Een expert heeft de verwrongen dynamiek van Bondi Beach-moordenaars Sajid Akram en Naveed Akram uitgelegd – een vader-zoonduo dat hun duistere bedoelingen blijkbaar verborgen hield achter een masker van ‘normaliteit’
In de nacht van 14 december brak de hel uit Bondi Beach Sydney, in de vorm van een moorddadig vader-zoonduo. Nu heeft een expert de ‘dodelijke’ dynamiek van twisted pair en het potentieel voor ‘machtsonevenwicht’ uitgelegd.
Bij een verschrikkelijke aanval Australische Joodse gemeenschap, Sajid Akram, 50, en werkloze metselaar Naveed Akram, 24, vielen aan wat een vreugdevol feest had moeten zijn dat werd gehouden ter gelegenheid van het begin van Hannukah. Minstens zestien mensen kwamen om in het antisemitische bloedbad, dat tot terroristisch incident is verklaard, terwijl tientallen anderen ziekenhuisbehandeling nodig hadden.
De politie schoot Sajid ter plaatse dood, terwijl Naveed door New werd gearresteerd Politie Zuid-Wales. Op een persconferentie verklaarde politiecommissaris Mal Lanyon dat de jonge aanvaller, die naar verluidt nog steeds met ernstige verwondingen in het ziekenhuis ligt, naar verwachting nog lang zal worden vervolgd.
Er blijven veel vragen over de zaak, die mensen van alle geloofsovertuigingen over de hele wereld heeft geschokt wereld. Hoewel er tot nu toe weinig bekend is over Akram, is het idee van twee meedogenloze moordenaars, ouder en kind, die samen aanvallen, schokkend. Dus hoe kon zoiets vreselijks gebeuren?
Volgens de Sydney Morning Herald zei een vrouw die zichzelf identificeerde als de moeder van de jongere Akram dat haar zoon slechts enkele uren voor de ramp met de familie sprak en tegen de krant zei: “Hij belde me (op zondag) en zei: ‘Mam, ik ben net gaan zwemmen. Ik ben gaan duiken. We gaan… nu eten, en dan vanochtend, en we blijven nu thuis omdat het zo heet is’, “
Hij voegde eraan toe: “Hij heeft geen wapens. Hij verlaat het huis niet eens. Hij gaat niet om met zijn vrienden. Hij drinkt niet, rookt niet, gaat niet naar slechte plaatsen… hij gaat naar zijn werk, komt thuis, gaat sporten, en dat is alles”, zei hij. “Iedereen zou een zoon als de mijne willen hebben… hij is een brave jongen.”
Dat Spiegel sprak met psychotherapeut Shelly Dar van Therapy Health, die uitgebreide ervaring heeft met het herkennen van de psychologische patronen achter crimineel gedrag.
Mevrouw Dar zei tegen de Mirror: “Vanuit psychologisch oogpunt is het zeer zeldzaam om een vader en zoon samen een gewelddadige aanval te zien uitvoeren. De ernstigste gewelddaden worden gepleegd door individuen die alleen handelen of door leeftijdsgenoten die elkaars standpunten triggeren en versterken. Acties van ouders en kinderen samen zijn zeldzaam en roepen bijzondere zorgen op over macht, invloed en identiteit.”
Premier Anthony Albanese heeft nu bevestigd dat de jonge Akram, een in Australië geboren staatsburger, eerder in 2019 onder de aandacht was gekomen van de Australische inlichtingendienst (ASIO). De premier onthulde: “Hij werd onderzocht op basis van zijn banden met anderen en er werd vastgesteld dat er geen indicatie was van enige dreiging of aanhoudende dreiging dat hij geweld zou plegen.”
De Albanezen benadrukten dat, hoewel de daders alleen handelden en geen deel uitmaakten van een bredere groep, ze “duidelijk” werden gedreven door een “extremistische ideologie”. Toen de zorgen voor het eerst naar voren kwamen, was de jongere moordenaar mogelijk een tiener. Dus hoe kon zijn wereldbeeld op zo’n jonge leeftijd zo vertekend zijn? Hoe kon de oudste Akram bovendien tevreden zijn als zijn eigen zoon bij zulke wreedheden betrokken was?
Mevrouw Dar geeft enig inzicht in de potentiële dynamiek in het huishouden van Akram en suggereert: “In elk gezin spelen ouders een cruciale rol bij het vormgeven van de waarden en het morele kompas van tieners. Wanneer ouders betrokken zijn bij het plannen of leiden van geweld, zijn kinderen geen vrije en gelijkwaardige deelnemers. Er is een sterke machtsongelijkheid, vooral als het kind thuis opgroeit met starre overtuigingen, emotionele afhankelijkheid, angst of intense druk om loyaal te zijn aan de ouders. Dit kan het erg moeilijk maken om een stap terug te doen en je af te vragen wat er aan de hand is.”
Hij vervolgde: “In het geval van vaders en zonen kan er een sterke mix zijn van bewondering, angst en een verlangen om zichzelf te bewijzen. Jongeren in deze situaties worden vaak minder gedreven door ideologie dan door gehechtheid, gehoorzaamheid en een diepe behoefte aan goedkeuring. Als ouders geweld als gerechtvaardigd, noodzakelijk of zelfs beschermend beschouwen, kan de boodschap de natuurlijke twijfels van de jongere wegnemen en het gevoel krijgen dat er iets mis is.
“Wat opvalt in situaties als deze is het doorbreken van de gebruikelijke beschermende grenzen in het ouderschap. Een kind betrekken bij dodelijk geweld is een grote mislukking in het ouderschap. Het laat zien dat de overtuigingen, klachten of behoefte aan controle van een ouder ver boven het welzijn en de toekomst van hun kind zijn geplaatst.”
Ondertussen waren buren die dachten de ‘normale’ Akram te kennen ‘geschokt’ door het recente gruwelijke incident. Lemanatua Fatu, die in dezelfde straat woont als de 24-jarige in Bonnyrigg, Sydney, vertelde het ABC hoe hij de hele nacht veel politie op straat en buiten zijn huis zag.
Volgens Lemanatua: “Zo kwamen we erachter. We konden niet slapen en keken naar de hele zaak – het was zo eng.” Hij voegde eraan toe: “Ze komen en gaan elke dag. En ze zeggen nooit hallo of zoiets. Ze zijn gewoon… normaal. We dachten dat het normale mensen waren.”
Heeft u een verhaal om te delen? E-mail mij op julia.banim@reachplc.com
