Stephan Jenkins gaat alleen akkoord met een muziekfestivalboeking als zijn band Third Eye Blind op een bepaald tijdstip kan optreden.
“Het moet rond 18.00 uur zijn als de zon ondergaat”, zei hij, en dat is het tijdstip waarop hij zondag zal spelen in de wedstrijd van dit weekend. Stagecoach-festival in India. “Het licht bevindt zich in een transitie en er is op dat moment een soort energie aan de gang.”
Zou hij niet liever in de krantenkoppen staan?
‘Sluitingen zijn niet geweldig. Ze zijn goed voor je ego – ze zien er groot uit. Maar daarna moet iedereen naar huis. De mollies zijn zwak en iedereen is uitgeput.
‘Dit’, voegt hij eraan toe, waarmee hij het magische moment bedoelt, ‘is het moment waarop je echt tot leven komt: ‘De nacht staat voor de deur – het wordt geweldig.’ En toen hebben we hem gepakt.
“Hoe Dat we dat kunnen doen, is mij een raadsel.”
Dat zou niet zo moeten zijn: bijna dertig jaar nadat Third Eye Blind bovenaan de alternatieve rocklijsten van Billboard stond met ‘Semi-Charmed Life’ – een vrolijk deuntje over drugs en seks – is de muziek van Jenkins nog steeds populair op TikTok en Spotify, waar vier van zijn nummers elk meer dan 100 miljoen streams hebben. (Voor de goede orde: dat waren ‘The Semi-Charmed Life’, ‘How It Became’, ‘Jumper’ en ‘Never Let You Go.’)
Dankzij de omhelzing en nostalgie van generatie Z onder degenen die erbij waren, bevindt de rock uit de jaren 90 zich midden in een belangrijk moment, en Stagecoach is daarop geen uitzondering. Naast Third Eye Blind is dit jaar ook de editie van het jaarlijkse countryfestival te zien Kraaien tellen, StruikenMuurbloempjes en Hootie & Blowfish.
Om de mening van Jenkins hierover te horen, sprak ik de zanger onlangs op een middag in de EastWest Studios, waar Third Eye Blind een cover aan het opnemen was van David Bowie’s ‘Heroes’ als onderdeel van een Amazon Music-promotie in samenwerking met Stagecoach. Jenkins, 61 jaar oud en woonachtig in San Francisco, had non-stop gereisd, zei hij, en was verkouden; Terwijl we in de studio zaten, schudde hij een zwarte reisfles tevoorschijn.
Wat is er?
Volledig zwaaien dat ik zal stoppen. Als ik reis, merk ik dat het erg moeilijk is om de dingen te krijgen die ik nodig heb. Dus om vitamines binnen te krijgen, om wei-eiwit te krijgen, om creatine te krijgen, om leeuwenmanen en magnesium en visolie te krijgen – wat oliën voor je hersenen – gebruik ik dit product gewoon omdat het alles in één pakket combineert. Ik onderschrijf het bedrijf niet of zo.
Hebt u de laatste tijd graag gedronken of drugs gebruikt?
Ik drink geen alcohol – het is bijna twee jaar geleden. Ik denk dat vriendelijk zijn en buiten je normale manier van denken treden iets waardevols is. Maar ik zoek harmonie met andere mensen, en dat is onmogelijk – ik denk dat het niet waar is – als je ketamine gebruikt of wat dan ook.
Eén gezondheidsstroming zegt dat de rol van alcohol als sociaal smeermiddel groter is dan de fysieke impact ervan.
Dat is Scott Galloway. Hij was hier heel stellig over: “Iedereen gaat uit en wordt dronken en heeft seks met elkaar en dan vind je een partner in plaats van thuis te blijven en te masturberen op porno.” Dat is het hele argument. Ik vind Scott leuk. Ik denk dat we vrienden zouden zijn als we met elkaar zouden praten. Maar ik denk dat hij spreekt door de lens van zijn diepgewortelde sociale angst. En ik heb die sociale angst niet.
Hoe kwam Third Eye Blind op de rekening van Stagecoach terecht?
Ze vroegen het mij. Er zijn interessante dingen aan countrymuziek – een feit dat ik als songwriter kan begrijpen, ook al ben ik geen countrymens en ga ik niet naar country. Er zitten ook MAGA-elementen in.
