Toen Jon LaMantia, een zakenverslaggever uit Long Island, op de journalistiekschool zat, legde zijn professor zijn studenten één regel op: je kreeg twee uitroeptekens per jaar en niet meer.
“Dus als je het in januari gebruikt,” herinnert LaMantia zich, “kan je maar beter hopen dat er de rest van het jaar niets te melden valt.”
De regel bleef hangen. LaMantia denkt tot op de dag van vandaag nog steeds aan die strenge quota. “Ik gebruik altijd uitroeptekens in sms en e-mails. Anders klinkt de boodschap nadrukkelijker”, zei hij. “Maar ik kan me niet herinneren wanneer ik het voor het laatst in een zakelijk artikel heb gebruikt.”
Sterke gevoelens over uitroeptekens zijn niet ongebruikelijk. Mensen hebben de neiging om ervan te houden of er een hekel aan te hebben; leun er voortdurend op, of vermijd het religieus.
“Persoonlijk gebruik ik er meerdere, maar op het werk zou ik er maar één gebruiken”, zegt een vrouw die op HR werkt bij een investeringsbank in New York City, die niet bevoegd was om in het openbaar te spreken, maar zei dat ze het niet kon laten om zich over het onderwerp te buigen. “Mensen zeggen dat ik vrolijk en energiek ben, dus ik gebruik dat om mijn stijl via e-mail te laten zien, indien nodig.”
Een adviseur in Ohio, die ook vroeg om niet bij naam genoemd te worden, vertelde me dat hij het gebruikt ‘om de toon van schriftelijke communicatie te verlichten of de formaliteit te verminderen.’ Anderen zijn voorzichtiger. „Ik gebruik te veel en schaam me dan”, geeft een kunstenaar uit Brooklyn toe. Een in Boston gevestigde consultant zei dat hij het gebruik ervan actief begon te ‘meten’ om ‘de juiste toon te zetten’.
Kortom, uitroeptekens zijn belangrijk. Ze veroorzaken zeer sterke gevoelens over de toon van de stem, intentie en zelfs etiquette. Maar volgens nieuw onderzoek bepalen ze ook meer dan alleen de stemming.
Warmer, maar minder analytisch
Een recente studie gepubliceerd in Tijdschrift voor Experimentele Sociale Psychologiegerechtigd “Ik ben blij je te ontmoeten. (!) Geslachtsnormen bij het gebruik van leestekens’ ontdekte dat niet alleen vrouwen vaker uitroeptekens gebruiken dan mannen, maar dat dit verschil reële gevolgen heeft – zowel voor degenen die schrijven als voor degenen die lezen.
In verschillende experimenten beoordeelden deelnemers schrijvers die uitroeptekens verschillend gebruikten op verschillende maatstaven, waaronder waargenomen warmte, kracht, analytisch vermogen en competentie. Zware gebruikers – een groep met meer vrouwen – worden gezien als warmer en enthousiaster, maar ook als minder analytisch.
Uit het onderzoek blijkt ook dat vrouwen eerder nadenken over hun interpunctiekeuzes, of ze een zin bijvoorbeeld eindigen met een punt of een uitroepteken, wat het onzichtbare cognitieve werk onderstreept dat vaak de communicatie van vrouwen vormgeeft.
Dit alles illustreert hoe zoiets kleins als interpunctie de subtiele krachten kan versterken die nog steeds ten grondslag liggen aan hardnekkige gendernormen en verdeeldheid, zowel op de werkvloer als daarbuiten.
Ongelijke cognitieve belasting
Cheryl Wakslak, hoogleraar Management en Organisatie aan de Marshall School of Business van de Universiteit van Zuid-Californië en een van de auteurs van het onderzoek, zei dat het haar opviel hoeveel mentale energie vrouwen in deze beslissingen stopten.
“Vrouwen denken hier veel over na”, zegt ze. Aan de ene kant is opzettelijke communicatie waardevol, voegt ze eraan toe, “maar het kost ook veel cognitieve energie die mannen niet besteden.”
Vrouwen, zo legt ze uit, worden voortdurend geconfronteerd met wat zij omschrijft als ‘de banden van warmte en competentie’.
“Ze maken zich zorgen dat ze niet warm overkomen, dus gebruiken ze uitroeptekens om warmer over te komen. Maar ze maken zich ook zorgen dat ze niet competent of krachtig overkomen, en ze zijn misschien bang dat uitroeptekens dat ondermijnen.” Onderzoek toont aan dat de meeste mannen niet over deze dingen nadenken.
