Homostemmen: de eerste manier waarop homomannen werd geleerd een onafhankelijke politie te worden

Het leeft in de keel. Een bepaald soort ritme. De manier waarop je klinkers behandelt, of de verlenging van de letter ‘s’. Lang voordat dating-apps lichamen op de voorgrond plaatsten en je seksualiteit op je spreekwoordelijke mouw droegen (of, in sommige moderne gevallen, via een vlag in je biografie op sociale media), was er voor veel mensen al een stem. De homostem was de eerste manier waarop veel mannen leerden dat queerness van binnenuit gecontroleerd kon worden.

Een recente Instagram-post van Broadway-ster Cheyenne Jackson bracht dit veelbesproken onderwerp weer op de voorgrond. Het dragen van kostuums vóór de show O, Maria!hij zei dat hij naar een eerdere video had gekeken die hij opnieuw had gepost en dat hij zich introspectief voelde. ‘De eerste gedachte die ik had was: wauw, ik klink echt homo,’ zei hij met zijn natuurlijke, ‘gematigde’ homostem. “Toen dacht ik: ik ben homo. Wat is er mis met homo klinken? En dat zette mij aan het denken over de ‘homostem’.”

De boodschap trok niet de aandacht van mensen omdat deze confessioneel was, maar vanwege wie de boodschap uitsprak: een leider met vierkante kaken die openlijk druk uitte om ‘eerlijk te klinken’. Maar het gaat veel verder dan Jackson.

“Elk homoseksueel kind heeft dat moment waarop ze zichzelf op een homevideo zien en denken: klink ik zo ???” Jackson schreef in een e-mail aan Zij. En het begint al op jonge leeftijd, vaak heel jong. Lang voordat je verlangen of identiteit begrijpt, wordt geluid een strijdtoneel. Thuis kunnen ouders iets onschuldigs adviseren: ‘Praat zachtjes’ of ‘Spreek, maar niet zo.’

Op de speelplaats of in de klas wordt de controle scherper. Ik ben geboren met een lispel, niet dramatisch, maar opvallend genoeg om de aandacht te trekken van de nonnen op mijn basisschool. Vanaf de tweede klas stond er twee keer per week een spraakleraar aan de deur en riep me de klas uit met een stem die bijna theatraal aanvoelde: “Tijd voor je spraakles!”

De belediging was onmiddellijk. Als ik opstond, maakten de andere kinderen sissende geluiden als slangen, en imiteerden dingen die ik niet kon helpen. Tientallen jaren later, als man van een bepaalde leeftijd, ben ik me nog steeds bewust van de overblijfselen van dat lispel, en word ik nog steeds achtervolgd door de roep van die leraar. De boodschap is echter duidelijk: je natuurlijke stem is een probleem dat moet worden opgelost, een zachtheid die moet worden weggeschuurd. Jouw stem, jouw homostem, is verkeerd omdat hij vrouwelijk of ongewoon klinkt. Dit is niet normaal voor u en dit moet veranderen.

Vanwege deze wijdverbreide socialisatie functioneren homostemmen vaak als gaydar. Macro-gewijs, een recente onderzoeken bij Tijdschrift voor neurolinguïstiek ontdekte dat luisteraars de betekenis van een zin anders verwerkten, afhankelijk van of de stem van de spreker ‘homo klinkt’. Ander onderzoek levert ook vergelijkbare resultaten op.