Ik vraag me dat af. Jij beroemde trol conservatief publiek tijdens een concert gehouden tijdens de Republikeinse Nationale Conventie in 2016.
Iedereen die mij opzoekt, weet dit over mij: ik noem (president Trump) een freak. Maar ik geloof niet dat dit een dienst is die specifiek in de politiek wordt verricht. Ik schrijf over politiek – ik werk momenteel aan een artikel met een intellectueel argument dat ik graag zou willen verdedigen met betrekking tot de in mijn ogen politieke en sociologische omstandigheden. Maar tijdens een concert zal het wel werken.
Waar ik naar op zoek ben, is dat mensen weer beseffen dat dit goed voelt: dit is wie ik ben, dit is wat ik wil – en Dat Nee. Het is een verandering in hoe jij je voelt, en wat de Democratische Partij in de war heeft gebracht is: “Hoe voel je je?” De andere partij zegt nu: “Je hebt het recht om de mensen die ik haat te haten.” Het is een gevoel.
Naar uw mening zijn rechtse groepen beter dan linkse groepen in het oproepen van emoties.
Maar toen kwam Bad Bunny uit (bij de Superbowl) en zei: “Alles wat je haat – ik zal het allemaal duidelijk maken.” En het is briljant. Op de maanlanding na was dit het belangrijkste dat ik ooit op televisie heb gezien.
Wauw.
Vertel me iets belangrijkers dan dat. PB achtervolgen op de snelweg? Dit is een moment waarop een groot aantal Amerikaanse kiezers zich omdraait. Let op mijn woorden. En Bad Bunny deed het niet omdat het hem het gevoel zou geven – hij deed het vanwege wat er zou gebeuren. Zijn voldoening komt daaruit voort.
Ik denk dat daar sprake is van een stukje zelfverheerlijking. Hij ziet er echt cool uit.
Dit is iets anders dan jezelf verheerlijken; het gaat erom deel uit te maken van een ideaal. Het is leuk om naar te kijken, maar ik denk dat het meer gaat om een representatie van iets.
Je ziet er geweldig uit, als ik het mag zeggen.
Ik was vroeger mooi – ik denk niet meer dat ik mooi ben. Maar als je op het podium wilt verschijnen en een popster wilt worden, moet je jong zijn. Er is geen andere manier om het te doen. Je moet slapen, je moet vitamines slikken, je moet naar de sportschool. Ik ben ziek en ben vandaag naar de sportschool geweest. Geen probleem: een paar pull-ups, een paar push-ups, een paar squats.
Als ik zou zeggen dat Third Eye Blind een van de weinige bands uit de jaren 90 op Stagecoach was, zou je dan boos zijn als het werd omschreven als een band uit de jaren 90?
Ja, juist. Radioheads ‘Creep’ kwam uit in 1993. Is dit een band uit de jaren 90?
Dat is niet hoe ik het zou omschrijven.
Ze werden opgezadeld met “Creep” als hit, en het is nog steeds het enige nummer dat de meeste mensen kennen. Niemand kent ‘Kind A.’ Ja, ik hou van dat liedje. Maar als je naar de massa kijkt, is het enige nummer dat iedereen kent ‘Creep’. Maar dat is niet wat hun concert triggerde, en dat is niet wat mijn concert triggerde. Dus wat mij een beetje irriteert, is dat als ik daarover moet praten, dit betekent dat ik – met respect – met iemand praat die niets van mij weet.
Ik ga binnenkort een nieuw album maken en hopelijk wordt dit het beste album dat ik ooit heb gemaakt. Maar het zal hoogstwaarschijnlijk niet op de radio worden gedraaid, omdat ik vijf nummers heb die nog steeds op alternatieve radio worden gedraaid. En ik ben blij dat het gebeurde. Dus toen KROQ ons vroeg om dit jaar hun kerstshow te komen spelen, zijn wij komen spelen. Dat hebben we met veel plezier gedaan.
Acoustic Christmas heeft verschillende bands die enige tijd geleden hits waren: Kakkerlak vaderVolledig Amerikaanse afwijzing, vluchtigheid.
Natte voeten speelde ook. Ik wou dat ik mijn band Wet Leg had genoemd.
Terwijl ik dit voorbereidde, realiseerde ik me dat ik niet weet of je getrouwd bent of niet.
(Stilte)
Hetzelfde geldt voor kinderen – ik weet niet of je die hebt.
(Stilte)
OKÉ.
