“Dit geeft bedrijven feitelijk een luidspreker waarmee ze hun stem kunnen versterken boven die van anderen”, zegt dr. Robert Brulle, milieusocioloog aan de Brown University, over de huidige juridische structuur die bedrijfsuitingen beschermt. “En in een mediaomgeving waar zoveel concurrerende stemmen zijn, helpt het vermogen om je boodschap herhaaldelijk over te brengen, in tegenstelling tot andere stemmen, er veel toe om jouw standpunt onderdeel te maken van de publieke discussie en uiteindelijk onderdeel te maken van het als vanzelfsprekend beschouwde wereldbeeld.”
Daarbij komt nog het feit dat bedrijven niet alleen onbeperkt geld in de zwarte dozen van politieke actiecomités kunnen stoppen, maar dat ze ook rechtstreeks vanuit hun kas geld aan de politiek kunnen besteden.
“Veel mensen zouden in eerste instantie zeggen, denk ik, zakelijk zou moeten hebben het recht om te spreken”, zegt dr. Robert Kerr, een expert op het gebied van de vrijheid van meningsuiting in het bedrijfsleven en decaan van de school voor journalistiek aan de Universiteit van Oklahoma. “Als ik dan zou zeggen: oké, maar als je in een bedrijf investeert, hebben ze dan het recht om je investering voor politieke doeleinden te besteden? En ze zeggen bijna altijd nee – bijna iedereen, of ze zichzelf nu liberalen of conservatieven noemen. Want als mensen erover nadenken, realiseren ze zich… dat als een bedrijf het geld van zijn aandeelhouders kan uitgeven, ze het misschien wel uitgeven aan iets waar jij achter staat, maar misschien wel aan iets waar jij niet achter staat.”
Niemand wil het voor bedrijven illegaal maken om te spreken, maar niemand zou ze liever onbeperkte macht geven over de publieke sfeer. Het uitsluiten van bedrijven van het Eerste Amendement is logischer als je begrijpt hoe zij probeerden het amendement met succes te verwezenlijken.
IIn 1970 werkte Mobil Oil samen met New York Times om advertorials te maken, die we tegenwoordig vaak gesponsorde inhoud of merkinhoud noemen. Het bedrijf was een pionier op het gebied van ‘issue-advertising’, onder leiding van CEO Rawleigh Warner en voorzitter Herb Schmertz. De twee vestigden de persoonlijkheid van Mobil – slim, beschaafd, verantwoordelijk, een ‘denkende oliemaatschappij’, zoals zij het beschreven – en begonnen zijn bereik uit te breiden tot buiten het adverteren van Mobil-tankstations en benzinestations om ook zijn ideeën en beleidsvoorstellen te promoten. Wekelijks een opiniestuk plaatsen Tijd maakte deel uit van die strategie, net als het sponsoren van Masterpiece Theatre, het creëren van de Pegasus-literatuurprijs en het subsidiëren van vele documentaires en tv-shows.
