‘Eat Me’-recensie: het bereiken van een doodlopende weg in een foodie-wonderland

Talene Monahon, een Amerikaanse toneelschrijver van Armeense afkomst, schreef een van de meest besproken toneelstukken van 2025: ‘Meet the Cartozians.’

Het stuk, dat buiten Broadway in première ging bij Second Stage Theatre, onderzoekt de Armeens-Amerikaanse identiteit door de lens van gepolitiseerde raciale classificatie, waarbij de juridische geschiedenis en de hedendaagse gevolgen zij aan zij worden bekeken in een slim tweeluik-komediedrama dat een grote productie in Los Angeles waardig is.

Daarom keek ik uit naar de nieuwste film van Monahon, ‘Eat Me’, die in première ging op South Coast Repertory, waar het stuk vorig jaar werd ontwikkeld op het Pacific Playwrights Festival. Ik wou dat ik enthousiast kon zijn, maar ‘Eat Me’ is een meedogenloos uniek werk dat zijn eigen duistere verbeelding voedt.

Sommige toeschouwers bij de matinee van zondag leken bezwaar te hebben tegen enkele korte onderbrekingen in het stuk. Een van de drukke vroege uitgangen bracht een luide protestboodschap uit.

Ik vind aarzeling bij het schrijven beledigender dan vieze praatjes. Monahon, wiens indrukwekkende lijst met werken onder meer ‘The Good John Proctor’ omvat, is te vrij om zich met de onderwerpen eten en plezier bezig te houden. Ik kon het niet laten om aan een ander stuk te denken dat culinaire thema’s caleidoscopisch behandelt, Julia Cho’s ‘Aubergine’, een lyrische meditatie over eten, cultureel erfgoed en de dood die echt indruk op mij maakte. Vertegenwoordiger Berkley in 2016 zag ik hem weer binnen Vertegenwoordiger South Beach in 2019.

Monahon had een aantal veelbelovende dramatische aantekeningen voorbereid, maar de grotere visie van het drama ontging hem nog steeds. De personages die hij assembleert hebben een pittige intriges. Maar de scènes die hij voor deze sympathieke en lastige excentriekelingen ontwierp liepen op niets uit.

‘Eat Me’, geregisseerd door Caitlin Sullivan, speelt een kat-en-muisspel met zijn publiek en wil zijn geheimen niet prijsgeven. Maar de kat was zo druk bezig met het achtervolgen van zijn staart, dat de muis afdwaalde en zich oprolde voor een dutje.

Chris (Sheldon D. Brown), een homoseksuele zwarte man die een schrijnende medische ervaring heeft meegemaakt, heeft zijn leven een andere wending gegeven sinds hij het ziekenhuis verliet. Hij woont nu samen met Cindy (een formidabele Anne Gee Byrd), een veel oudere, excentrieke blanke vrouw wiens leven draait om haar katten, zowel dood als levend.

Het blijkt dat Chris zijn carrière als administratief advocaat heeft opgegeven voor een leven vol lekker eten en heerlijk eten. Zijn zwangere zus, Beatrice (Kacie Rogers), en zijn vrouw, Jen (Carolyn Ratteray), zijn geschokt als ze horen dat hij niet zal terugkeren naar het bedrijf. Ze raakten in paniek omdat hij zijn leven verloor omdat zijn lichaam niet-gespecificeerde ‘seismische veranderingen’ onderging.

Jake Borelli, links, en Sheldon D. Brown in “Eat Me” bij South Coast Repertory.

(Robert Huskey / South Coast-repertoire)

De meeste avonden kijkt Chris graag tv met Cindy, die het tegenovergestelde is van een foodie. De koelkast is gevuld met ijsbergsla, ranchdressing en cola light. Hij geeft meer om wat zijn kat eet dan om zijn eigen dinermenu.

Maar Chris begon tijdelijk weer te daten. Hij heeft afgesproken om Stevie (Jake Borelli), een slechterik die in een Nintendocore-band zit, te ontmoeten in een luxe Italiaans restaurant. Deze twee mannen hebben niet veel gemeen, behalve dat ze allebei de stukken van hun gebroken leven weer oppakken.

Monahon laat scènes tegelijkertijd plaatsvinden, zodat terwijl Chris op een date is, hij tegelijkertijd zijn ervaringen aan Cindy rapporteert. De vloeibaarheid van deze techniek is verfrissend, maar het probleem is dat er niets is om op voort te bouwen. Er worden ons fragmenten van het verhaal gegeven, maar er is geen sprake van een voorwaartse impuls, alleen maar een hoop onzin.

Sheldon D. Brown en Anne Gee Byrd in de wereldpremière van South Coast Repertory in 2026 van “Eat Me” van Talene Monahon.

(Scott Smeltzer / South Shore-repertoire)

Wat het drama achtervolgt is de mysterieuze figuur The Gourmand (Jeorge Bennett Watson). Hij verschijnt soms als ober die Chris meer tijd biedt om te beslissen wat hij wil bestellen (“het grootste geschenk dat we ons kunnen wensen”) en soms als een actief figuur in de online Gourmet-Gourmand-gemeenschap die altijd enthousiast is over gastronomische extase of iets anders.

De productie voelt rommelig aan en de casting helpt niet bij het oplossen van de puinhoop. Het ontwerpteam, dat inspeelde op de vloeibaarheid van het werk, liet ons graag in het duister tasten voordat we voor een ongevraagde verrassing kwamen te staan.

“Eat Me” is een vreemde maar toepasselijke titel. Het eerste dat in je opkomt is ‘Alice’s Adventures in Wonderland’ van Lewis Carroll, en het verband is meer dan alleen verleiding en consumptie. Monahon en Carroll schreven beiden over explosieve paradigmatransformaties.

Wat er met Chris gebeurde, werd eindelijk min of meer uitgelegd. De verandering die hij ervaart, van een door werk gedreven man naar een man die zin heeft in sensueel genot, verklaart deels zijn vriendschap met Cindy. De combinatie van Chris’ kwetsbaarheid en Cindy’s koppigheid roept aspecten op van de intergenerationele relaties in ‘Little Bear Ridge Road’ van Samuel D. Hunter, hoewel ‘Eat Me’ Hunter’s psychologische ontroering en aanhoudende dramatische focus mist.

Cindy is misschien het tegenovergestelde van een sybariet, maar ze weet iets over hoe mensen in de loop van de tijd veranderen. Op een dag, zo vertelt hij, ontdekte hij dat hij de vorm van een gordeldier had aangenomen. Uiteindelijk veranderde hij terug, maar nu het einde van zijn leven dichterbij kwam, wenste hij dat hij voedsel voor zijn kat zou worden en zo opnieuw in een dier zou veranderen.

We bevinden ons niet echt in een wonderland, maar we bevinden ons op surrealistisch terrein in een toneelstuk dat ideeën verdraait, niet om het publiek te plezieren, maar eerder om een ​​avontuurlijke toneelschrijver te bevrijden wiens nieuwe stijl voortijdig uit zijn cocon tevoorschijn komt.