‘Normale’ recensie: Bob Odenkirk verdiept zich in zijn hedendaagse heldendaden

Het is Bob Odenkirk “Niemand” of is hij “normaal”? Zijn voortdurende uitwissing van zijn karakter in het recente tijdperk van de actiehelden is iets waar hij en scenarioschrijver Derek Kolstad doorheen moesten werken met een therapeut, maar de nieuwste aflevering in “Verrassing! Bob Odenkirk vermoordt mensen!” het microgenre is “Normal”, een titel die suggereert dat er niets normaals op het scherm zal gebeuren.

Wat is precies ‘normaal’? In de film geregisseerd door Ben Wheatleyhet is de naam van een typisch klein Amerikaans stadje in Minnesota, waar Ulysses Richardson (Odenkirk) tijdelijk dienst doet als interim-sheriff na de dood van de vorige bewoner van het kantoor. Hij geniet nogal van het Norman Rockwell-achtige landschap waar hij doorheen loopt, waarbij hij zijn omgeving beschrijft in uitgebreide gesproken berichten aan zijn vervreemde vrouw die als verhaal dienen.

Maar de woorden van Ulysses komen niet overeen met wat we op het scherm zien (of de proloog die zich afspeelt tijdens een geheime bijeenkomst van yakuza-gangsters). Hij prijst hoe aardig en, ja, alles ziet er normaal uit, terwijl hij ook de details opmerkt die misgaan in zijn kantoor, zoals een compleet en niet afgesloten arsenaal en de overlijdensakte van wijlen sheriff Gunderson (Pat Harris, alleen te zien op foto).

Dat klopt, Gunderson, een naam die beroemd is geworden door een andere Minnesota noir, de hit ‘Fargo’ van de gebroeders Coen uit 1996, waarvoor Frances McDormand een Oscar won als zwangere politiechef Marge Gunderson. Maar het punt van het openlijk verwijzen naar een film die zo grappig en vlot is als ‘Fargo’, is dat het ons alleen maar aan ‘Fargo’ doet denken, dus je film kan maar beter net zo goed zijn – of op zijn minst dichtbij. Helaas geldt dit voor ‘Normaal’ niet.

‘Fargo’ vindt zijn humor in de combinatie tussen ‘Minnesota Nice’ en de duistere kant van de misdaad die het onderzoekt. “Normaal” probeert hetzelfde te doen, maar werkt niet. Niemand probeert een accent te gebruiken en sommige oubollige zinnen werken gewoon niet, zelfs niet van ondersteunende sterren als Henry Winkler en Lena Headey.

‘Normal’ werd niet alleen geboren uit de familie Coens maar ook uit Tarantino. Wheatley’s eerdere werk, vooral zijn foto uit 2016 “Gratis vuur”, doordrenkt van het overdreven geweld dat is ontwikkeld door de makers van ‘Reservoir Dogs’. ‘Normaal’ bevindt zich precies in de zone van buitensporig vuurgevecht, onderbroken door naalddruppels en ironische uitdrukkingen.

Er is nog een DNA-streng afkomstig van scenarioschrijver Kolstad, die ook ‘John ​​Wick’ heeft uitgevonden. Het lijkt erop dat hij keer op keer hetzelfde scenario schrijft – de goede kerel bewijst met tegenzin dat hij over heel specifieke vaardigheden beschikt – maar hier zijn referenties uit de jaren 90 verwerkt, waarbij hij de setting van ‘Fargo’ en Japanse inspiratie ontleent aan Tarantino’s werk. ‘Vermoord Bill’ bracht de yakuza naar Minnesota. Het is een stadsgeheim dat de sheriff van buitenaf nog niet heeft onthuld, ook al ruikt hij dat er iets mis is.

Het lijkt ook op “The Wicker Man” (1973), waarin een gesloten gemeenschap iemand oproept waarvan zij denken dat hij een ongelukkige agent is, om tot een soort mislukking te worden gemaakt. Maar Ulysses was scherper dan ze hadden verwacht en was verreweg beter in het gebruik van wapens dan wie dan ook. Dit is een van die inspanningen waarbij er absoluut geen gevaar is en er geen inzet is, omdat je nooit gelooft dat onze helden in enig gevaar verkeren. (“The Wicker Man” had tenminste het lef om dat te doen.)

De Rube Goldberg-machine van het complot begint wanneer een ongelukkig stel een lokale bank berooft, wat een reeks gebeurtenissen veroorzaakt die zullen resulteren in een besneeuwde, nachtelijke impasse, waarbij de hele gemeenschap Ulysses aanvalt, die samenwerkt met Sheriff Gunderson’s wees, Alex (Jess McLeod). Vuur en ijs botsen zeker prachtig, maar de actie hier is louter utilitair en donker.

Je kunt je horloge instellen op dit (gelukkig) scenario van 90 minuten: na 40 minuten slaat het geweld toe, op het hele uur wordt Ulysses op schokkende wijze verraden. In de toespraak werd alles vele malen uitgelegd, maar er viel niet veel af te leiden behalve dat je in een restaurant geen geladen wapens als versiering mag gebruiken.

De ironie en zinloosheid van dit bloedbad zijn verontrustend, vooral wanneer Ulysses wordt voorgesteld als een goede kerel die in zijn dagelijkse werk vatbaar is voor de-escalatie. Zou dit personage niet geschokt zijn door het aantal burgers dat wordt weggevaagd in dit eindeloze vuurgevecht? In plaats daarvan pakte hij gewoon de taart.

Het ongevoelige bloedvergieten voelt misschien ongelooflijk apathisch, maar het alternatief, het zoeken naar antwoorden in een film over wetshandhavers die burgers in Minnesota neerschieten, is helemaal niet sympathiek, weet je niet.

Walsh is filmcriticus voor Tribune News Service.