Jarenlang hebben filosofen en psychologen hierover gedebatteerd empathie helpt of belemmert de manier waarop mensen beslissen hoe ze anderen willen helpen. Kritiek op empathie betogen dat dit de zorgen van de samenleving te beperkt maakt – waarbij de nadruk ligt op individuele verhalen in plaats van op bredere maatschappelijke behoeften – terwijl zorgvuldig redeneren meer onpartijdige, op bewijs gebaseerde keuzes mogelijk maakt.
Wij nieuw onderzoekzal worden gepubliceerd in een wetenschappelijk tijdschrift PNAS-communicatieeen vlaggenschip-peer-reviewed tijdschrift van de National Academy of Sciences stelt dat dit ‘hart versus hoofd’-argument te simplistisch is. Empathie en redenering zijn geen rivalen; ze werken samen. Beide partijen voorspelden genereuzere en verreikende hulpmaatregelen. En als ze naast elkaar werken, hebben mensen de neiging om op de meest rechtvaardige manieren te helpen – zonder sommigen boven anderen te bevoordelen – en op manieren die de meeste levens raken.
We hebben twee groepen bestudeerd die regelmatig anderen helpen op persoonlijke kosten. Eén bestaat uit levende orgaandonor die een nier aan een vreemde geeft. Anderen omvatten “effectieve altruïst”, die bewijs en logica gebruiken om het grootste deel van hun inkomen of carrière te besteden aan doelen die de meeste levens per dollar kunnen redden, zoals het bestrijden van extreme armoede of vermijdbare ziekten.
Alle deelnemers vulden een enquête in over een mate van empathie – in principe hoeveel ze geven om en geraakt worden door het lijden van anderen. Ze hebben ook een enquête ingevuld waarin de redenering werd gemeten. Deze beoordeling beoordeelt hoe vaak mensen vertragen, nadenken en over dingen nadenken voordat ze beslissen wat ze moeten doen.
We hebben ook onderzocht hoe deze vermogens zich verhouden tot een reeks altruïstische oordelen en gedragingen, variërend van hypothetische keuzes – zoals de beslissing om een goede vriend of een vreemde te helpen – tot donaties uit de echte wereld.
Gemiddeld scoorden orgaandonoren hoger op empathie, en effectieve altruïsten scoorden hoger op reflectief redeneren – vertragen en nadenken. Voor alle deelnemers waren beide kenmerken echter geassocieerd met bredere, naar buiten gerichte hulp. Mensen met een hoog hart of hoofd, en vooral degenen die beide hebben, hebben, vergeleken met volwassenen in het algemeen, de neiging anderen op afstand te steunen en zich te concentreren op het helpen van zoveel mogelijk mensen.
Zelfs onder orgaandonoren, wier empathische vermogens ver boven het gemiddelde van volwassenen liggen, zorgt empathie er niet voor dat ze bevooroordeeld zijn ten opzichte van mensen met wie ze een nauwe band hebben of die ze kennen. Als we hun altruïstische oordelen en donaties in de echte wereld meten, steunen ze, net als volwassenen in het algemeen, en soms zelfs waarschijnlijker, doelen die levens redden.
Deze patronen betwist deze aannames dat empathie morele zorgen kan verkleinen. In de praktijk merken we dat empathie deze kan vergroten.
Waarom het ertoe doet
Veel van de meest urgente problemen van vandaag – armoede, klimaatverandering, mondiale gezondheidszorg – zijn afhankelijk van de motivatie van de samenleving om voor vreemden te zorgen en de beperkte middelen effectief te gebruiken.
Alleen al een beroep doen op empathie kan tot geven inspireren, maar is niet noodzakelijkerwijs het meest effectieve geven. Alleen al het gebruik van excuses kan ervoor zorgen dat mensen niet toegeven, omdat feiten en cijfers vaak voor niemand interessant zijn. Onze bevindingen suggereren dat de krachtigste aanpak het combineren van empathische motivatie met redeneerrichting is.
Empathie zorgt voor een vleugje emotie – een herinnering dat het lijden van iemand anders ertoe doet. Redeneren helpt die motivatie in de richting te sturen waar hulp de grootste impact zal hebben. Samen moedigen ze meelevende en consequente hulp aan.
Wat is het volgende
Toekomstig onderzoek moet bepalen hoe empathie en redenering kunnen worden versterkt bij de dagelijkse besluitvorming. Kunnen emotionele verhalen, gecombineerd met duidelijk bewijsmateriaal over wat het beste werkt, mensen helpen de meest gunstige acties te kiezen?
We weten ook nog niet of mensen die hun liefdadigheid buiten de grenzen van hun directe sociale kring richten, zoals effectieve altruïsten, daarbij sociale kosten oplopen – misschien ten koste van zichzelf. onbedoeld een teken van verminderde investeringen in andere bedrijven. veelbelovend, voorlopig bewijs van orgaandonoren blijkt dat degenen die vreemden helpen vaak sterke en stabiele relaties onderhouden met hun beste vrienden en familieleden.
Misschien wel het allerbelangrijkste is dat onderzoekers moeten heroverwegen hoe altruïsme wordt begrepen. Psychologie Er ontbreekt een duidelijk raamwerk om uit te leggen hoe empathie en redenering samenwerken, voor wie ze het beste werken, en in welke situaties ze uit elkaar gaan.
De ontwikkeling van een dergelijk model zal de manier waarop we over helpen denken veranderen: wanneer het groeit, wanneer het vastloopt en waarom. Hoewel deze kernvragen blijven bestaan, bieden deze bevindingen reden voor optimisme.
Dat Onderzoekssamenvatting is een kort overzicht van interessant wetenschappelijk werk.
De wet van Kyle Fiore is postdoctoraal onderzoeker op het gebied van duurzaamheid bij Staatsuniversiteit van Arizona.
Brendan Bo O’Connor is hoogleraar psychologie aan Universiteit van Albany, Staatsuniversiteit van New York.
Stylianos Syropoulos is assistent-professor psychologie bij Staatsuniversiteit van Arizona.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
Uiterste deadline voor Fast Company Prijs voor wereldveranderende ideeën is vrijdag 12 december om 23:59 uur. PT. Solliciteer vandaag nog.
