat het leven niet de moeite waard is.
Julianne Holt-Lunstad is hoogleraar psychologie en neurowetenschappen aan de Brigham Young University. Dat zei hij gezondheidsrisico’s als gevolg van verlies van sociale verbindingen zoals het roken van 15 sigaretten per dag. Erger nog, er is een causaal verband tussen sociaal isolement en zelfmoord. Daarentegen heeft het hebben van een bemanning (“sociale steun” in doktersjargon) een beschermend effect tegen zelfmoord. Voor elke sterfgeval door zelfmoord proberen nog eens 20 mensen zelfmoord te plegen.
Wat te doen
Dus wat doe je met al deze zware informatie?
Bedenk allereerst dat de gebouwde omgeving opzettelijk zo is gepland dat we met een auto van de ene zone naar de andere kunnen rijden. Planners proberen onze geest niet te vernietigen, maar de gebouwde omgeving vergroot angst, depressie, isolatie, eenzaamheid en zelfmoord. Het is niet de bedoeling dat mensen altijd alleen zijn. Zelfs als je de kinderen meeneemt van school naar voetbal, naar de bijlesdocent, naar een etentje of iets anders, ben je geïsoleerd van sociale interactie. Kinderen bekijken video’s of scrollen door hun telefoons.
Ten tweede: begrijp dat rampen op het gebied van landgebruik omkeerbaar zijn. Compacte ontwikkeling zal niet van de ene op de andere dag tot stand komen, maar hervormingen kunnen zo snel worden doorgevoerd als de lokale leiders dat wensen. U hoeft niet te wachten op een nationaal referendum of op een president die uw favoriete team vertegenwoordigt. Loopvriendelijke, fietsvriendelijke en openbaar vervoervriendelijke plaatsen zijn een goed medicijn, en die dingen zijn mogelijk op lokaal niveau.
Ten derde: deel uw autolevensverhaal met mij. Ik maakte een documentaire over ongezonde infrastructuur. In het bijzonder concentreer ik mij op de manier waarop onze geest en ons lichaam worden vernietigd door de manier waarop plaatsen en ruimtes worden gepland en geconstrueerd. Als je wilt delen hoe het is om afhankelijk te zijn van een auto, of hoe het is om 45 minuten op een bus te moeten wachten, dan ben ik een en al oor.
Weet ten slotte dat de dingen uiteindelijk beter zullen worden. De geestelijke gezondheidscrisis is tragisch, maar we kunnen deze aanpakken met zoiets saais als het hervormen van de landgebruiksplanning.
Sluit je aan bij Andy Boenau terwijl hij ideeën onderzoekt die beter stil kunnen worden gelaten door de status quo van de infrastructuur. Bezoek voor meer informatie urbanismspeakeasy.com.
Deadlineverlenging voor Fast Company’s Prijs voor wereldveranderende ideeën is vrijdag 19 december om 23:59 uur. PT. Solliciteer vandaag nog.
