Een Google-zoekopdracht was alles wat nodig was om mij te overtuigen om van Miami naar het landelijke Colorado te verhuizen.
Vlak voordat ik afstudeerde, heb ik me aangemeld voor een programma dat opkomende journalisten koppelde aan publicaties op vakgebieden die extra berichtgeving nodig hadden.
Dit programma matchte mij met een kleine lijst gemeenschappen in de buurt van bergenen slechts een paar foto’s die ik online vond van het gebied, met een achtergrond van met sneeuw bedekte toppen en veel groene ruimte, hadden me verkocht.
Het ging niet zoals ik had verwacht – en ik ging bijna weg – maar ongeveer drie jaar later begon Colorado zich als thuis te voelen.
Het was een aanpassing om in een klein, landelijk stadje te wonen
Door te leren snowboarden voelde ik me thuis in Colorado. Kylea Henseler
In eerste instantie had ik het gevoel dat ik dat wel had gedaan overgebracht naar Hallmark-films.
De stad zelf heeft slechts ongeveer 1.000 inwoners, een paar restaurants, het enige stoplicht in tientallen kilometers, en een kruidenierswinkel die zo duur is dat ik 45 minuten naar de dichtstbijzijnde stad reed om te winkelen.
Aan de andere kant dwong het gebrek aan restaurants en betaalbare boodschappen mij daartoe een veel betere kok wordenen ik heb vaardigheden geleerd die ik tot op de dag van vandaag met me meedraag.
De gemeenschap is ook prachtig, met wandelpaden, een netwerk van mountainbikeroutes, adembenemende uitzichten op de bergen en gemakkelijke toegang tot activiteiten zoals wandelen en zelfs rots- en ijsklimmen.
‘S Nachts is de lucht zo donker dat je elke ster kunt zien.
Hoewel ik vanuit Miami hierheen ben verhuisd, vind ik het niet eens erg om niet te genieten van het bruisende nachtleven van Florida. Echt, ik had het gewoon moeilijk om met iemand van mijn eigen leeftijd om te gaan tijdens mijn eerste jaar dat ik in Colorado woonde.
De meeste buren in mijn stadje leken minstens twee keer zo oud als ik. Het is voor mij niet gemakkelijk om een derde activiteit of ruimte te vinden die ik kan vinden andere mensen ontmoeten ook toen ik in de twintig was – zelfs de dichtstbijzijnde betaalbare sportschool was amper een uur van mijn appartement verwijderd.
Hoewel de belofte van avontuur me naar Colorado lokte, besefte ik al snel dat het doen van de meeste activiteiten waarin ik geïnteresseerd was, zoals snowboarden, onmogelijk was met een klein salaris. Bovendien heb ik niet veel lokale vrienden met wie ik het kan proberen.
Binnen een jaar bevond ik me duizenden kilometers verwijderd van iedereen die ik kende en kon ik nauwelijks overleven. Toen kwam ik erachter dat ik mijn baan zou verliezen.
Het zoeken naar een nieuwe rol bracht de boel op zijn kop, maar het hielp me wel het meeste uit mijn nieuwe huis te halen
Ik heb drie jaar in Colorado gewoond voordat ik eindelijk het iconische Red Rocks Amphitheatre bezocht. Kylea Henseler
Ongeveer acht maanden nadat ik was begonnen met de baan die me naar Colorado bracht, vertelde mijn baas me dat ze mijn contract voor volgend jaar niet zouden verlengen.
In eerste instantie was ik bang. Ik ben het ermee eens dat de baan niet goed bij me paste, maar het bleek wel een werken niet veel anderen in mijn vakgebied in de buurt. Ik overwoog het gebied te verlaten.
Gelukkig was er kort nadat ik het nieuws had gekregen een vacature voor een verslaggever in een nabijgelegen stad, die ongeveer 20.000 inwoners telde.
Ik kende het al omdat ik er meerdere keren per week naartoe reed om te sporten en boodschappen te doen, en hoewel het nog vrij klein was samenhangende gemeenschaper zijn nog veel dingen te doen en mensen te ontmoeten.
De baan paste beter bij mij, omdat ik het soort buiten-, cultuur- en feature-schrijven mocht doen waar ik altijd van heb genoten. Het loon is ook meer.
Uiteindelijk, met een hoger salaris en meer toegang tot activiteiten en mensen, ben ik er het beste van gaan maken woont in Colorado.
Vrienden maken was in het begin moeilijk, maar ik had meer plekken om het te proberen in mijn grote stad. Ik realiseerde me ook dat veel andere mensen in hetzelfde schuitje zaten als ik, dus als ik meisjes van mijn leeftijd ontmoette (vooral als ze ook nieuw waren in de stad), vroeg ik ze mee uit voor koffie en vertelde ik ze dat ik vrienden probeerde te maken. Vaak doen zij dat ook.
Ik gebruik ook derde ruimtes, zoals de sportschool, om mezelf bezig te houden en te socialiseren. En toen ik me eenmaal financieel stabiel voelde, gaf ik het geld uit snowboard uitrusting en profiteerde van een gratis lesprogramma waarover een van mijn nieuwe vrienden me vertelde.
Het heeft een paar jaar geduurd, maar ik begon me eindelijk thuis te voelen in Colorado. Soms twijfel ik nog steeds over mijn keuze om te verhuizen, maar dan sneeuwt het en herinner ik me dat Florida dit soort poeder niet krijgt.