Lang geleden had ik een zeer openbare relatie, en het was voor ons beiden erg pijnlijk en beschadigde de relatie.
Charlize Theron en Stephan Jenkins in Los Angeles in 1998.
(Jeff Kravitz / FilmMagic)
Ik neem aan dat we het over jou en Charlize Theron hebben.
Ik heb daarna gezworen dat niet meer te doen. Ik ben nu een firewall aan het maken van wat beschikbaar is en wat niet.
Beschikbaar voor mij als journalist.
De meeste mensen die dit doen, hebben het gekke gevoel van ‘kom maar binnen’, en ik zie het voordeel helemaal niet.
De meeste artiesten bedoel je.
Artiesten, politici, beroemdheden – iedereen die aandacht wil.
Ik ben gewoon benieuwd hoe het single- of getrouwd zijn jouw songwriting beïnvloedt.
Wat ik probeer te zeggen is dat veel van mijn liedjes gaan over de impact en wrijving in een relatie – hoe we tegen onszelf vechten en onszelf vinden, of niet. Ik denk dat vrouwen mijn inspiratie zijn.
Nog een vraag uit de jaren 90, sorry: heeft het je ziel gedood om een zuivere radiobewerking te moeten doen van “Semi-Charmed Life”?
Ik weet het niet meer. Ik wil het niet op de radio zetten.
Dat is niet waar.
Ik wist dat het waar was – ik wilde niet dat het de eerste single op de plaat zou zijn. Ik wil dat ‘Losing a Whole Year’ de eerste single wordt.
Het is maar goed dat je bent afgewezen, toch?
Ik weet het niet. Ik bedoel, onze platenmaatschappij wilde daarna geen nummer meer maken (“Semi-Charmed Life”). Ze willen maar één ding doen en er klaar mee zijn. Dat is waar de hele cultuur zit: er is geen vertrouwen of steun voor ons als kunstenaars. Ik ben niet de Laura Nyro van David Geffen.
Maakt dat je verdrietig?
Juist. Ik heb het gevoel dat ik voor altijd verkeerd begrepen word door platenlabels.
Vorig jaar had Stagecoach dat ook Goo Goo-poppenwiens oude nummer “Iris” een nieuw publiek blijft bereiken.
Ik vraag me af of het nummer nieuw leven is ingeblazen omdat Phoebe Bridgers het coverde.
Voel jij verwantschap met bands die in een ander tijdperk zijn ontstaan, maar nog steeds tot op zekere hoogte relevant zijn?
Nee. Soms is er beweging in de band, en dat is goed. Maar ik denk dat ik op de een of andere manier altijd gescheiden ben geweest. Dit is niet zo bedoeld; ik speel graag met andere mensen.
Voor mij zie je er niet uit als een schrijnwerker.
Volgens mij niet ik Nee een timmerman. Maar ik heb me nooit onderdeel van een scène gevoeld.
Mijn theorie hierover is dat de reden dat je je ertegen verzet om als een band uit de jaren 90 te worden gecategoriseerd, is omdat je hierdoor in gedachten naast de minst gerespecteerde bands van die tijd staat – Sugar Ray, Smash Mouth, de Cherry Poppin’ Daddies – en niet de meest gerespecteerde. Misschien heb je minder problemen als je gegroepeerd bent met Counting Crows.
Wat ik hoor is dat je gewoon een tijdperk verkent. En ik zit niet in dat tijdperk, ik zit erin Dit tijdperk. Echt. Ik wil geen herinneringen ophalen aan de goede oude tijd, denk ik Dit Het zijn de goede oude dagen, en ik ben er zo klaar voor om ze onder ogen te zien. Ik ben vol hoop over de toekomst en ik denk dat ik mijn meest volhardende zelf moet zijn om bij te dragen aan de toekomst. Ik wil dus niet met dat knobbeltje te maken krijgen.
Dat brokje?
Je plaatst mij in één categorie. Ik heb geen gebrek aan respect voor die categorie, maar als ik denk dat ik indruis tegen mijn diepste begrip van mezelf als kunstenaar – iemand die de tijd neemt en deze distilleert uit plastic elementen die ze kunnen manipuleren om vorm te geven aan het begrip van iemand anders. Dat is waar ik in geïnteresseerd ben. En ik vind de jongens van Sugar Ray echt leuk. Mark McGrath is een geweldige kerel.
