Op 3 december kondigde Israël aan dat de grensovergang bij Rafah met Egypte “in de komende dagen” zou heropenen, waardoor de Palestijnen Gaza voor het eerst in maanden zouden kunnen verlaten. De verklaring was uiteraard geformuleerd als een humanitair gebaar dat mensen met dringende behoeften in staat zou stellen te reizen voor medische zorg, onderwijs of gezinshereniging.
De aankondiging van Israël stuitte echter onmiddellijk op een Egyptische afwijzing, gevolgd door ferme afwijzingen uit verschillende Arabische en islamitische landen.
Voor de rest van de wereld kan deze reactie wreed lijken. Het lijkt erop dat Arabische landen Palestijnen in Gaza met geweld willen vasthouden, die wanhopig naar veiligheid willen vluchten. Dit past perfect bij het Israëlische verhaal dat de Arabische buurlanden verantwoordelijk zijn voor het lijden van de Palestijnen, omdat ze niet bereid zijn hen ‘binnen te laten’.
Dit is een leugen die helaas wijdverbreid is geworden Westerse mediaook al is het makkelijk te weerleggen.
Laten we duidelijk zijn: nee, de Arabische landen houden ons niet gevangen in Gaza, en Hamas ook niet.
Ze willen ervoor zorgen dat wanneer en als sommigen van ons tijdelijk ontheemd zijn, we kunnen terugkeren. Wij willen hetzelfde: gegarandeerd rendement. Israël weigerde het echter te geven; zij maakten in hun aankondiging van 3 december duidelijk dat de grensovergang bij Rafah slechts in één richting open zou zijn: voor de Palestijnen om te vertrekken.
Dit is dus duidelijk een stap die bedoeld is om de gedwongen verplaatsing van de Palestijnse bevolking uit hun thuisland te initiëren.
Voor de Palestijnen is dit geen nieuwe realiteit, maar onderdeel van een al lang bestaand en doelbewust patroon. Sinds haar oprichting heeft de staat Israël zich geconcentreerd op de onteigening, uitroeiing en gedwongen overdracht van Palestijnen. In 1948 werden 750.000 Palestijnen uit hun huizen verdreven en mochten ze niet meer terugkeren. Mijn 88-jarige grootvader was een van hen. Hij bewaart nog steeds de Tabu (landregistratiedocument) voor de dunam van zijn land in zijn dorp Barqa, 37 kilometer ten noorden van Gaza, waar we nog steeds niet naar terug mogen.
Toen Israël in 1967 Gaza bezette, verbood het Palestijnen die in het buitenland studeerden of werkten om naar hun huizen terug te keren. Op de bezette Westelijke Jordaanoever, waar het kolonialisme de afgelopen 58 jaar niet is gestopt, worden Palestijnen voortdurend van hun huizen en land verdreven.
Alleen al in de afgelopen twee jaar heeft Israël ca 55.000 voor een dunam Palestijns land, waardoor ruim 2.800 Palestijnen op de vlucht sloegen. In Jeruzalem lopen Palestijnen wier families al eeuwen in de heilige stad wonen het risico hun huizen daar te verliezen als ze niet kunnen bewijzen dat de stad hun ‘centrum van leven’ is. In de afgelopen 25 jaar zijn de verblijfsvergunningen van meer dan 10.000 Palestijnen ingetrokken.
Sinds oktober 2023 heeft Israël herhaaldelijk geprobeerd massale gedwongen ontheemding in Gaza te bewerkstelligen – door de Gazastrook in geïsoleerde zones te verdelen, gescheiden door militaire corridors en ‘veilige’ assen, en door opeenvolgende operaties te lanceren om de inwoners in het noorden naar het zuiden te duwen. Elke golf van massale bombardementen heeft hetzelfde fundamentele doel gehad: inwoners van Gaza uit hun huizen verdrijven en hen richting de grens met Egypte duwen. De laatste poging kwam vlak voordat het laatste staakt-het-vuren van kracht werd.
Volgens Diaa Rashwan, hoofd van de Egyptische staatsinformatiedienst, verwierp Caïro het voorstel van Israël omdat het een poging was om de verplichtingen die in de tweede fase van het staakt-het-vuren waren geschetst, te negeren. Die fase vereist dat Israël zich terugtrekt uit Gaza, het wederopbouwproces steunt, toestaat dat de Strook wordt bestuurd door een Palestijns comité en de inzet van veiligheidstroepen faciliteert om de situatie te stabiliseren. Door de heropening van Rafah aan te kondigen probeert Israël deze verplichting te negeren en het politieke gesprek in de richting van ontvolking te sturen in plaats van in de richting van wederopbouw en herstel.
Dat Israël omstandigheden wil creëren die onze uitzetting onvermijdelijk maken, blijkt ook uit ander beleid. Ze blijven de Gazastrook bombarderen, waarbij honderden burgers om het leven komen en honderdduizenden mensen worden geterroriseerd.
De regering blijft de binnenkomst van voldoende hoeveelheden voedsel en medicijnen verhinderen. De overheid staat geen wederopbouwmaterialen of tijdelijke huisvesting toe. Ze doen er alles aan om het lijden van het Palestijnse volk te maximaliseren.
Deze realiteit wordt nog brutaler gemaakt door de strenge winters. Koude wind waaide over de overvolle kampen, gevuld met mensen die uitgeput waren door het doorstaan van elke denkbare vorm van trauma. Maar ondanks honger, uitputting en wanhoop blijven we ons land verdedigen en verzetten we ons tegen alle Israëlische pogingen om ons te verdrijven en uit te roeien.
Wij wijzen ook elke vorm van voogdij of externe controle over ons lot af. Wij eisen volledige Palestijnse soevereiniteit over ons land, onze hulpbronnen en onze grensovergangen. Ons standpunt is duidelijk: de grensovergang bij Rafah moet in beide richtingen worden geopend; niet als een bewegingsmiddel, maar als een recht op vrij verkeer.
Rafah moet toegankelijk zijn voor degenen die willen terugkeren en voor degenen die Gaza tijdelijk moeten verlaten: studenten die hun opleiding in het buitenland willen voortzetten, patiënten die dringende medische zorg nodig hebben die in Gaza niet beschikbaar is, en gezinnen die gescheiden zijn en herenigd willen worden. Duizenden ernstig zieke Palestijnen wordt als gevolg van de belegering een levensreddende behandeling ontzegd, terwijl honderden studenten die aanbiedingen en studiebeurzen ontvangen van prestigieuze universiteiten over de hele wereld niet kunnen reizen om hun opleiding voort te zetten.
Rafah moet ook openstaan voor degenen die na jaren van trauma gewoon een pauze nodig hebben – om een tijdje Gaza te verlaten en waardig terug te keren. Mobiliteit is geen voorrecht; het is een fundamenteel mensenrecht.
Wat we eisen is simpel: het recht om onze toekomst te bepalen, zonder dwang, zonder te onderhandelen over ons bestaan, en zonder gedwongen te worden tot gedwongen ontheemding, vermomd als een humanitair project.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele standpunt van Al Jazeera.
