Recensie ‘The Housemaid’: Sweeney en Seyfried kennen hun vak

Directeur Paul Feig heeft bewezen een leverancier te zijn van de beste high-end trash die tegenwoordig in de bioscoop te vinden is – en dat is een compliment. Als hij afval serveert, noem me dan een wasbeer, want ik ben klaar om te duiken.

Feigs speciale saus als het gaat om deze zeepachtige, door vrouwen gedreven thriller “Eenvoudige hulp” en nu is “The Housemaid”, aangepast door Rebecca Sonnenshine van Freida McFaddens “BookTok”-sensatie, beslist komisch. De filmmakers begrijpen precies welke toon ze hier moeten hanteren; Je voelt zijn wetende knipoogjes en duwtjes naar de kijker bij elke blik, verdwaalde camerabeweging of dwalende camerabeweging. Het is alsof hij tegen ons en alle dronken vrouwen in het publiek zegt: kijk hier eens naar – LOL, toch? LOL inderdaad, meneer Feig.

“The Housemaid” is een erotische misdaadthriller die dwaze seksuele stereotypen en fantasieën als stoute dienstmeisjes inzet en deze vervolgens op hun hoofd zet. In de openingsscène is Millie gekleed in saaie kleding en draagt ​​ze een bril (Sydney Sweeney) sollicitatiegesprekken voor een baan als huishoudster met warme en gastvrije vrouw en moeder, Nina Winchester (Amanda Seyfried) in haar goed ingerichte huis op Long Island, ontworpen door haar rijke echtgenoot Andrew (Brandon Sklenar uit “laten vallen”).

Maar niet alles is wat het lijkt, zowel voor sollicitanten als werkgevers. Beiden verbergen duistere geheimen, maar Nina heeft nog steeds Millie in dienst. Millie, die geen andere keuze had, accepteerde het graag.

Wanneer Millie naar het meidenverblijf op zolder verhuist, ontdekt ze dat het huis in Winchester niet zo perfect is als het lijkt. Er gaan kleine dingen mis: hij kan zijn raam niet openen, de tuinman, Enzo (Michele Morrone), blijft naar hem staren, er gaan dingen verloren en CeCe (Indiana Elle), Nina’s dochter, heeft het erg koud.

Dan zijn er nog grote dingen die misgaan, zoals Nina’s wilde stemmingswisselingen en gemene roddels over haar geestelijke gezondheid onder de andere Stepford-vrouwen in de omgeving. Millie realiseert zich dat ze gek is geworden op mevrouw Winchester, maar haar reddende genade is de warme en knappe meneer Winchester. Is dit het doel? Natuurlijk kreunden we allemaal samen, blij.

‘The Housemaid’ is als ‘Gaslight’ en ‘Jane Eyre’, met een vleugje ‘Rebecca’, en de rollen worden lichtjes door elkaar geschud, aangevuld met veel sexiere en gemenere eigenschappen dan die ingetogen mindcontrollers. Feig neemt ons stijlvol mee door dit stomende, kronkelige mysterie, met gemak, maar niet per se met verfijning – het is het soort schuimig entertainment dat je na een glas of twee nog steeds heerlijk kunt begrijpen (wat de ervaring zelfs kan verbeteren).

Maar het zou niet werken zonder een acteur van het kaliber van Seyfried, die vanuit haar vingertoppen onvoorspelbare chaos kan aanrichten. Het zou ook niet werken zonder Sweeney, die het beste tot zijn recht komt in de opstelling tussen domme blondine en stoere kleine scrapper. Beide acteurs stralen een element van onthechting uit dat net onder het blonde oppervlak met de ree-ogen sluimert en we weten dat we een beetje (of veel) bang voor deze dames moeten zijn. De film heeft ook geen zin zonder een hartenbreker als Sklenar, omdat we gefascineerd moeten zijn door haar prachtige uiterlijk en bedwelmend schattige uitstraling voordat dit allemaal uiteindelijk zinvol is.

Er valt niets meer te zeggen zonder alles weg te geven, dus bereid je voor om naar adem te snakken, te schreeuwen en te juichen voor dit toegeeflijke vrouwelijke entertainment. Kom op, je verdient een kleine traktatie deze feestdagen.

Katie Walsh is de filmcriticus van de Tribune News Service.