In september 2024 verloor ik mijn baan als software ontwikkelaar. Na bijna twee jaar bij het bedrijf te hebben gewerkt, werd ik ontslagen vanwege ‘inkrimping van het personeelsbestand’. Mijn man werkt nog steeds fulltime, maar het verliezen van de helft van ons gezinsinkomen was een harde klap, vooral met acht kinderen in de leeftijd van 4 tot 19 jaar.
Ik zei tegen mezelf dat het goed zou komen met ons. Ik dacht dat het gemakkelijk zou zijn zoek een andere baan. Wij zullen onze broekriem aanhalen. Toen werd ik ziek.
Ik gaf stress de schuld van symptomen die eigenlijk kanker waren
Na Kerstmis begon ik me slecht te voelen. Ik had griep en was ongeveer zes weken ziek, en toen… gordelroos ontwikkelen direct daarna. Ik kan niet rusten. Ik blijf denken dat het gewoon stress is.
Eind maart veranderde alles. Ik ontdekte van de ene op de andere dag een knobbel in mijn lies ter grootte van een druif. Mijn adductorspier voelde ook strak aan, dus ik dacht op dat moment dat het een verrekte spier was, hoogstwaarschijnlijk door trainen in de sportschool. Een maand later zag ik eindelijk een dokter die de knobbel kon voelen en vertelde me dat het hoogstwaarschijnlijk een liesbreuk was en stuurde me naar een chirurg.
Tijdens de wachttijd voor de afspraak groeide de knobbel uit tot de grootte van een pruim en werd het steeds moeilijker om te lopen. De pijn werd met de dag erger tot 4 mei, toen ik uiteindelijk naar het ziekenhuis ging spoedeisende hulp.
Op 37-jarige leeftijd kreeg ik de diagnose kanker
Toen de dokter eindelijk kwam en me de resultaten van de test vertelde CT-scanDoc, hij zei dat het geen hernia was, maar zwelling van verschillende lymfeklieren. De SEH-arts liet het ‘C’-woord vallen: kanker. Die nacht bracht ik de nacht alleen door in het ziekenhuis, 37 jaar oud, ervan overtuigd dat mijn leven voorbij was. Het enige waar ik aan kon denken waren mijn acht kinderen en mijn man.
Bij de schrijver werd op 37-jarige leeftijd kanker vastgesteld. Met toestemming van de auteur
Toen ik de volgende dag naar huis ging om het aan onze kinderen te vertellen, werd onze auto uiteindelijk op de oprit in beslag genomen omdat we te laat waren met betalen. Ik verloor al mijn medicijnen uit het ziekenhuis waaruit ik werd ontslagen. Ik kon het de volgende ochtend herstellen, maar over pech gesproken.
Dat moment kwam hard aan. Dat zijn baan kwijtgeraaktdiagnose, financiële vrije val. Het voelde als een dieptepunt.
Ik moet doorgaan
Mogelijk loopt hij weg voor medische afspraken. Elke test brengt in kaart waar de kanker zich heeft verspreid. Een biopsie bevestigde diffuus grootcellig B-cellymfoom, en een PET-scan liet zien waar het zich had verspreid.
Toen mijn poort eenmaal op zijn plaats was, begon ik op 5 juni met chemotherapie, waarbij acht kinderen nog gevoed moesten worden, mijn huiswerk gecontroleerd en gerustgesteld dat het goed zou gaan met hun moeder.
Gedurende deze tijd is mijn man alles geweest. Hij werkte fulltime en zorgde voor ons huishouden terwijl ik actief werd behandeld.
Hulp vragen is moeilijker dan chemotherapie
We moesten onze trots inslikken en alle beschikbare middelen gebruiken. Voedselbanken, hulpprogramma’s voor schooldistricten, we gaan overal heen waar we kunnen helpen.
Voor iemand die altijd heeft gewerkt en voorzien, voelde het in eerste instantie als falen. Ik besefte dat dit vangnet bestond voor degenen die echt hulp nodig hadden.
Op 18 september 2025 kreeg ik de herinnering dat ik kankervrij was. Op 21 oktober kwam mijn PET-scan schoon terug en er waren geen tekenen van ziekte. Ik ben nog steeds bezig met het verwerken van wat mij het afgelopen jaar is overkomen. Ik ben niet meer dezelfde persoon als in september 2024.
De auteur is sinds 2025 kankervrij. Met toestemming van de auteur
Ik heb geleerd dat symptomen die worden afgedaan als ‘slechts stress’ serieus moeten worden genomen. Die trots kan je letterlijk doden als het je ervan weerhoudt hulp te zoeken. Dat onze kinderen veerkrachtiger zijn dan we denken, maar ook bewuster dan we zouden willen toegeven.
Ik heb geleerd dat je in de wereld van vandaag alles goed kunt doen – hard werken, je gezin onderhouden – en toch nog een ontslag of nog een diagnose krijgt die je leven drastisch verandert.
