Zeer kritisch, versierd met een Emmyeerste seizoen 2023 “Rundvlees” vertelt een verhaal over woede op de weg die escaleert in oorlog en uiteindelijk uitmondt in een soort begrip. Hoewel hij volgend seizoen debatteerde met de hoofdpersonen, gespeeld door Steven Yeun en Ali Wong, keerde maker Lee Sung Jin in plaats daarvan terug met een fris, niet-gerelateerd verhaal, dat donderdag in première ging op Netflix. Het biedt een nieuwe cast van antagonistische hoofdrolspelers, personages die, zoals de titel suggereert, zijn ontworpen voor ruzie (en periodieke verzoening); afwisselende gevoelens van spanning en teleurstelling, vergezeld van korte gevoelens van opluchting.
Daarom is het het soort programma waar kijkers ruzie over kunnen maken, met de vraag waarom deze mensen niet redelijk kunnen handelen, en waarom ik ernaar kijk. Maar aangezien het, net als voorheen, (meestal) de personages zijn die ons het meest wanhopen, en niet de serie zelf – die goed gemaakt en voortreffelijk geacteerd is en zijn vak kent, of we het nu leuk vinden of niet – kan het nieuwe “Beef” misschien op zijn eigen voorwaarden als een succes worden beschouwd. (Toch is het geen slechte zaak om acht afleveringen te hebben vergeleken met de tien van het eerste seizoen.)
Het verhaal draait om twee stellen die, vaak op subtiele wijze, in oorlog zijn met zichzelf en elkaar – de oudere millennials Josh (Oscar Isaac) en Lindsay (Carey Mulligan) en generaal Zers Ashley (Cailee Spaeny) en Austin (Charles Melton) – hoewel af en toe iemand van de ene factie sympathiseert of zich zelfs aansluit bij iemand van de andere factie. (De herstructurering is aan de gang.) De actie vindt plaats rond een exclusieve countryclub in Montecito – startkosten $ 300.000 – waar Josh de geliefde algemeen directeur is en Ashley een laaggeplaatste medewerker op de afdeling ‘eten en drinken’, wiens mobiliteit wordt belemmerd door het ontbreken van een middelbareschooldiploma. Dat er andere manieren zijn om vooruit te komen in de wereld dan alleen onderwijs of zelfs talent, drijft in elkaar grijpende verhaallijnen, waaronder chantage, verduistering en vervalsing.
Net als in seizoen 1 verdeelt de klasse de tegengestelde partijen, en hoewel Josh en Lindsay een groter leven leiden dan Ashley en Austin, voor wie een feestelijk diner een reis naar California Pizza Kitchen betekent, zijn ze geen van beiden waar ze willen zijn; iedereen heeft geldproblemen. (De eerste twee afleveringen zijn getiteld ‘All the Things We’ll Never Have’ en ‘A New Starting Point for Further Desire’, om je een idee te geven van het traject.) Josh besteedt Lindsay’s erfenis aan de zorg voor zijn moeder. Ashley droomt van een ziektekostenverzekering.
JB (Jason Jin), voorzitter Park (Youn Yuh-jung), die de nieuwe eigenaar wordt van de Montecito countryclub, en Eunice (Seoyeon Jang) in “Beef.”
(Netflix.)
We beginnen aan het einde van een ‘Save the Frogs’-inzamelingsactie bij een countryclub, georganiseerd door Josh en Lindsay, die hielpen bij de organisatie ervan en daar werkten als freelance binnenhuisarchitecten. Maar onderweg naar huis krijgen ze ruzie: Josh is zijn verjaardag vergeten en lijkt te opgewonden om met zijn rijke broer Troy (William Fichtner) naar Vegas te vliegen. We weten dat er spannende tijden aanbreken voor het stel: ze hebben bijpassende tatoeages die de datum markeren van het LCD Soundsystem/Hot Chip-concert in de Hollywood Bowl, in een staat van extase. Maar nu hebben ze geen seks meer, en dat is het ergste wat je op tv kunt bedenken. De kruidentuin is nog steeds niet beplant, en Lindsay’s vage plannen om een ’op maat gemaakte’ B&B te creëren staan definitief opgeschort, evenals de muzikale ambities van Josh. Hij sms’te zijn oude vriendin en had een relatie met zijn laptop. Ondertussen belijden Austin en Ashley zo vaak hun liefde voor elkaar dat je zou kunnen zeggen dat ze hun liefde te veel belijden.
