Wat Wilcox betreft, hij behoort lange tijd tot een kleine groep privacyfanaten die zijn simkaarten onder valse namen voor contant geld kopen. Maar hij hoopt dat Phreeli een gemakkelijker pad zal bieden – niet alleen voor mensen zoals hij, maar ook voor normale mensen.
“Ik ken niemand die dit eerder op geloofwaardige wijze heeft aangeboden”, zei Wilcox. “Geen normale telefoon die je gegevens verzamelt, geen hackertelefoon in een zwarte hoodie, maar een normale privacytelefoon.”
Toch hebben genoeg technologiebedrijven privacy tot een kenmerk van hun commerciële producten gemaakt, waardoor consumenten zich niet zullen aansluiten bij telecommunicatiebedrijven met winstoogmerk, zoals Phreeli, die beweren anonimiteit te bieden. Maar Cohn van de EFF zei dat de staat van dienst van Merrill aantoont dat hij weerstand tegen surveillance niet alleen gebruikt als marketinginstrument om iets te verkopen. “Na lang naar Nick te hebben gekeken, was het voor hem allemaal een middel om een doel te bereiken”, zei hij. “En het laatste is privacy voor iedereen.”
Merrill waarschijnlijk niet zoals de implicaties van het beschrijven van Phreeli als een mobiele operator waarbij elke telefoon een brandertelefoon is. Maar daar bestaat geen twijfel over een aantal De meeste klanten van het bedrijf zullen de privacybescherming gebruiken om misdaden te plegen – zoals elk toezichtbestendig hulpmiddel, van Signal tot Tor tot koffers gevuld met contant geld.
Phreeli zal in ieder geval geen platform bieden aan spammers en robocallers, zei Merrill. Zelfs zonder de identiteit van de gebruikers te kennen, zei hij dat het bedrijf dergelijk slecht gedrag zou blokkeren door het aantal oproepen en sms-berichten dat gebruikers mochten gebruiken te beperken, en door gebruikers te verbieden die het systeem leken te bespelen. “Als mensen denken dat dit een veilige plek is om misbruik te maken van het telefoonnetwerk, zal het niet werken”, zei Merrill.
Maar helaas zouden sommige klanten van zijn telefoonbedrijf slechte dingen doen, zei hij – net zoals ze vroeger deden met telefooncellen, de anonieme, op contant geld gebaseerde telefoondiensten die ooit in elk blok van Amerikaanse steden bestonden. “Je stopte er een kwartje in, je hoefde je niet te legitimeren en je kon bellen wie je maar wilde”, herinnert hij zich. “En 99,9 procent van de tijd doen mensen niets slechts.” Een kleine minderheid die, zo betoogt hij, de onvrijwillige verschuiving van de samenleving naar het mobiele panopticon waarin we vandaag de dag allemaal leven, niet rechtvaardigt, waarbij telefoongesprekken Nee gebonden zijn aan vrij verhandelde nummerherkenningsgegevens is een zeldzaam fenomeen.
