Volgens een nieuwe internationale studie kan het spreken van meerdere talen je hersenen en lichaam beschermen door het biologische verouderingsproces te vertragen, waardoor de veerkracht toeneemt naarmate je ouder wordt.
Gepubliceerd in Natuurlijke veroudering tijdschrift, artikel getiteld “Meertaligheid beschermt tegen versnelde veroudering in cross-sectionele en longitudinale analyses in 27 Europese landen”, keek naar gegevens van 86.149 Europeanen en ontdekte dat degenen die meerdere talen spraken een langzamere biologische gedragsveroudering ervoeren vergeleken met degenen die slechts één taal spraken.
Er werd geconcludeerd dat het spreken van meerdere talen het biologische verouderingsproces kan vertragen en bescherming kan bieden tegen leeftijdsgerelateerde achteruitgang.
De onderzoekers gebruikten wat bekend staat als raamwerk voor biologische gedragsverouderingsklokken om biogedragsmatige leeftijdsverschillen (BBAG’s) te meten, met behulp van kunstmatige intelligentie (AI)-modellen getraind op duizenden gezondheids- en gedragsprofielen.
Het model kan de biologische leeftijd van een persoon voorspellen op basis van fysieke kenmerken zoals hypertensie, diabetes, slaapproblemen en sensorisch verlies, evenals beschermende factoren zoals opleiding, cognitie, functionele vaardigheden en fysieke activiteit.
Het verschil tussen de werkelijke leeftijd van een persoon en zijn ‘geschatte’ leeftijd geeft aan of iemand op een gezondere, ‘jongere’ manier ouder wordt, of versneld.
Uit het onderzoek bleek dat in landen waar mensen meerdere talen spraken studiedeelnemers die slechts één taal spraken twee keer zoveel kans hadden op voortijdige verouderingspatronen, terwijl degenen die meerdere talen spraken 2,17 keer minder kans hadden op vroegtijdige veroudering.
Hoewel het belangrijk is om te onthouden dat mensen in veel Europese landen meer dan één taal spreken (in tegenstelling tot in de Verenigde Staten), blijft dit effect significant, zelfs na correctie voor taalkundige, sociale, fysieke en sociaal-politieke factoren, en is het longitudinaal consistent in het voorspellen van een lager risico op versnelde veroudering op de lange termijn.