Terug in het huis worden de argumenten van Josh en Lindsay steeds heviger (er wordt met dingen gezwaaid, dingen worden kapot gemaakt). Ashley en Austin krijgen een opdracht om Josh te herenigen met zijn verloren portemonnee; het geluid van het gevecht leidt hen naar het raam waar Ashley de chaos filmt, want dat is wat mensen nu doen. Hij en Austin verlaten het toneel en bespreken of ze de autoriteiten al dan niet op de hoogte moeten stellen. ‘Rijke mensen zijn echt walgelijk’, zei Ashley. Austin, die had gestudeerd (waarvan hij vreesde dat het zijn hoogtepunt zou bereiken), pleitte voor het ‘laatstadiumkapitalisme’: ‘Er moet een herverdeling van de rijkdom komen,’ zei hij, ‘en we zouden bijvoorbeeld allemaal moeten gaan stemmen.’
‘Wat je eigenlijk wilt zeggen,’ zei Ashley, ‘is dat we ieders aandacht terug moeten trekken.’
De komst van de nieuwe eigenaar van Korea, miljardair Chairwoman Park (de grote Yuh-Jung Younvan “Pachinko” En “voor pijn”), samen met zijn assistent Eunice (Seoyeon Jang), creëert een sfeer van onzekerheid. Dit raakt de harten van Josh – die zich zorgen maakt over het behouden van zijn baan en creatief boekhouden begint te doen om te krijgen wat hij denkt dat hij verdient en wat zijn huwelijk nodig heeft – en Ashley, die hard zijn best doet om promotie te krijgen, en Austin, die hij als fysiotherapeut heeft voltooid, wat hij niet is. In een gerelateerd onderwerp heeft de flirterige professionele tennisser Woosh (rapper BM) een tweede lijn die vrouwen naar de kliniek van Park’s echtgenoot in Seoul leidt.
Onderweg zijn er medische noodgevallen, drugstrips, een privéjet naar Hot Chip’s privéconcert ergens in de bergen en in de sneeuw, enkele onaangename omgang met een hond, een oprecht gesprek en een existentiële crisis. Het oog dwaalt rond, en dwaalt nog eens rond, en onderzoekt.
Soms hebben we het gevoel dat deze mensen worden bespot door hun makers, en ook door de personages in de show, dat ons wordt gevraagd om ze minder serieus te nemen – hun ambities, hun capaciteiten – zoals Austin, die op school voetbalde en voortdurend de prijzen van Dick Butkus noemde, of Josh die Lindsay eraan herinnerde: ‘We zijn vrienden met politici en CEO’s – we eten met Bono’, waarbij hij haar eraan herinnert dat ze niet zijn vrienden zijn; hij is maar een werknemer. Zelfs Troy, die Josh goed behandelt, zal klagen over de doorweekte pompoenbloesems uit de clubkeuken.
Maar de acteurs houden het reëel, terwijl hun personages, die gedwongen zijn een beetje volwassen te worden, naar dezelfde ruimte worden gesleept voor de climax, terwijl de serie verandert in een soort samenzweringsthriller, voordat een coda die zich acht jaar later afspeelt, hen anders in elkaar zet. Net als bij het weinig overtuigende eerste seizoen, voelt het alsof het ontworpen is om de personages tot een gelukkig of relatief gelukkig einde te brengen en de kijkers geen spijt te geven van hun tijdsinvestering.