Een andere bevinding die hem verraste: er is een wisselwerking tussen het gebruik van uitroeptekens. Zware gebruikers werden gezien als meer betrokken en enthousiaste medewerkers, maar ook als minder krachtig en minder analytisch.
“Voor mij gaat de interessantste bevinding over competentie”, zegt Wakslak. “We zagen geen duidelijke impact in beide richtingen. Dat is belangrijk voor mij omdat ik me, als ik in een moeilijke situatie zit, meer zorgen maak over de uitwisseling van competenties”, voegde hij eraan toe. “Ik hoef niet in elke context sterk over te komen, maar ik wil wel competent overkomen.”
Hij geeft echter toe dat analytisch zijn in sommige werkomgevingen essentieel is. “In dergelijke situaties wil een vrouw, op basis van deze bevindingen, misschien het gebruik van uitroeptekens vermijden.”
‘Het in stand houden van stereotypen’
Gevraagd naar het onderzoek naar uitroeptekens, Elaine Lin Hering, auteur Stilte annulereneen boek over verbale en non-verbale communicatie, zei dat hij niet verrast was.
“(Deze bevindingen) illustreren de negatieve kant van de conditionering die vrouwen lange tijd hebben ondergaan en de verwrongen acties die vrouwen ondernemen om aan de verwachtingen te voldoen. Dit is slechts een van de vele voorbeelden van de dubbele standaarden waaraan vrouwen worden gehouden en de spanningen waarmee vrouwen elke dag worden geconfronteerd”, voegde ze eraan toe.
Dit is vergelijkbaar, zegt Hering, met vrouwen die te horen krijgen dat ze ‘meer moeten glimlachen’ om ‘warmer en toegankelijker over te komen’ – en vervolgens merken dat ze minder serieus worden genomen omdat ze te veel glimlachen.
En het probleem is meer dan alleen interpunctie. “Communicatienormen op de werkvloer worden doorgaans bepaald door de groep met de dominante identiteit. Niet alleen moet iedereen ‘praten als een man’, maar de manier waarop mensen communiceren moet voldoen aan de stereotypen die de dominante groep heeft over die andere identiteit”, zegt hij.
“Sociale normen vergroten de ongelijkheid door stereotypen van dominante groepen in stand te houden,” legt ze uit, “zoals ‘vrouwen zijn te emotioneel’ of ‘Aziaten zijn goede werkers maar geen leiders’ of ‘Gen Z is lui’.”
Dus wat kan er gedaan worden? Zoals altijd geldt dat als het probleem zijn oorsprong vindt in sociale omstandigheden, er geen gemakkelijke oplossing bestaat. Maar Hering zegt dat er, vooral op de werkvloer, systemen kunnen worden ingevoerd om vooroordelen, zoals die welke ontstaan als we iemands geschriften lezen, onder controle te houden.
“We kunnen sociale normen ter discussie stellen en de ongelijkheid vergroten door duidelijke en consistente criteria te hebben voor het evalueren van prestaties”, zei hij.
Onderzoek gepubliceerd in 2022laat zien dat vrouwen – als gevolg van systemische vooroordelen – vaak op de werkvloer worden beoordeeld op basis van hun daadwerkelijke prestaties, terwijl mannen worden beoordeeld op basis van hun toekomstige potentieel, waardoor er ontstaat wat academici een ‘genderpromotiekloof’ noemen. Het hanteren van strengere beoordelingscriteria kan deze verschillen compenseren.
Een wijdverbreid bewustzijn van het bestaan van deze vooroordelen en omstandigheden is uiteraard ook essentieel om de werkplek eerlijker te maken. En Cheryl Wakslaks co-auteur Gil Appel is de eerste om dit toe te geven. Appel, universitair docent Marketing aan de GW School of Business van de George Washington University, zei dat haar tijd besteden aan onderzoek naar gender en communicatie haar ‘meer een feministe’ heeft gemaakt.
“Er zijn een aantal dingen waar mannen helemaal niet aan hoeven te denken, en waar vrouwen altijd aan moeten denken”, zei ze. “Of het nu gaat om het garanderen van hun veiligheid, of om ervoor te zorgen dat ze overkomen als competente mensen”, voegde hij eraan toe. “Ze moeten altijd nadenken.”
En behalve dat ze meer feminist is geworden, is er voor Appel nog iets veranderd sinds ze aan dit onderzoek werkt: ‘Ik moet toegeven’, zegt ze, ‘ik gebruik nu zeker meer uitroeptekens.’
Uiterste deadline voor Fast Company Prijs voor wereldveranderende ideeën is vrijdag 12 december om 23:59 uur. PT. Solliciteer vandaag nog.
