Het is geen geheim wanneer je wordt ouderer vond een enorme identiteitsverandering plaats.
Mijn hele wereld was veranderd, en hoezeer ik me er ook op had voorbereid, ik zou het nooit echt begrijpen totdat het gebeurde. Opeens kun je niet meer douchen zonder het aan te kondigen.
Toen die identiteit voor mij veranderde ging gepaard met ontslagenIk moest mijn hele leven twee keer resetten in een tijdsbestek van een paar maanden.
Een paar maanden nadat ik weer aan het werk was, werd ik ontslagen
Ik ben bevallen en twaalf weken later… weer aan het werk. Een paar maanden na mijn terugkeer kreeg ik bericht dat mijn positie aan het einde van het jaar niet langer gefinancierd zou worden. Ik had een opzegtermijn van drie maanden om werk te zoeken tijdens de vakantie- en verkiezingsperiode, maar kon geen nieuwe baan vinden.
Ik vier het nieuwe jaar, wetende dat ik niet weet wat er daarna zal gebeuren. Toch blijf ik hoopvol. Het is bijna een jaar geleden en ik ben er nog steeds mee bezig op zoek naar fulltime werk.
Voor veel mensen is werk eenvoudigweg een middel om de huur te betalen, wat een geldig en gezond werkgelegenheidsperspectief is. Maar mijn beide ouders waren mensen wier carrière veel persoonlijke betekenis voor hen had en deel uitmaakte van hun identiteit, dus ik denk niet dat het toeval is dat ik ook werk zocht dat mij een doel gaf.
Ik heb mezelf altijd gezien als een werkende ouder
Als ik mezelf als ouder voorstel, zelfs voordat ik besluit dat dit het juiste voor mij is, zie ik mezelf als ouder werkende ouders. Er was nooit een deel van die droom dat een versie van mezelf mogelijk maakte die niet de financiële stabiliteit en identiteit had die mijn baan mij bood. Mijn moeder legde niet alleen de nadruk op financiële stabiliteit en onafhankelijkheid, maar was ook een rolmodel voor mij, en dat gold ook voor andere vrouwen in mijn leven die hun kinderen als alleenstaande moeders opvoedden.
Door mijn werk kan ik op een duidelijke manier zien wat mijn bijdrage aan het huis is. Ik maak hoger inkomen dan mijn partner. De financiën zijn nog steeds krap, zoals dat voor veel gezinnen het geval is, maar ik weet dat zelfs op dagen dat ik niet zoveel de was doe als ik had gepland, ik nog steeds een salaris heb waarmee we de huur kunnen betalen en luiers kunnen kopen.
De auteur werkt freelance terwijl ze haar kind opvoedt. Met toestemming van de auteur
Nu moet ik mijn identiteit herijken buiten en als onderdeel van mijn relatie met mijn kind. I kinderopvang niet kunnen betalen weer totdat ik een voltijdbaan had, en ook al kreeg ik een freelancesalaris, het was niet genoeg om in de meeste van onze behoeften te voorzien.
Er zit ook waarde in mijn onbetaalde werk
Ik kies ervoor om het te begrijpen en te waarderen onbetaald werk Ik doe het als ouder die bijna elke dag thuis is met mijn peuter, ook al is het grootste deel van de samenleving dat niet, zowel financieel als sociaal.
Ik kan mezelf niet definiëren aan de hand van mijn kleinere salaris. Als ik mijn kind laat zien hoe het bepaalde woorden moet uitspreken of fantasierijk spel aanmoedig, doe ik iets belangrijks voor mijn gezin. Mijn huishoudelijk werk wordt in principe 24/7 gedaan en mijn partner kan betaald werk doen.
Mijn dagen zijn gevuld met werk als thuisblijvende ouder, wat ik niet helemaal begreep van thuisblijvende ouderdagen totdat ik het meemaakte. De mentale last van het voldoen aan en aanpassen aan de steeds veranderende behoeften van uw kind, terwijl u tegelijkertijd huishoudelijk werk, freelancen en het zoeken naar een voltijdbaan moet combineren, is enorm.
Mijn partner is een zeer betrokken en liefdevolle vader, maar de realiteit is dat ik de persoon ben die ons kind het meest ziet, en als gevolg daarvan zijn bepaalde verantwoordelijkheden op mij gevallen. We vinden het belangrijk om strikte genderrollen in ons gezin af te wijzen, maar de omstandigheden hebben ons gedwongen extra hard te werken om er niet te veel in te vervallen.
Ik ben flexibel, maar voel me soms geïsoleerd
Dan is er nog het feit van sociaal isolement. Ik moest harder werken om sociale interacties met volwassenen buitenshuis te vinden. Soms neem ik contact op met oudergroepen, woon ik voorleesmomenten bij in de bibliotheek, of vraag ik mijn schoonmoeder voorrang om op mijn peuter te passen, zodat ik tijd kan vrijmaken om vrienden te ontmoeten of nieuwe vrienden te maken. Dit is niet altijd genoeg, maar het helpt me een gevoel van eigenwaarde te behouden en geeft mijn kinderen andere mensen, en soms kinderen, waarmee ze een sterke band kunnen ontwikkelen, wat goed voor hen is.
Natuurlijk is mijn leven niet vol spanning en strijd. Ik heb meer flexibiliteit om mijn peuter naar de tandarts te brengen en tussen de dutjes door met hem te spelen. Al deze dingen zijn magische ervaringen geweest, en ik weet dat wat er ook gebeurt, ik met veel plezier op deze tijden zal terugkijken en de herinneringen zal koesteren die ik met hen deelde toen ze nog zo jong waren. Toch wil ik nog steeds dat mijn kinderen mij leren kennen als iemand die heel veel van hen houdt, maar ook zelfstandig is, hobby’s heeft en een carrière heeft, zodat ze begrijpen dat zo’n leven voor hen mogelijk is.
Als gezin zullen we manieren blijven vinden om de schoonheid en saamhorigheid in het leven te zien, ondanks tegenslagen, en elkaars harde werk waarderen, betaald of onbetaald, en ons in elkaar inleven. Ik waardeer ook meer dan ooit het werk van thuisblijvende ouders, en ik zou willen dat ik de last die zij eerder in hun leven met zich meedragen, zou kunnen begrijpen. Deze lessen zullen voor mij waardevol zijn, zelfs als de financiële omstandigheden – hopelijk – veranderen.
