Mijn jonge prinses Nog geen 1 jaar oud schudde hij voor het eerst zijn hoofd en strekte zijn hand uit om de knuffel van zijn familieleden weg te nemen. Iedereen lachte hem uit, in de veronderstelling dat hij het zou vergeten.
Wat ze zich niet realiseren is dat ik hem zelfs op die leeftijd heb geleerd dat hij altijd een keuze had – iets wat ik niet had toen ik opgroeide.
Elke familiebijeenkomst begon op dezelfde manier toen ik klein was. Ik opende de voordeur van mijn grootouders en de geur van tamales, kalkoen, rijst en onze beste maaltijden Mexicaans-Amerikaans de wereld zal mij bij de deur begroeten. Ik hou van lachen, eten en familie, maar voordat ik me kan settelen, moet ik mezelf voorbereiden op het welkomstritueel.
Met mijn schouders gespannen en mijn stappen er op mijn tenen langs zitkamerIk bestudeerde de gezichten van de nieuwe bezoekers die bij ons gezelschap langskwamen. Beleefde glimlachen en golven worden als onbeleefd beschouwd, maar het voelt vreemd om genegenheid te tonen aan iemand die ik nog nooit heb ontmoet.
Als ik niet graag rond wilde lopen, kreeg ik een duw in mijn rug met een krachtig, dringend bevel van alle volwassenen tegelijk: “Zeg hallo!Dit maakt de volgende stap duidelijk: knuffel en kus elke volwassene in de kamer als teken van respect.
Naarmate de jaren verstreken, werd mijn weerstand steeds minder knuffel mensen Ik wist het niet en besefte steeds meer dat mijn grenzen er niet toe deden. Ik wil mijn dochter anders leren.
Een sociale reset die de weg vrijmaakt voor nieuwe normen
In 2020 werd ik een eerste keer moeder. Alsof de chaos en slapeloosheid na de bevalling nog niet genoeg waren, sloeg de pandemie toe en liet ons geïsoleerd achter en ervaarden we onverwachte veranderingen. Ik was volhardend om hem als baby niet aan risico’s bloot te stellen, maar hij babbelt en lacht nog steeds op FaceTime met mijn gezin. Hun verbinding groeit ondanks beperkingen en afstand.
Na zo lang uit elkaar te zijn geweest, waren we allemaal enthousiast over onze eerste ontmoeting. Ik liep door de deur terwijl ik mijn dochter vasthield, en de keuken was gevuld met mijn witharige ouders; hun gezichten lichtten op toen we binnenkwamen. De dag waarop ze hem in zijn wangen konden knijpen en hem met kussen konden verstikken, was eindelijk aangebroken.
Armen strekten zich uit, de glimlach werd breder en het geluid van babygefluister vulde de lucht. Mijn dochter keek om zich heen, pakte met de ene hand mijn haar en met de andere mijn kraag en brulde van verbazing.
Er klonk een collectieve zucht van teleurstelling. Dat matriarch en patriarch mijn familie is nog nooit uitgedaagd door een 1-jarige. Ze stapten dichterbij, in de hoop dat de nabijheid haar zou aanmoedigen om in hun armen te springen. Hij huilde harder.
Hun handen vallen, hun glimlach verandert in fronsen, en omkoping volgt: “Ik heb je een prachtige pop gegeven, en ik zal heel verdrietig zijn als je me niet omhelst.” Een andere tante kwam langs en zei: ‘Houd je niet van me? Echt waar!’
Hoewel ik wist dat deze uitspraken voortkwamen uit liefde en bezorgdheid, keek ik mijn dochter in de ogen en zei: ‘Het is oké, je kunt bij mij blijven.’ Hij liet zijn greep op mijn haar en kleding los, legde zijn hoofd op mijn schouder en slaakte een zucht van verlichting.
Ik zag de mijne tante en oomnerveus en krachtig voelen. Ik verzekerde hen dat hij hen op zijn eigen tijd en op zijn eigen manier genadig zou zijn.
Ik waagde mijn kans en creëerde een leermoment
Ik begon gesprekken met mijn familie die we nog nooit eerder hadden gehad, en legde uit wat zij als grofheid beschouwden generatie het wordt nu als mijn trots beschouwd.
De familiebijeenkomst gaat door. Soms rent mijn dochter naar de deur om hen te begroeten en slaat van vreugde haar armen om hun nek; andere keren rende hij langs hen heen en riep “hallo!” en ging meteen naar de bank.
Naarmate de tijd verstrijkt, veranderen hun verwachtingen en is hun teleurstelling niet langer zichtbaar. Veel opmerkingen zijn gegaan van “Ga je je dochter laten wegkomen zonder mij een knuffel en een kus te geven?” tot “Oké, ik zal hier zijn als hij wil spelen.”
Respect en liefde kunnen nu in verschillende vormen voorkomen. Het is een traditie die de moeite waard is om door te geven.
