De begindagen van AIDS – en het homofobe vitriool dat ermee gepaard ging – waren een soort wijdverbreide verwoesting die bijna onvoorstelbaar is voor degenen die er niet mee te maken hebben gehad. Het is dus logisch dat filmmaker Diego Céspedes het tijdperk in zijn regiedebuut door een surrealistische lens weergeeft: Mysterieuze flamingoblik. De film, door de media omschreven als een moderne western, speelt zich af in 1982 in een afgelegen Chileens mijnstadje waar twee ogenschijnlijk tegengestelde gemeenschappen wonen: een groep alleenstaande mannen die in een arbeidersstad wonen, en een huis van transvrouwelijke danseressen, geleid door Mama Boa, die een 11-jarig meisje genaamd Lidia in huis heeft genomen. Wanneer een mysterieuze ‘plaag’ de mannen van de stad begint te infecteren, verspreidt zich een mythe dat de ziekte zich via één enkele blik verspreidt wanneer een man verliefd wordt op een ander; Natuurlijk wordt Lidia’s familie tot zondebok gemaakt en leidt het meisje de wraakactie.
“Deze queer-gemeenschap bouwt een wereld op zichzelf, gevuld met geweld en tederheid”, zei Céspedes in de persaantekeningen van de film. “Ze negeerden de regels van de buitenwereld. Ze vochten wanneer dat nodig was en hadden zoveel lief als ze konden. De mijnwerkers die hen confronteerden en vochten, dansten uiteindelijk met hen mee. Het dorp stierf, de mensen gingen dood. Ze hadden bijna niets – zowel materieel als emotioneel – dus ze konden net zo goed genieten van wat er nog over was. Dat is wat ze zich realiseerden.”
In dit exclusieve fragment uit de film krijgen we een glimp van de dynamiek die Céspedes beschrijft, met een blik op de jaarlijkse Miss Alaska Pageant, die een stuk glamoureuzer klinkt dan het in werkelijkheid is. Je hebt meteen het gevoel dat dit plaatsvindt in wat bijna een spookstad is, met slechts een paar mensen in het publiek. De vrouwen drongen echter aan op glamour en waardigheid – één artiest droeg een prachtige, uitgebreide bikini en danste alsof de zaal vol bewonderende fans was. De tweede voorstelling leek de draak te steken met het idee dat vrouwen verantwoordelijk waren voor de mysterieuze ziekte, waarbij twee artiesten een geest ‘opriepen’ die een van hen bezat, om vervolgens te zeggen: ‘Verdomde klootzak! Ik heb medelijden met je!’ In lijn met de nadruk van vrouwen op schoonheid in het aangezicht van vernietiging, is de clip ook visueel prachtig, waarbij elke opname prachtig is ingekaderd en gekleurd.
